மனுஸ்மிருதி ஒரு மேலோட்டப் பார்வை எழுப்பும் கேள்வி

[seshadri sridharan]

மனுஸ்மிருதி ஒரு மேலோட்டப் பார்வை  எழுப்பும் கேள்வி 

 

மனுநூல் ஒரு  நாட்டின் அல்லது நிருவாகத்தின்  சட்டம் போன்றது அல்ல அது தனிநபர் ஒழுக்கத்திற்கான இயமம், நியமம் (dos and dont's) போன்ற ஒழுக்க விதியை உரைப்பதே ஆகும். இது 12 அத்தியாயங்களில் 2,685 பாக்களாக உள்ளது.  

பிரம்மச்சரியம், கிருஹஸ்தாசிரமம், வானப்ரஸ்தம், சந்நியாசம் ஆகிய வாழ்வின் நால்வகை கூறுகளை எப்படி கடக்க வேண்டும் என்று விவரிக்கிறது. நால் வருணத்தார்க்கும் தனித்தனியாக உள்ள நடக்கை விதிகள் பற்றி விவரிக்கிறது. 

நூலின் காலம்: எந்த ஒரு நூலுக்கும் காலக் கணிப்பு செய்வது மூக்கணாங் கயிறு போடுவது போன்றதாகும். அதை முன்பு மத நோக்கில் தப்பும் தவறுமாக செய்ததால் இன்று இந்நூல் குறித்து பல சச்சரவுகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இனி மனுநூலின் காலம் குறித்து ஆய்வோம்.  வேதங்கள் இருக்கு, யசுர், அதர்வணம் என மூன்றே ஆகும். இம்மூன்று வேதங்களின் கலவையாகவே சாம வேதம் நான்காவதாக பிற்பட்ட காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டது.  இதை செய்தவர் சைமினி மகரிஷி. சாம வேதம் குறித்து இந்நூல் குறிப்பிடுவதால் இந்நூல் சைமினிக்கு பிற்பட்ட காலத்தில் தான் எழுந்திருக்க வேண்டும். புராணம், ஆரண்யம், உபநிடதம், வேதாந்தம்- மீமாம்சம் பற்றி இந்நூல் ஆங்காங்கே கூறுவதால் பாகவதம் இயற்றிய வாதராயண வியாசர், அவரது மாணாக்கர் சைமினி ஆகியோர் காலத்திற்கு கி.பி. 550-650 பிற்பட்டது இந்நூல் எனத்  தெரிகிறது. அதன்படி இதை கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி அல்லது 8 ஆம் நூற்றாண்டு முற்பகுதி நூல் எனக் கொள்வதில் தவறில்லை. வியாசரின் புராண தெய்வங்களுக்கு நான்கு கைகள்  உண்டு ஆனால்  குப்தர் கால தெய்வச் சிலைகளில்  இரண்டு கைகள் மட்டுமே உண்டு என்பதால் வியாசரின் காலம் கி. பி. 6 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி அல்லது 7 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி எனக் கொள்ளப்படுகிறது. புராணங்களை  எழுதிய வாதராயண வியாசர் அதில் திருப்தி கொள்ளாமல் தான் ஆரண்யங்களை இயற்றினார் என்பது பொதுக் கருத்து. அவரது மாணாக்கர்கள் தான் உபநிடதங்களை உருவாக்கினர். இந்த புராணம், ஆரண்யம், உபநிடதம், வேதாந்தம் பற்றிய குறிப்பு இந்நூலின் காலக் கணிப்பிற்கு பெரிதும் உதவுகின்றன.

இந்நூலில் சரசுவதி, யமன் தவிர்த்து சிவன், விஷ்ணு, முருகன், கணபதி போன்ற பிற புராண தெய்வங்கள், அவற்றின் கோவில்கள் பற்றி எந்த குறிப்பும் இந்நூலில் இல்லை என்பது விந்தை தான். எனினும் இதில் வேத தெய்வங்களே அதிகமாக குறிக்கப்படுகின்றன. புராண தெய்வங்கள் பற்றி எந்த குறிப்பும் இதில் இல்லை என்பது அவை வழிப்பாட்டுத்  தெய்வமாவதற்கு ஆழ்வார், நாயன்மார்கள் தொடங்கியது போன்ற பக்தி  இயக்கம் ஏதும் 7 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கப்படவில்லை என்று உணர முடிகிறது. 

