Kurgular - 23
rabi
Duvarlar.. Yıkılası ama bir türlü yıkılmayan duvarlar.. Yanlış anlama,
güçsüz değilim, en azından kanımın son damlasına kadar mücadele ederim
senin için. Ama öyle kalın örmüşsün ki o duvarları.. Kimbilir kimler
sebep oldu böylesine güçlü surlarla çevirmene yüreğini.. Kimbilir
neler oldu da, o hendeklerle çevirdin yüreğinin etrafını.. Ne ise
sebep, öyle büyük olmalı ki ben bile geçemiyorum o surları ve o
hendekleri.
Seni üzmek için anlatmıyorum bunları, kıyamam sana ölsem bile. Öyle
ki, ölsem öldüğümü bilmezsin, bilmemeni sağlarım üzülme diye.
Ama içim acıyor biliyor musun? 5 yaşında bir çocuk düşün.. Soğuk bir
kış günü evine geliyor.. Nasıl üşümüş.. Kapıyı çalıyor.. Açan yok..
Evet, içerde onu seven birileri var ama kapı açılmıyor bir türlü.. Kar
bastırıyor.. Elleri, burnu ve kulakları buz kesiyor.. Kapıyı ne kadar
şiddetle çalarsa çalsın, kapının açılmadığını gördükçe korkusu
artıyor.. Acaba dışarıda mı kalacağım?.. Ne büyük bir korkudur,
düşünsene.. Üşüdükçe acımaya başlar her yeri iyice.. Acı korkusunu,
korku acısını körükler.. Ağlamaya başlar, gözyaşları bile canını
acıtır.. Ki ben ağlayamam bile, biliyorsun.
Tüm gücümle yükleniyorum o duvarlara.. Ellerim oluk oluk kanıyor
yumruklamaktan taştan duvarları.. Hangi nefret ördüyse, belki sevgim
yıkar diye ümit ediyorum; ümit sevgiden sonraki en büyük silahım. Ama
nafile. Aslında orada bir kapı var, görüyorum.. Ama o da açılmıyor.
Bir açılsa, biri beni içeri alsa.. Görecek niyetimin bir fetih
olmadığını.. Görecek niyetimin içeri girip sen olmak olduğunu..
Görecek, bende sevgiden başka bir şey olmadığını.. Kalan ne varsa
dışarıda bırakıp geldiğimi.. Görecek dışarıda yaşayamayacak kadar
güçsüz olduğumu.. Beni güçlü yapan tüm kötülüklerimden arınmış halimin
ne denli zavallı olduğunu.. Görecek ve belki acıyacak halime.
Truva'nın, Bizans'ın duvarları bile yıkıldı zamanında.. Ama nefretle
örülmüş duvarlara nefretle saldırılmıştı, ondan belki. Ben seninkileri
yıkamıyorum, sevgiyle geldiğimden belki. Bilmiyorum.. Cevapsız
milyonlarca sorudan birisi daha bu. Belki hiç yıkamayacağım. Belki hep
dışında kalacağım. Ama inan, dışarıda çok fazla yaşayamam. Gerçek
anlamda yaşayamam. Sadece senin için değil. Evren için.. Kendim için..
Tanrı için.
Sen bir gün gelip de beni içeri alacak mısın?
Eray ÇINAR, 05/03/2007