The Forest That Rewrote Itself By Amer Al Azem
Amer Al Azem Translation
By Amer Al Azem
Wars do not begin when they are declared,
but when the powerful believe
that noise… creates truth.
In a forest
where the world’s paths intersect,
a raging bull stood.
He raised his voice… as if it were law,
and struck the ground… as if it were destiny.
Beside him,
a cunning fox moved.
It lacked the strength for direct confrontation,
yet mastered the art of igniting fires—
then selling fear
to those already burning.
The fox said:
“There is a danger forming… in the East.”
The bull did not question.
He charged.
And so began
forty nights of fire—
Not merely a war,
but a test… of prestige.
But in the East…
there was not what they expected.
Not prey,
but a mountain predator—
from lands that know how to endure.
It does not shout,
does not display,
strikes when needed,
and falls silent
when silence is understood.
As the fire spread…
the forest did not remain still.
From the North,
wolves descended—
knowing the paths of confrontation.
From the South,
serpents crawled—
unseen…
yet their effect endured.
From afar,
birds struck… then vanished.
From the ground itself,
blows emerged—
without sound…
yet they changed the equation.
Little by little…
the battle
was no longer the same.
On the fifteenth night,
the fox bled.
On the twentieth,
the bull stumbled.
On the thirtieth,
the loud voice became…
defense, not prestige.
And on the fortieth night…
There was no celebration.
There was…
realization.
The bull stood—
yet the world
no longer saw him the same.
His power remained,
but his image…
had fractured.
As for the fox,
it lost its shine,
and no longer convinced
even those who once believed.
As for the mountain predator…
It did not emerge
to declare victory.
Yet it…
opened paths
once closed,
stopped what had been imposed,
and forced the forest
to rethink itself.
Its wounds were visible,
yet its presence…
grew heavier.
A young voice asked:
“Who won?”
The elder replied:
“In some wars…
victory is not measured
by what falls,
but by what changes.”
Then he said:
“The bull lost its image.
The fox lost its cunning.
The predator—
did not gain land,
but gained… prestige.”
And in a distant place…
where balance is observed,
not noise,
There was
a lion
that never appeared.
It did not need to fight,
for it had seen enough.
It saw that the forest,
after forty nights of fire,
had chosen
to rewrite itself…
In a way
no one
had expected.
And since that day…
The paths
were no longer the same,
the calculations
were no longer the same,
and fear…
was no longer the same.
الغابة التي أعادت كتابة نفسها
بقلم Amer Al Azem
الحروب لا تبدأ حين تُعلن،
بل حين يؤمن الأقوياء
أن الضجيج… يصنع الحقيقة.
في غابةٍ
تتقاطع فيها طرق العالم،
وقف ثورٌ هائج.
رفع صوته… كأنه قانون،
وضرب الأرض… كأنه قدر.
وبجواره،
تحرّك ثعلبٌ ماكر.
لم تكن لديه قوة المواجهة المباشرة،
لكنه أتقن فن إشعال الحرائق—
ثم بيع الخوف
لمن كانوا يحترقون بالفعل.
قال الثعلب:
“هناك خطرٌ يتشكل… في الشرق.”
لم يسأل الثور.
اندفع.
وهكذا بدأت
أربعون ليلة من النار—
لم تكن مجرد حرب،
بل اختبارًا… للهيبة.
لكن في الشرق…
لم يكن ما توقعوه.
لم تكن فريسة،
بل مفترسًا جبليًا—
من أرضٍ تعرف كيف تصمد.
لا يصرخ،
لا يستعرض،
يضرب حين يلزم،
ويصمت
حين يُفهم الصمت.
ومع انتشار النار…
لم تبقَ الغابة ساكنة.
من الشمال،
هبطت الذئاب—
تعرف دروب المواجهة.
ومن الجنوب،
زحفت الأفاعي—
غير مرئية…
لكن أثرها بقي.
ومن بعيد،
ضربت الطيور… ثم اختفت.
