Kurgular - 34,5
rabi
Sen beni yakmaya yeminlisin Kadınım.. Öyle yada böyle, yanacağım
elinden yada yüreğinden. Hangisi olacak bilmiyorum, tahmin etmek de
istemiyorum.
Ben düşünmekten bitap düşüyorum sana nasıl uzanıp dokunacağımı.. Nasıl
daha fazla öpüp okşayacağımı.. Nasıl yüreğine dha büyük
yerleşeceğimi.. Nasıl yapılacağını biliyorum; bildiğimi sanıyorum,
sanıyordum. Ama meğer öğrenmem gereken çok şey, yıkmam gereken çok
duvar varmış; onu bilmiyormuşum. Hayıflanmak değil bu, belki sessiz
bir haykırış; sana değil, Tanrı'ya.. Adaletine.. Vicdanına.
Ben düşünürken parçalanıyorum bu denli kederle nasıl baş edeceğimi..
Bana ait değillerken.. Benden sebep değillerken.. Sen baş etmeme
müsade etmezken.. Yükünü bana yüklerken. Ağlamıyorum, en azından
üzüntümden.. Hem zaten ağlamayı bilmeyen birini nasıl ağlatacaksın
ki?..
Anlamadın değil mi? Boşver, bunu da anlamayıver.. Her şeyi anlıyoruz
da ne oluyor? Anlamak, farketmek, idrak etmek.. Neyi çözmüş bugüne
kadar ki, benim deliliğimi çözsün. Deliysem de, olmayacak şeyleri -en
azından başkalarından- isteyecek kadar deli değilim. Hele söz konusu
ben isem.
"It's the end of the world, as we know it" - REM
Hiç bir şey sürpriz değil aslında, şaşırıyorsam anlamadığımdandır.
Nasıl'ını bulamadığımdandır. Zaten onun için tam sayılmaz bu sefer ki
kurgu. Yarım kalmış sayılır, ben gibi.
Boş ver.. Bunu da anlamayıver.
Eray ÇINAR; 14/03/2007