சாதிக்கு ஒரு நீதி சொல்வது உயர்வு, தாழ்வு பாகுபாடு சொல்வது மனுநீதி நூல். அது ஒரு அநீதி நூல் என்பது பொதுவான குற்றச்சாட்டு. அப்படி சொல்வதற்கான கருத்துகளை இந்நூலில் காணமுடிகிறது. இந்நூல் வேதத்தையே மையமாகக் கொண்டது, வேதத்தையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது. அதை கற்கவேண்டிய பிராமணருக்கு கடுமையான ஒழுக்க நெறிகளை வைக்கிறது. அதே போல் சத்திரியருக்கும் வணிகருக்கும் ஒழுக்க நெறிகளை வைக்கிறது. பிராமணனுக்கு வேதக் கல்வியின் பொருட்டே வேத வினை சடங்கின் பொருட்டே மற்றவரை விட அதிக சலுகைகளை, விலக்குகளை அல்லது சிறப்பிடத்தை இந்நூல் முன்மொழிகிறது. அதற்கு அடுத்ததாக சத்திரியர்களுக்கு வைசியரை விட சூத்திரரை விட அதிக சலுகைகளை, விலக்குகளை அல்லது சிறப்பிடத்தை இந்நூல் முன்மொழிகிறது. வைசியருக்கு சூத்திரரை  விட அதிக சலுகைகளை, விலக்குகளை அல்லது சிறப்பிடத்தை இந்நூல் முன்மொழிகிறது. ஏனெனில் வைசியர்  தாம் உணவுப் பொருளையும் பிற பொருளையும் ஆக்குவிக்கிறார்கள், உலகப் பொருளியல் சுழற்சியை முன்னெடுக்கிறார்கள் என்பதற்கே இந்த சலுகை. சூத்திரர் என்போர் இம்மூன்று வர்ணத்தாரிடமும் அடிமைப் பணி செய்பவர் என்பதால் எந்த சலுகையும் (privilege) தரவில்லை. இன்றைய நோக்கில் அது தாழ்வுபடுத்துகிறது என பார்க்கப்படுகிறது.  இதில் பிராமணனுக்கு வைக்கும் ஒழுக்க நெறிகளை பார்த்தால் இந்நூலுக்கு முற்பட்ட காலத்திலும் சரி இந்நூல் எழுந்த பிற்பட்ட காலத்திலும் சரி எந்த பிராமணனும் அவ்வாறு வாழ்வது இயலாது. அந்த அளவு கடினம் என்பதை உணரலாம். மேலும் தென்னகத்தில் 8 - 9 நூற்றாண்டுகளில் எழுச்சி பெற்ற புராண தெய்வ கோவில் வழிபாடு வேத ஒழுக்கத்தில் இருந்து பிராமணர் நம்பிக்கையை ஒழுக்கத்தை வெகுவாக மாற்றிவிட்டது.  புராண தெய்வ கோவில் வழிபாடு வடக்கிலும் பரவியது. எனவே இந்நூலின் பரிந்துரைப்படி பிராமணர் சூத்திரர் ஆகின்றனர். 

இந்நூல் பல்வேறு காலங்களில் பலவேறுபட்ட நாடுகளில் இயற்றப்பட்ட பா வரிகளை கொண்டுள்ளதால் இந்நூல் பிற்பட்ட காலத்தில் தான் வேறு ஒரு மூல நூலில் இருந்து வேண்டியதை எடுத்தும் மற்றதை கழித்தும் ஒரு நூலாக தொகுக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் எனத் தெரிகிறது. இந்தியாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மனுஸ்மிருதியின் பல்வேறு கையெழுத்துப் பிரதிகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன, அவற்றுக்குள்ளேயே அவற்றின் நம்பகத்தன்மை குலைகிறது. பாவிலும் உரையிலுல் செய்யப்பட்ட இடைச்செருகல்கள் பற்றிய குற்றச்சாட்டும் எழுகின்றன. அதனால் எந்த நாட்டிலும் இது சட்டமாக கடைபிடிக்கப்படவில்லை என்பது உறுதியாகிறது. இதை வைத்து பிரிட்டிசு கிழக்கிந்திய கம்பெனி இந்து சட்டத்தை உருவாக்கியது முதல் தான் இதன் மீது குற்றம் உண்டானது. தலித்தியர், அம்பேதுகரியர், திராவிடவியர் போன்றோர்  தமக்கு வேண்டிய குறிப்புகளை மட்டும் சர்ச்சைக்காக பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டு இந்நூலின் பிற குறிப்புகளை தள்ளுவதை வைத்து இந்நூல் குறித்து நடுநிலையான எந்த முடிவுக்கும் எவரும் வரமுடியாது. மாறாக தவறான கருத்தையே  கொள்ள நேரிடும். 