ومن الأرض نفسها،
انبثقت ضربات—
بلا صوت…
لكنها غيّرت المعادلة.
شيئًا فشيئًا…
لم تعد المعركة
كما كانت.
في الليلة الخامسة عشرة،
نزف الثعلب.
وفي العشرين،
تعثر الثور.
وفي الثلاثين،
تحول الصوت المرتفع…
إلى دفاع، لا هيبة.
وفي الليلة الأربعين…
لم يكن هناك احتفال.
بل كان هناك…
إدراك.
ظل الثور واقفًا—
لكن العالم
لم يعد يراه كما كان.
بقيت قوته،
لكن صورته…
تصدّعت.
أما الثعلب،
فقد بريقه،
ولم يعد يقنع
حتى أولئك الذين آمنوا به يومًا.
أما المفترس الجبلي…
فلم يخرج
ليعلن النصر.
ومع ذلك…
فتح طرقًا
كانت مغلقة،
وأوقف ما كان مفروضًا،
وأجبر الغابة
على أن تعيد التفكير في نفسها.
كانت جراحه ظاهرة،
لكن حضوره…
ازداد ثقلًا.
سأل صوتٌ شاب:
“من انتصر؟”
أجاب الشيخ:
“في بعض الحروب…
لا يُقاس النصر
بما يسقط،
بل بما يتغيّر.”
ثم قال:
“خسر الثور صورته.
وخسر الثعلب مكره.
أما المفترس—
فلم يكسب أرضًا،
لكنه كسب… الهيبة.”
وفي مكانٍ بعيد…
حيث يُراقَب التوازن،
لا الضجيج،
كان هناك
أسدٌ
لم يظهر قط.
لم يكن بحاجةٍ إلى القتال،
فقد رأى ما يكفي.
رأى أن الغابة،
بعد أربعين ليلة من النار،
اختارت
أن تعيد كتابة نفسها…
بطريقةٍ
لم يتوقعها
أحد.
ومنذ ذلك اليوم…
لم تعد الطرق
كما كانت،
ولم تعد الحسابات
كما كانت،
ولم يعد الخوف…
كما كان.
🇫🇷 Version Française
La Forêt qui s’est Réécrite
Par Amer Al Azem
Les guerres ne commencent pas lorsqu’elles sont déclarées,
mais lorsque les puissants croient
que le bruit… crée la vérité.
Dans une forêt
où se croisent les chemins du monde,
un taureau enragé se dressait.
Il élevait sa voix… comme si elle était loi,
et frappait le sol… comme si c’était le destin.
À ses côtés,
un renard rusé se déplaçait.
Il n’avait pas la force de l’affrontement direct,
mais maîtrisait l’art d’allumer des incendies—
puis de vendre la peur
à ceux qui brûlaient déjà.
Le renard dit :
« Un danger se forme… à l’Est. »
Le taureau ne questionna pas.
Il chargea.
Ainsi commencèrent
quarante nuits de feu—
Non pas seulement une guerre,
mais une épreuve… de prestige.
Mais à l’Est…
il n’y avait pas ce qu’ils attendaient.
Pas une proie,
mais un prédateur des montagnes—
issu de terres qui savent endurer.
Il ne crie pas,
ne se montre pas,
frappe quand il le faut,
et se tait
lorsque le silence est compris.
Alors que le feu se propageait…
la forêt ne resta pas immobile.
Du Nord,
des loups descendirent—
connaissant les chemins de la confrontation.
Du Sud,
des serpents rampèrent—
invisibles…
mais leur effet demeurait.
De loin,
des oiseaux frappaient… puis disparaissaient.
Du sol lui-même,
des coups surgirent—
sans bruit…
mais ils changèrent l’équation.
Peu à peu…
la bataille
n’était plus la même.
À la quinzième nuit,
le renard saigna.
À la vingtième,
le taureau trébucha.
À la trentième,
la voix bruyante devint…
défense, non prestige.
Et à la quarantième nuit…
Il n’y eut pas de célébration.
