Kurgular - 28
rabi
Komik değil mi? Bütün hayatımız boyunca neler arıyoruz, neler
umuyoruz, neler için ter akıtıyoruz, neler uğruna kan döküyoruz.. Ve
bir gün bir bakıyorsun gerisi yok. Ölmek. Hissizlik. Sonsuz boşluk.
Soru yok, cevap yok; hiç bir şey yok. Nasıl bir şey olurdu acaba?
Tarif etmeye çalışsam becerebilir miyim?
"Dallarım kırılmış, yapraklarım döküleli çok olmuş.. Dökecek gözyaşım
kalmamış.. Uğruna gözyaşı dökülecek olanlar yitmiş.. Bir kör karanlık,
ortasında derin ve sinir bozucu sessizlik.. Dokunacak, tutunacak bir
şey yok, varolduğumu anlamama yardım edecek.. Alnımdaki sızı
delirtecek sanki beni.. Ovuşturdukça çoğalıyor.. Bir ses duyabilsem..
Acı bir çığlığa bile razıyım.. Bir sonu olmalı buranın.. Yoksa son
dediğimiz bu mu?.. Kalbimin atışını bile hissetmiyorum.. O halde ölmüş
olmalıyım.. Ya da kalbim artık atmak mı istemiyor?.. Düşün, düşün
Eray.. Odaklanamıyorum.. Neresi burası?.."
Herhalde bunu gibi bir şey.. Tabi, bu benim kendi cehennemim de
olabilir.. Eğer varsa, cennete gidemeyeceğimi biliyorum. Varsın,
olsun. İşler bu noktaya geldikten sonra, kalp artık atmak istemedikten
sonra neresi olduğunun bir önemi yok nasılsa.. En azından benim için.
Komik dedim ama, sen bunu traji-komik veya korkunç bulabilirsin. Ben
komik diyorum; çünkü böyle bir son, Tanrı'nın bana yapacağı kapanış
şakasından ibaret. Hakkını vermek lazım. Zaten o ana dek olanların
üzerine daha güzel bir son beklemek naiflikten başka bir şey olmazdı.
Gidişata yakışır bir son olurdu bu.
Soru mu? Soru yok bugün. Aklıma gelmiyor. Yarın sorarım artık.
Eray ÇINAR; 08/03/2007