Kurgular - 19
rabi
Hani, an olur, kelimelerin tükendiğini hissedersin.. Dilinin ucuna
kadar gelir bir şeyler, ama dökülmez bir türlü ordan. Tereddütün
sebebi bellidir; ne söylersen söyle, yetersiz kalacaktır. Susarsın,
yapraklarını dökmüş bir çiçek gibi..
Hani, an olur, göğsün sıkışıverir, saç diplerin kaşınmaya başlar,
alnına bir ağrı saplanır, ellerin soğuk soğuk terler.. Ve sen
dünyadaki herkesin kaybolup gitmesini dilersin.. Herkes gitsin; bir
sen, bir ben kalayım koca gezegende. Dileğinin gerçekleşemeyeceğini
kendine hatırlattığın anda kalakalırsın, tüm ordusunu savaşta
kaybetmiş bir kumandan gibi..
Hani, an olur, sahip olduğun her şeyi bir parça huzur için vereceğini
düşünürsün.. Aklın ve ruhun rahat bir an geçirsin yeter ki.
Sorunların, sorumlulukların, kuralların; hepsinin akan nehre
karışmasını istersin. Bunlardan kaçamayacağını anladığında yüreğin
ezilir; ama istediğin huzurun daha nasıl bir şey olduğunu bile
bilmediğini farkettiğinde utanırsın, kabahat işlemiş bir çocuk gibi..
İşte o anlarda ne yapmak gerekir, bana söyler misin?
Eray ÇINAR; 26/02/2007
Tiflis/Gürcistan