சூத்திரர் யார்?

மனுநூல்படி சூத்திரர் எனப்படும் வர்ணம் மனத்தின் குணத்தை பொறுத்ததே அன்றி அப்படி தனியே எந்த சாதியும் இல்லை. மனுநூல்படி இப்போதைய சாதிகளில் சூத்திரர் யார் என்று சொல்லிவிட முடியாது என்பதே உண்மை. தென்னிந்தியாவில் நாடு விடுதலை பெறுவதற்கு முன் வரை பிராமணர் என்றும் பிராணரல்லாதவர் சூத்திரர் என்றும் கருத்து சொல்லப்பட்ட நிலை இருந்தது. இருக்கு வேதத்தின் புருஷசூக்தம் 10 ஆவது மண்டலம் 90 ஆம் பாடலை அடிக்கோடிட்டு  "சூத்திரன் அறிவைப் பெறக்கூடாது. அவனுக்குக் கல்வி போதிப்பது ஒரு குற்றச் செயல்.  ஒரு சூத்திரன் சொத்துக்களைச் சேர்க்கக் கூடாது.  சூத்திரன் அரசாங்க பதவியில் இருக்கக் கூடாது" என்று சொல்வதாக குற்றம் சுமத்துகின்றனர். மனுஸ்ம்ரிதியின் அத்தியாயம் 8.410 - 8.418 வரையான குறிப்புகளின்படி பிராமணரல்லாதார் எல்லாம் சூத்திரர் என்றால் அதிலும் அவர்கள் சொத்துக்கள் சேர்க்கக்கூடாது என்றால் இன்று அரச குடும்ப உறவுவழி வந்த நிலவுடைமை சாதிகள் அறவே இருந்திரா. நஞ்சை, புஞ்சை, காடு, மேடு என 100% நிலங்கள்   பிராமணரிடமே இருந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? அப்படி இல்லையல்லவா, பின் ஏன் நிலவுடைமை சாதிகளிடம் உள்ளன? கால்நடைகள் அத்தனையும் பிராமணரிடம் மட்டுமே  இருந்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? ஆனால் இடையரிடம் உள்ளனவே எப்படி? பிராமணருக்கு தான் சொத்து என்றால் வணிகர் என்ற கூட்டம் வீடு, வாசல் என சீரோடும் சிறப்போடும்  வாழ்ந்திருக்க முடியாது அல்லவா? எனவே மனுஸ்மிருதி ஒரு போதும் சட்டமாக இல்லை என்று புரிகிறது அன்றோ? இருக்கு வேதத்தில் உள்ள புருஷ சூக்தம் ஒரு கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு இடைச்செருகல் ஆகும். புருஷ சூக்தம் தவிர்த்து பிற பா வரிகளில் பிரம்ம தேவனின் உடலில் பிறந்த வர்ணங்கள் குறித்த குறிப்பு வேறு இடத்தில் அறவே இல்லை.

சூத்திரர் படிக்கக்கூடாது என்றால் கடந்த நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய கல்வி கற்ற 25% மக்களில்  பிராமண ஆடவர் 1.5% மட்டுமே இது தவிர எஞ்சிய 23.5% படித்தோர் பிராமணரல்லாத சூத்திரர் தானே? இல்லை! இல்லை!! அவர்கள் சூத்திரர் அல்லர் சத்திரியர், வைசியர் என்றால் பின் எவர் தான் சூத்திரர்? என்பதே கேள்வி.  மனுநூல்படி சத்திரியர் அல்லாத மக்கள் வைசியரிலேயே அடங்குவர்.