Il y eut…
une prise de conscience.
Le taureau resta debout—
mais le monde
ne le voyait plus de la même manière.
Sa puissance demeurait,
mais son image…
s’était fissurée.
Quant au renard,
il perdit son éclat,
et ne convainquait plus
même ceux qui croyaient autrefois.
Quant au prédateur des montagnes…
Il ne sortit pas
pour proclamer la victoire.
Pourtant, il…
ouvrit des chemins
jadis fermés,
arrêta ce qui était imposé,
et força la forêt
à se repenser.
Ses blessures étaient visibles,
mais sa présence…
s’alourdissait.
Une jeune voix demanda :
« Qui a gagné ? »
L’ancien répondit :
« Dans certaines guerres…
la victoire ne se mesure pas
à ce qui tombe,
mais à ce qui change. »
Puis il dit :
« Le taureau a perdu son image.
Le renard a perdu sa ruse.
Le prédateur—
n’a pas gagné de terres,
mais a gagné… du prestige. »
Et dans un lieu lointain…
où l’on observe l’équilibre,
non le bruit,
Il y avait
un lion
qui n’apparut jamais.
Il n’avait pas besoin de combattre,
car il avait vu assez.
Il vit que la forêt,
après quarante nuits de feu,
avait choisi
de se réécrire…
D’une manière
que personne
n’avait prévue.
Et depuis ce jour…
Les chemins
n’étaient plus les mêmes,
les calculs
n’étaient plus les mêmes,
et la peur…
n’était plus la même.
🇪🇸 Versión en Español
El Bosque que se Reescribió
Por Amer Al Azem
Las guerras no comienzan cuando se declaran,
sino cuando los poderosos creen
que el ruido… crea la verdad.
En un bosque
donde se cruzan los caminos del mundo,
se alzaba un toro furioso.
Elevaba su voz… como si fuera ley,
y golpeaba la tierra… como si fuera destino.
A su lado,
se movía un zorro astuto.
No tenía la fuerza para una confrontación directa,
pero dominaba el arte de encender incendios—
y luego vender miedo
a quienes ya estaban ardiendo.
El zorro dijo:
« Se está formando un peligro… en el Este. »
El toro no cuestionó.
Embestió.
Y así comenzaron
cuarenta noches de fuego—
No solo una guerra,
sino una prueba… de prestigio.
Pero en el Este…
no había lo que esperaban.
No una presa,
sino un depredador de montaña—
de tierras que saben resistir.
No grita,
no se exhibe,
golpea cuando es necesario,
y guarda silencio
cuando el silencio se entiende.
Mientras el fuego se extendía…
el bosque no permaneció quieto.
Desde el Norte,
descendieron lobos—
conociendo los caminos del enfrentamiento.
Desde el Sur,
se deslizaron serpientes—
invisibles…
pero su efecto permanecía.
Desde lejos,
aves golpeaban… y desaparecían.
Desde la propia tierra,
surgían golpes—
sin sonido…
pero cambiaban la ecuación.
Poco a poco…
la batalla
ya no era la misma.
En la noche quince,
el zorro sangró.
En la veinte,
el toro tropezó.
En la treinta,
la voz fuerte se volvió…
defensa, no prestigio.
Y en la noche cuarenta…
No hubo celebración.
Hubo…
comprensión.
El toro permaneció en pie—
pero el mundo
ya no lo veía igual.
Su poder permanecía,
pero su imagen…
se había fracturado.
En cuanto al zorro,
perdió su brillo,
y ya no convencía
ni siquiera a quienes antes creían.
En cuanto al depredador de montaña…
No salió
a declarar victoria.
Sin embargo…
abrió caminos
antes cerrados,
detuvo lo que se imponía,
y obligó al bosque
a repensarse.
Sus heridas eran visibles,
pero su presencia…
pesaba más.
Una voz joven preguntó:
« ¿Quién ganó? »
El anciano respondió:
« En algunas guerras…
la victoria no se mide
por lo que cae,
sino por lo que cambia. »
Luego dijo:
« El toro perdió su imagen.
