نوروز بمانید که ایّام شمایید

[Sheida Mohamadi]

نوروز بمانید که ایّام شمایید
آغاز شمایید و سرانجام شمایید
آن صبح نخستین بهاری که ز شادی
می آورد از چلچله پیغام، شمایید
آن دشت طراوت زده آن جنگل هشیار
آن گنبد گردننده ی آرام شمایید
،خورشید گر از بام فلک عشق فشاند
خورشید شما، عشق شما، بام شمایید
نوروز کهنسال کجا غیر شما بود؟
اسطوره ی جمشید و جم و جام شمایید
عشق از نفس گرم شما تازه کند جان
افسانه ی بهرام و گل اندام شمایید
،هم آینه ی مهر و هم آتشکده ی عشق
هم صاعقه ی خشم ِ بهنگام شمایید
امروز اگر می چمد ابلیس، غمی نیست
در فنّ کمین حوصله ی دام شمایید
،گیرم که سحر رفته و شب دور و دراز است
در کوچه ی خاموش زمان، گام شمایید
ایّام ز دیدار شمایند مبارک
!نوروز بمانید که ایّام شمایید

پیرایه یغمایی

-- 

PS: عکس از سفالینه های فیروزه ای اتاقم است که در سال 2009 ساختم. هنوز فیروزه که یادآور نیشابور و سنگ های زیرین سرزمین دور من است، رنگ محبوب نوروزهای بی تهران است

You know the language of holes and moths

You know how to set peaks alight with the bones of this city

Come and touch my sparkling wings                        

 I want to write something like myself.

 Sheida Mohamadi  

www.sheidamohamadi.blogspot.com