சிதம்பரம் கோவிலில் சுந்தர பாண்டியன் கால சரசுவதி பண்டார கல்வெட்டில் ஒன்றில் சூத்திர விருத்தி என்ற பெயரில் 1/4 பங்கு நிலதானம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சூத்திரருக்கு சொத்தே இருக்கக்கூடாது என்றால் சிதம்பரத்தில் ஏன் மனுஸ்மிருதி கடைபிடிக்கப்படவில்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது. இது மனுஸ்மிருதி சட்டமாக இல்லை என்பதைத் தானே உறுதி செய்கிறது?   

அத்தியாயம் 7.138 கருவிக்காரர், கைவினைஞரை சூத்திரரிடம் இருந்து தனியே பிரித்து காட்டுவது அவர்களை சூத்திராக  குறிக்கவில்லை என்பது தெளிவு.

மனுஸ்மிருதி தமிழ் மொழிபெயர்ப்புகளில் தாஸ்ய என்பதற்கு கீழான, ஏவலர், வேலைக்காரன், வைப்பாட்டி மகன், தேவடியாள் மகன் என்றெல்லாம் தவறாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் மனுநூல் அத்தியாயம் 8.415 ல் தேவடியாள் மகன், வைப்பாட்டி மகன் என்னும் சொற்கள் இவ்வரியில் அறவே இல்லை. சியார்ச்சு பூலரின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் தான் சூத்திர என்பதற்கு அடிமை என்று தெள்ளத் தெளிவாக குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அத்தியாயம் 8.410 தாஸ்யம் சூத்திரம், இதாவது கொத்தடிமை ஏவலன் என்று சூத்திரனை குறிக்கிறது. அத்தியாயம் 8.413 சூத்ரம் து காரயேது தாஸ்யம் -சூத்திரன் கொத்தடிமை பணி  செய்யவேண்டும் என்கிறது. அத்தியாயம் 8.414 பிராமண ஆண்டை அவனை அடிமைத் தளையில் இருந்து விடுவித்தாலும் அவன் விடுபட்டவன் ஆகமாட்டான் ஏனென்றால் அவன் பிறப்பிலேயே ஒரு அடிமையாக பிறந்தவன் என்கிறது. அத்தியாயம் 8.416 அடிமையின், அவன் மகனின், மனைவியின் சொத்துகள் அனைத்தும் அந்த அடிமையின் முதலாளிக்கே சொந்தம் என்கிறது. பிறக்கும் போதே அடிமை என்றால் அவனுக்கு சொத்தே இருந்திருக்காது ஏனென்றால் அவன் முதலாளி அதை ஏற்கெனவே எடுத்துக் கொண்டிருப்பான். பின் அவனுக்கு சொத்து எங்கே இருந்து வரும்? பிழைப்பிற்கு வழி இல்லாமல் தன்னைத் தானே ஒருவன் அடிமையாக விற்கும் போது, போரில் தோற்று பிடிக்கப்படும் போது அந்த அடிமைக்கு மனைவி வழியில், முன்னோர் வழியில் இருந்து சொத்து வரும். அதைத் தான் முதலாளி எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்கிறது. இதற்கு தெளிவான விளக்கம் அத்தியாயம் 8.415 ல் எழுவகை அடிமைகளை குறிப்பதை நோக்குக. அது ஏவலர்களையோ தேவடியாள் மகனையோ குறிக்கவில்லை.

முரணாக அத்தியாயம் 4.253. ல்  தன் பூமியை உழுபவன், அவன் குலத்து நண்பன், மாடு மேய்ப்பவன், அவன் அடிமை, அவன்  நாவிதன், தன்னைத் தானே அடிமையாக ஒப்புவித்த ஏழை ஆகியோர் சூத்திரர் என்ற போதும் அவர் தரும் உணவை உண்ணலாம் என்கிறது. இது அத்தியாயம் 5.410 & 1.90 வைசியர்க்குரியதாக சொல்லும் கால்நடை மேய்த்தல்,  உழவில் ஈடுபடல் ஆகிய பணிகளை  சூத்திரர்க்கு உரியதாக்குவது பெருத்த முரண். இந்த வரி இடைச்செருகலாக இருக்க வேண்டும்.

