A song on Advaitic Sadhana and Guru Bhakti

[V Subrahmanian]

This popular song on the Advaitic sādhana and Guru Bhakti composed by Mysore Shivarama Shastri. is given an English translation at the end (by ChatGPT):

ಗುರುಪಾದದೊಳು ಮನ ಬೆರೆಯಲಿಲ್ಲಾ ಜನ್ಮ ಹರಿಯಲಿಲ್ಲಾ  
ಸ್ಥಿರ ಮುಕ್ತಿ ಸುಖವದು ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲಾ ಪಾಪಿ ಅರಿಯನಲ್ಲಾ

ಜೀವ ಶಿವರಿಗೆ ಭೇದ ಮಾಡಬೇಡ ಅದ ನೋಡಬ್ಯಾಡ
ಭಾವಿಸ ಕರ್ಮದೊಳು ಕೂಡಬ್ಯಾಡಾ ಓಡಾಡಬ್ಯಾಡ

ಎರಡೆಂಬ ಭ್ರಾಂತಿಯು ಪೋಗಲಿಲ್ಲಾ  ಜನ್ಮನೀಗಲಿಲ್ಲಾ
ಗುರುಪಾದ ಸೇವೆ ಕೊನೆ ಸಾಗಲಿಲ್ಲಾ ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಲಿಲ್ಲಾ

ತನ್ನಾ ಮರೆತು ತನುವ ತೊಳದರೇನೂ ಬೂದಿ ಬಳಿದರೇನೂ
ಭಿನ್ನಿಸಿಗೈವ ಧ್ಯಾನ ಬಲ್ತರೇನೂ ವೇದ  ಕಲ್ತರೇನೂ

ರೂಪು ನಾಮು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಕೋಪವಿಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಕಪಾಪವಿಲ್ಲ
ಆ  ಪರಬ್ರಹ್ಮನೊಳು ತಾಪವಿಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಾರೋಪವೆಲ್ಲಾ

ಸತ್ಯವರಿತ ಮೇಲೆ ನೀತಿ ಇಲ್ಲಾ ಕುಲಜಾತಿ ಇಲ್ಲ
ಮಿಥ್ಯೆಯ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ರೀತಿ ಇಲ್ಲಾ  ಲೋಕಭೀತಿಯಿಲ್ಲಾ

ತಾನಾರು ಎಂಬುದ ತಿಳಿಯಬೇಕೂ ಭೇದವಳಿಯಬೇಕೂ
ನಾನತ್ವ ಭಾವವನಳಿಯಬೇಕು ಜನ್ಮ ಕಳಿಯಬೇಕು

ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಬರಿ ಮೌನವೇಕೆ ಜಪಧ್ಯಾನವೇಕೆ
ತಾನೇ ತಾನಾದ ಮೇಲೆ ಮಾನ ಬೇಕೆ ಗಂಗಾಸ್ನಾನ ಬೇಕೆ

ಅಂಕನಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಶಾಂತಿಯಿಲ್ಲಾ
ಭ್ರಾಂತಿಯ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಪಂಥವಿಲ್ಲಾ ತನ್ನಂತೆಯೆಲ್ಲಾ

ಅಂಗಾತಾನಾದಮೇಲೆ ಭಂಗವಿಲ್ಲಾ ಪಾಪ ಸಂಗವಿಲ್ಲಾ
ಅಂಗವ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ರಂಗನಿಲ್ಲ ನರಸಿಂಗನಿಲ್ಲಾ

ಸಂಶಯವಳಿಯೆ ದೇಹ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ ಜಗದ ಸುದ್ದಿ ಇಲ್ಲಾ
ಸಂಸಾರ ದೊಳಗವನಿದ್ದು ಇಲ್ಲಾ ಮುಂದೆ ಬದ್ಧನಲ್ಲಾ

ಗುರುಶಂಕರಾರ್ಯನ ಚರಣದಲ್ಲಿ ಶಿರವನಿರಿಸಿದಲ್ಲಿ
ಮರಳಿ ಜನ್ಮಿಸನೀ ಧರಣಿಯಲ್ಲಿ
ಬೆರೆವ ಪರಮನಲ್ಲಿ ಬೆರೆವ ಪರಮನಲ್ಲಿ

Here is a clear English translation, with each verse kept separate as requested:

---

At the Guru’s feet, the mind has not merged; birth has not ceased.
That steady bliss of liberation has not been attained; the sinner does not understand.

---

Do not create a difference between the individual soul and Śiva—do not see it so.
Do not dwell in actions with such notions; do not wander about.

---

The delusion of duality has not gone; birth has not ended.
Service at the Guru’s feet has not reached its culmination; one has not become Brahman.

---

What if one forgets oneself? What if one purifies the body? What if one smears ash?
What if one practices various forms of meditation? What if one studies the Vedas?

---

Once name and form are given up, there is no anger, no merit or sin.
In that Supreme Brahman there is no suffering; all superimposition is gone.

---

After realizing the Truth, there is no code of conduct, no caste or lineage.
When the unreal has vanished, there is no prescribed way, no fear of the world.

---

One must know “Who am I?”; distinctions must dissolve.
The sense of “I-ness” must end; birth must come to an end.

---

Without knowledge, what use is mere silence? What use are japa and meditation?
After becoming one with oneself, what need is there for honor or for bathing in the Ganges?

---

When there is no marking (of distinction), there is no worry; there is no other peace.
When delusion has gone, there is no path; everything is of one’s own nature.

---

After becoming one with the body (as the Self), there is no break, no association with sin.
When the body itself is transcended, there is no Ranga, no Narasiṃha (no separate deities).

---

When doubt has dissolved, there is no body-consciousness, no awareness of the world.
Though one appears in the world, one is not bound by it.

---

If one places one’s head at the feet of Guru Śaṅkarārya,
one will not be born again on this earth—
one will merge in the Supreme, merge in the Supreme.