Fw: دانه

[saeed]

دانه كوچك بود و كسي او را نمي ديد سال هاي سال گذشته بود و او هنوز همان دانه كوچك بود دانه دلش مي خواست به چشم بيايد اما نمي دانست چگونه ! گاهي سوار باد مي شد و از جلوي چشمها مي گذشت . گاهي خودش را روي زمينه روشن برگ ها مي انداخت و گاهي فرياد مي زد و مي گفت : من هستم ، من اينجا هستم ، تماشايم كنيد !! اما هيچ كس جز پرنده هايي كه قصد خوردنش را داشتند يا حشراتي كه به چشم آذوقه زمستان به او نگاه مي كردند ، كسي به او توجهي نمي كرد . دانه خسته بود از اين زندگي ، از اين همه گم بودن ، از اين همه كوچكي !! يك روز رو به خدا كرد و گفت : نه ، اين رسمش نيست . من به چشم هيچكس نمي آيم . كاشكي كمي بزرگتر ، كمي بزرگتر مرا مي آفريدي . خدا گفت : اما عزيز كوچكم ! تو بزرگي ، بزرگتر از آنچه فكر مي كني . حيف كه هيچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادي . رشد ماجرايي است كه تو از خودت دريغ كرده اي . راستي يادت باشد تا وقتي مي خواهي به چشم بيايي ، ديده نمي شوي . خودت را از چشمها پنهان كن تا ديده شوي . دانه كوچك معني حرفهاي خدا را خوب نفهميد اما رفت زير خاك و خودش را پنهان كرد . رفت تا در تنهايي به حرفهاي خدا بيشتر فكر كند .  سال ها گذشت و دانه كوچك اكنون سپيداري بلند و با شكوه بود كه هيچكس نمي توانست نديده اش بگيرد ، سپيداري كه به چشم همه مي آمد