அடிமைமுறை முதன் முதலில் மேலை ஆசியாவில் சுமேரிய நாகரிகத்தில் தொடங்கி பின்பு நடுவாசியாவை சேர்ந்த இந்தோ கிரேக்கர் இந்தோ ஈரானிய சித்திய திராவிடர், பஹ்லவர், ஊனர், காம்போஜர் ஆகியோரால் பின்பற்றப்பட்டு தமது படையெடுப்பில் தோற்றவரை அடிமைகள் ஆக்கி எடுப்பு வேலைகளுக்கும் தூக்கு தூக்கி வேலைகளுக்கும் அவர்களை பயன்படுத்திக் கொண்டனர். அவர்கள் தான் வடமேற்கு இந்தியாவில் அடிமை முறையை புகுத்தி இருக்க வேண்டும் என்று கருத இடம் உண்டு. கிரேக்கத் தூதுவர் மெகத்தனிசு தமது இண்டிகாவில் இந்தியாவில் பிராமணர், உழவர், மேய்ப்போர், கைவினைஞர் /வணிகர், மறவர் , கண்காணி, நீதிபதி  என ஏழே எழு சாதிகளை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறார். அடிமை சூத்திரர் பற்றியோ அல்லது தீண்டாமை பற்றியோ அவர் ஏதும் குறிக்கவில்லை என்பது ஈண்டு நோக்கத்தக்கது. 

மனுநூலில் எங்குமே தீண்டாமை குறித்தோ தீண்டத்தகாத சாதிகள் குறித்தோ செய்திகள் அறவே இல்லை. வர்ண நீக்கம், சாதிநீக்கம் (outcast) பற்றி தான் குறிப்பு உள்ளது. ஆனால் கடந்த 350 ஆண்டுகளாக இந்தியா முழுவதும் 1,000 க்கு மேற்பட்ட தீண்டாமைக்கு ஆட்பட்ட சாதிகள் உள்ளன. மனுநூல் தான் ஆங்கிலர் ஆட்சிக்கு முன் இந்தியா முழுவதும் சட்டமாக இருந்தது என்றால் மனுநூலில் கூறப்படாத தீண்டாமை வழக்கம் எப்படி ஏற்பட்டது? இதனால் மனுநூலை எவரும் மதிக்கவில்லை என்று தானே பொருள் ஆகிறது? அப்படியெனில் அதை இந்தியாவின் சட்ட நூல் என்பது தவறு அன்றோ? 

சத்திரியர் யார்?

மனுநூல்படி சத்திரியர் யார் என்பதை சாதிகளில் தேட முடியாது. அதற்கு தெளிவான பொருள் கிடைக்காது. வட நாட்டில் உழவில் ஈடுபடும் ஜாட்களும், ஆயர்களான அபீரர்களும் போரில் பங்கு பெற்றனர். மனுநூல்படி உழவும் மேய்ச்சலும்  வைசியருக்கு உரியவை பின் எப்படி இவர்கள் சத்திரியராக போரில் பங்குபெறலாம்? ஆக இவர்களை சத்திரியர் என்பதா இல்லை வைசியர் என்பதா? என்ற கேள்வி எழுகிறது. தென்னாட்டில் வடுக மீனவரான முத்தரையர் தமிழகத்தில் படைநடத்தி ஆட்சியை கைப்பற்றினர். அதேபோல ஆடு மேய்க்கும் வடுக இடையரான வாணர் படைகொண்டு தமிழகத்தில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினர் என்பதை நோக்கும் போது சத்திரியர் என்று தனியே யாரும் கிடையாது என்று தெள்ளத் தெளிவாக புரியும். அதே நேரம் குறிஞ்சி நிலப் பழங்குடிகளும் போரில் பங்கு பெற்றுள்ளனர். பாலைக் கள்ளரும் போரில் பங்கு பெற்றுள்ளனர். எனவே சத்திரியர் என்பது போர் குணம் கொண்டவரை குறிப்பதில் உள்ள தெளிவு இன்னின்ன சாதிகள் தான் சத்திரியர் என தெளிவாகக் குறிக்க முடியாததை காண்க. போர் இல்லாத காலங்களில் இவர்கள் 8.410 & 4.253 வரிகள் குறிக்கும் வைசியர்க்கு உரிய கால்நடைகளை காத்தல், உழவில் ஈடுபடல் ஆகிய வைசியர் பணிகளைத் தான் செய்தனர். இது வர்ண வகைப்பாட்டை குழப்பமாக்கவில்லையா?