El zorro perdió su astucia.
El depredador—
no ganó tierras,
pero ganó… prestigio. »
Y en un lugar lejano…
donde se observa el equilibrio,
no el ruido,
Había
un león
que nunca apareció.
No necesitaba luchar,
porque ya había visto suficiente.
Vio que el bosque,
tras cuarenta noches de fuego,
había decidido
reescribirse…
De una manera
que nadie
había esperado.
Y desde ese día…
Los caminos
ya no fueron los mismos,
los cálculos
ya no fueron los mismos,
y el miedo…
ya no fue el mismo.
🇮🇷 نسخه فارسی (Persian)
جنگلی که خود را بازنویسی کرد
اثر Amer Al Azem
جنگها زمانی آغاز نمیشوند که اعلام میشوند،
بلکه زمانی که قدرتمندان باور میکنند
که صدا… حقیقت میسازد.
در جنگلی
که مسیرهای جهان در آن تلاقی میکنند،
گاوِ خشمگینی ایستاده بود.
صدایش را بلند کرد… گویی قانون است،
و زمین را کوبید… گویی سرنوشت است.
در کنارش،
روباهی زیرک حرکت میکرد.
او توانِ رویارویی مستقیم نداشت،
اما هنرِ افروختن آتش را بهخوبی میدانست—
و سپس ترس را
به کسانی که از پیش در حال سوختن بودند میفروخت.
روباه گفت:
«خطری در حال شکلگیری است… در شرق.»
گاو پرسشی نکرد.
یورش برد.
و اینگونه آغاز شد
چهل شبِ آتش—
نه فقط یک جنگ،
بلکه آزمونی… از پرستیژ.
اما در شرق…
آنچه انتظار داشتند، نبود.
نه شکار،
بلکه شکارچیِ کوهستان—
از سرزمینهایی که تابآوری را میشناسند.
فریاد نمیزند،
نمایش نمیدهد،
وقتی لازم است ضربه میزند،
و سکوت میکند
آنگاه که سکوت فهمیده میشود.
با گسترش آتش…
جنگل بیحرکت نماند.
از شمال،
گرگها فرود آمدند—
آشنا به راههای رویارویی.
از جنوب،
مارها خزیدند—
نابیدا…
اما اثرشان باقی بود.
از دور،
پرندگان ضربه زدند… و ناپدید شدند.
از دلِ زمین،
ضربهها برخاستند—
بیصدا…
اما معادله را تغییر دادند.
کمکم…
نبرد
دیگر همان نبود.
در شب پانزدهم،
روباه خون داد.
در بیستم،
گاو لغزید.
در سیام،
آن صدای بلند بدل شد به…
دفاع، نه پرستیژ.
و در شب چهلم…
هیچ جشنی نبود.
بلکه…
آگاهی بود.
گاو ایستاده ماند—
اما جهان
دیگر او را همانگونه نمیدید.
قدرتش باقی بود،
اما تصویرش…
شکسته بود.
اما روباه،
درخشش خود را از دست داد،
و دیگر حتی کسانی را که زمانی باور داشتند
قانع نمیکرد.
و اما شکارچیِ کوهستان…
برای اعلام پیروزی
بیرون نیامد.
اما او…
راههایی را گشود
که پیشتر بسته بودند،
آنچه تحمیل شده بود را متوقف کرد،
و جنگل را واداشت
تا خود را بازاندیشی کند.
زخمهایش آشکار بود،
اما حضورش…
سنگینتر شد.
صدایی جوان پرسید:
«چه کسی پیروز شد؟»
پیر پاسخ داد:
«در برخی جنگها…
پیروزی با آنچه فرو میریزد
سنجیده نمیشود،
بلکه با آنچه تغییر میکند.»
سپس گفت:
«گاو تصویرش را از دست داد.
روباه زیرکیاش را.
شکارچی—
سرزمینی به دست نیاورد،
اما… اعتبار یافت.»