வழிநெடும் பயணத்தில் தமக்கும் தமது வணிகப் பொருளுக்கும் ஆரலைக் கள்வரிடம்  இருந்து பாதுகாப்பு வேண்டி தமக்கென தனியே  ஒரு  படையையே பேணிப் போர் புரிந்தனர் வணிகர். இதற்கு தமிழ்க் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் சில உண்டு. இந்த போர் குணத்தால் வணிகர் சத்திரியரா இல்லை வைசியரா? என்று குழப்பம் ஏற்படும்.

படைவீரர்கள் வேற்று இடத்திற்கு சென்று போர் புரிந்து வெற்றி கொண்ட பின் அங்கேயே நிலையாகத் தங்க நேரிடும் போது  அங்கத்து வெவ்வேறு வர்ணப் பெண்களைத் தூக்கிச்சென்று மணப்பதால் வர்ணக் கலப்பு ஏற்படுவது இயல்பானது. எனவே வர்ணக் கலப்பை, கலப்பு சாதியை தடுக்கவே முடியாது என்பதை உணர்ந்து தான் மனுநூல் இயற்றப்பட்டதா? எனினும் இதற்கு முரணாக பல கலப்பு வர்ணப் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறது.  

பெண்ணின் நிலை

அத்தியாயம் 2.213 - 2.215 பெண்ணின் நடத்தையை ஐயுறும்படியாக கருத்து கூறுகிறது என்பது உண்மையே. ஆனால் வடமேற்கு இந்தியாவில் வாழ்ந்த இந்தோ ஈரானிய சித்திய திராவிட,  இந்தோ கிரேக்க, மங்கோலிய அயலின ஆண், பெண் நடத்தை இந்திய பண்பாட்டிற்கு வெகுவாக மாறுபட்டிருந்தது. இவர்கள் ஆப்கான், கசாகத்தான், அசர்பைஜான், உசுபெகித்தான் நாடுகளில் இருந்து படையெடுத்து வந்து நாட்டைக் கைபற்றி ஆண்டவர்கள். இவர்கள் 7 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இராசபுத்திரராக அறிவிக்கப்பட்ட பின்பு அவர்கள் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்நூல் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் எனக் கருத முடிகிறது (அத்தியாயம் 10.44 காண்க). அதே நேரம் அத்தியாயம் 8.352 - 8.361 ஆண்கள் பெண்ணிடம் தவறாக நடப்பதை கண்டிக்கிறது அத்தகையோரை தண்டிக்க வேண்டும் என்கிறது.

பிராமணன் பெண்களுக்கும் சூத்திரனுக்கு வேதக் கல்வி புகட்டக்கூடாது என்று தான் சொல்கிறது மனுநூல் ஆனால் சத்திரியர், வைசியரிடம் வேதம் சாரத உலகியல் கல்வியை பெற்றிருக்கலாமே அதற்கு ஒன்றும் தடை சொல்லவில்லையே? அரச குல பெண்டிர், செல்வர் பெண்டிர், தேவரடியார் ஆகியோர் என்ன வேதக் கல்வியா கற்றனர்? உலகியல் கல்வி தானே கற்றனர்?

அத்தியாயம் 5.155 - 5.162 வரை விதவைப் பெண்களின் கற்பு ஒழுக்கத்தை, நற்குணத்தை வேண்டுகிறது. ஆனால் மனுநூலில் எங்குமே கற்புடை பெண்கள் சதி என்னும் உடன்கட்டை ஏறுதல் குறித்த செய்திகள் அறவே இல்லை. ஆனால் மனுநூலில் இல்லாத ஒரு குறிப்பை வடநாடு முழுவதும்  ஆங்கிலர் ஆட்சி தடை செய்யும் முன் வரை வழக்கத்தில் வைத்திருந்தனர் என்றால் மனுநூலை எவரும் மதிக்கவில்லை என்று தானே பொருள்? அப்படியெனில் அதை இந்தியாவின சட்ட நூல் என்பது தவறு அன்றோ? மதிக்கப்படாத இடைச்செருகலும் கழித்தலும் (tampered) கொண்ட நூலை முட்டாள்தனமாக புனித நூல் என்கின்றனரே சிலர்!! பிற மதத்தின் புனித நூல்களில் ஏதேனும் கழித்தலும் திருத்தலும் இடைச்செருகலும் செய்வதுண்டா? திவ்ய பிரபந்தம், 12 திருமுறைகளில் கழித்தலும் திருத்தலும் இடைச்செருகலும் செய்வதுண்டா? இல்லையே. பின் எப்படி கழித்தலும் திருத்தலும் இடைச்செருகலும் உள்ள மனுநூல் ஒரு புனித நூல் ஆகும்?

புலால் ஆதரவும் மறுப்பும் 

அத்தியாயம் 5.49 ல் புலாலின் மூலம் கருதி, உடம்புள்ள உயிர்களுக்கு கொடுமை இழைப்பதை கருதி புலால் உண்பதில் இருந்து விலகி இருக்க வேண்டும் என்கிறது. 5.51 ல் விலங்கை கொல்ல அனுமதிப்பவர், அதை வெட்டுபவர், அதை கொல்லுபவர், அதை வாங்குபவர் விற்பவர், அதை சமைப்பவர், அதை பரிமாறுபவர், அதை உண்பவர் ஆகியோர் விலங்கு கொலைகாரர்களாக கருதப்பட வேண்டும் என்கிறது. இக்கருத்து  அத்தியாயம் 3.267- 3.271 ல் குறிக்கப்படும் திவச புலால் படையலுக்கு முரணாக அன்றோ உள்ளது? என்றால் முன்னோர்கள் திருப்தி பட்டால் என்ன படாவிட்டால் என்ன என்ற மனப்பான்மை தானே இங்கு தெரிகிறது? இதில் தான் புலால் உண்ணும் ஆரியப் பூசகருக்கும் பிராமணருக்கும் உள்ள வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது. இப்படி இரு திறத்தவர் கருத்தும் மனுநூலில் இடம் பிடிப்பது குழப்பம் தானே? இதனால் 8 ஆம் நூற்றாண்டு பிற்பகுதியில் பிரயாகையில் நடந்த பிராமணர் மாநாட்டில் புலால், மீன் உண்ணும் பிராமணர் அனைவரும் வர்ண நீக்கம் செய்யப்பட்டு பிராமணரல்லாதவர் என்று வங்காளி பிராமணரும் பீகாரி பிராமணர் சிலரும் அறிவிக்கப்பட்டனர். அதன் பின் வடக்கே ஐந்து கௌட  பிராமணர், தெற்கே  ஐந்து திராவிட பிராமணர் மட்டுமே பிராமணர் என்று அறியப்பட்டனர். 

இடம் சார்ந்த பா வரிகள்.

அத்தியாயம் 3.272 & 5.18 இல் காண்டாமிருகத்தின் புலால் குறிப்பிடப்படுகிறது. காண்டாமிருகம் 1,500 ஆண்டுகள் அளவில் நேபாளம், அசாம், வடக்கு வங்காளம் என இந்தியாவின்  வடகிழக்கு பகுதியில் மட்டுமே இருந்த விலங்கு. எனில் இந்த வரிகள் அந்த இடத்தில் இருந்து தானே வந்திருக்க முடியும்?

அத்தியாயம் 7.70. ஒரு அரசன் நகரை கட்டி அதில் கோட்டை எழுப்ப வேண்டும் என்று சொல்லும் போது தந்வ துர்கம் - பாலைநில கோட்டை பற்றி குறிக்கிறது. பாலை நிலக்கோட்டை  என்பது இந்திய வடமேற்கில் தார் பாலைவனத்தில் தான் இருக்க முடியும். அதைப்பற்றி இவ்வரி கூறுகிறது என்றால் இந்த பா வரி அந்த நிலத்தது ஆகலாம்.

அத்தியாயம் 7.193. ஒரு மன்னன் பஞ்சாபின்  குருசேத்திரம், இராஜஸ்தானின் மத்சய தேசம், யமுனையின் சூரசேன வீரர்களையும் பிற இடத்து உயரிய மெலிந்த வீரர்களையும் படையில் சேர்க்கச் சொல்கிறது. இந்த பகுதிகளில் தான் இராசபுத்திரர், ஜாட்டுகள் உள்ளனர் என்பதை நோக்க வேண்டும்.  

அத்தியாயம் 9.126. சுப்ரமணிய பெயர் கொண்ட நூல் ஒன்றை மேற்கோள் காட்டுகிறது. சுப்ரமணிய என்ற பெயர் ஆந்திர தேசத்தை மூலமாக உடையது. ஆதிசங்கரின் நூல் சுப்பிரமணிய புஜங்கம் இப்பெயரை முதன் முதலாக இலக்கியத்தில் பதிக்கிறது. ஆக 9 ஆம் நூற்றாண்டு சொல் சுப்பிரமணிய என்பது. எனவே இது இடைச்செருகலாக இருக்க வேண்டும்.