و در جایی دور…
که تعادل را مینگرند،
نه صدا را،
شیری بود
که هرگز ظاهر نشد.
او نیازی به جنگ نداشت،
زیرا به اندازه کافی دیده بود.
او دید که جنگل،
پس از چهل شب آتش،
تصمیم گرفت
خود را بازنویسی کند…
به شیوهای
که هیچکس
انتظارش را نداشت.
و از آن روز…
راهها
دیگر همان نبودند،
محاسبات
دیگر همان نبودند،
و ترس…
دیگر همان نبود.
🇮🇱 גרסה בעברית (Hebrew)
היער שכתב את עצמו מחדש
מאת Amer Al Azem
מלחמות אינן מתחילות כאשר מכריזים עליהן,
אלא כאשר החזקים מאמינים
שרעש… יוצר אמת.
ביער
שבו מצטלבים דרכי העולם,
עמד שור זועם.
הוא הרים את קולו… כאילו היה חוק,
והכה באדמה… כאילו היה גורל.
לצידו,
נע שועל ערמומי.
לא הייתה לו עוצמה לעימות ישיר,
אך שלט באמנות הצתת האש—
ואז מכר פחד
לאלו שכבר בערו.
השועל אמר:
״סכנה מתהווה… במזרח.״
השור לא שאל.
הוא הסתער.
וכך החלו
ארבעים לילות של אש—
לא רק מלחמה,
אלא מבחן… של יוקרה.
אך במזרח…
לא היה מה שציפו.
לא טרף,
אלא טורף הרים—
מארצות שיודעות להתמיד.
הוא אינו צועק,
אינו מציג עצמו,
מכה כשצריך,
ושותק
כאשר השתיקה מובנת.
כשהאש התפשטה…
היער לא נותר דומם.
מן הצפון,
ירדו זאבים—
היודעים את דרכי העימות.
מן הדרום,
זחלו נחשים—
בלתי נראים…
אך השפעתם נותרה.
מרחוק,
ציפורים היכו… ונעלמו.
מן האדמה עצמה,
עלו מכות—
ללא קול…
אך שינו את המשוואה.
לאט לאט…
הקרב
כבר לא היה אותו הדבר.
בלילה החמישה עשר,
השועל דימם.
בעשרים,
השור מעד.
בשלושים,
הקול הרם הפך…
להגנה, לא ליוקרה.
ובלילה הארבעים…
לא הייתה חגיגה.
הייתה…
הבנה.
השור נותר עומד—
אך העולם
כבר לא ראה אותו כפי שהיה.
כוחו נותר,
אך דימויו…
נסדק.
ואילו השועל,
איבד את ברקו,
ולא שכנע עוד
גם את מי שהאמינו בו בעבר.
ואילו טורף ההרים…
לא יצא
להכריז על ניצחון.
אך הוא…
פתח דרכים
שהיו סגורות,
עצר את מה שנכפה,
ואילץ את היער
לחשוב מחדש.
פצעיו היו גלויים,
אך נוכחותו…
נעשתה כבדה יותר.
קול צעיר שאל:
״מי ניצח?״
הזקן השיב:
״בחלק מן המלחמות…
הניצחון אינו נמדד
במה שנופל,
אלא במה שמשתנה.״
ואז אמר:
״השור איבד את דימויו.
השועל איבד את ערמומיותו.
הטורף—
לא זכה באדמה,
אך זכה… ביוקרה.״
ובמקום רחוק…
שבו מתבוננים באיזון,
לא ברעש,
היה
אריה
שמעולם לא הופיע.
הוא לא היה צריך להילחם,
כי ראה די.
הוא ראה שהיער,
לאחר ארבעים לילות של אש,
בחר
לכתוב את עצמו מחדש…
בדרך
שאיש
לא ציפה לה.
ומאז אותו יום…
הדרכים
כבר לא היו אותן דרכים,
החישובים
כבר לא היו אותם חישובים,
והפחד…
כבר לא היה אותו פחד.