 மனுஸ்மிரிதி அல்லாமல் இன்னும் 17 ஸ்மிரிதிகள் உள்ளன. ஆனால் மனுஸ்மரிதி மட்டும் தான் சட்டமாக இருந்தது என்று சொல்லுவது அரசியல் பேச்சு தான். மனுநூல் இருக்கும் போது பிற ஸ்ம்ருதிகளுக்கு தேவை என்ன இருக்கிறது? தமது நாட்டின் பகுதியில் வழங்கும் பண்பாடு, பழக்கம், ஒழுக்கம் இவற்றுக்கு ஒத்துவராத மனுநூலை ஒதுக்கிவிட்டு வங்கத்தில் தயபாக சட்டத்தை இயற்றிக்கொண்டனர். அதே போல் மிதிலையில் தனி சட்டம் இயற்றினார். இவை சொல்லும் உண்மை என்ன? மனுநூல் சட்டமாக இருக்கவில்லை என்பதைத் தானே?

நான் இந்நூலில் முக்கியமென உணர்ந்த சில வரிகளை தேர்ந்தெடுத்து பின் அவற்றில் இருந்து தான் எனது கருத்துக்களை இட்டேன். அவற்றில் சிலவற்றில் கேள்வியும் எழுப்பி உள்ளேன். அவற்றை உமது பார்வைக்காக கீழே விட்டு வைத்துள்ளேன்.

1.23. But from fire, wind, and the sun he drew forth the threefold eternal Veda, called Rik, Yagus, and Saman, for the due performance of the sacrifice.

கி.பி.6-7 ஆம் நூற்றாண்டில் தொகுக்கப்பட்ட சாம வேதம் இங்கு குறிக்கப்படுகிறது. எனவே மனுநூலின் காலம் 7ஆம்  நூற்றாண்டு பிற்பட்ட காலத்தில் இயற்றப்பட்டது என கொள்ளலாம்.

1.83. (Men are) free from disease, accomplish all their aims, and live four hundred years in the Krita age, but in the Treta and (in each of) the succeeding (ages) their life is lessened by one quarter.

யுகங்கள் பற்றிய கருத்து புராணக் கருத்தே அன்றி வேதக் கருத்து அல்ல. ஆனால் வேதத்தை வலியுறுத்தும் இந்நூல் யுகத்தை குறிப்பது இந்நூலின் காலம் புராணங்கள் இயற்றப்பட்ட 6-7 நூற்றாண்டிற்கு பின்பே எனக் காட்டும். 

1.84. The life of mortals, mentioned in the Veda, the desired results of sacrificial rites and the (supernatural) power of embodied (spirits) are fruits proportioned among men according to (the character of) the age.

1.85. One set of duties (is prescribed) for men in the Krita age, different ones in the Treta and in the Dvapara, and (again) another (set) in the Kali, in a proportion as (those) ages decrease in length.

1.86. In the Krita age the chief (virtue) is declared to be (the performance of) austerities, in the Treta (divine) knowledge, in the Dvapara (the performance of) sacrifices, in the Kali liberality alone.

1.87. But in order to protect this universe He, the most resplendent one, assigned separate (duties and) occupations to those who sprang from his mouth, arms, thighs, and feet.

இங்கு வாய், கை, தொடை, பாதத்தில் பிறந்தோர் பற்றிய கருத்து குறிக்கப்படுகிறது. 

1.88. To Brahmanas he assigned teaching and studying (the Veda), sacrificing for their own benefit and for others, giving and accepting (of alms).

வேதம் கற்பித்தலும் கற்றலும், தனக்காகவும் பிறருக்காகவும் வேள்வி இயற்றல், தானம் கொடுப்பது வாங்குவது ஆகியன பிராமணருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணிகள் .

1.89. The Kshatriya he commanded to protect the people, to bestow gifts, to offer sacrifices, to study (the Veda), and to abstain from attaching himself to sensual pleasures;

மக்களை காத்தல், தானம் அளிப்பது, வேத கல்வி வேத வேள்வி ஆகியன சத்திரியருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணிகள். அதோடு புலன் நுகர்ச்சியில் இருந்து விலகி இருத்தல் வேண்டும். பெரும்பால் ஆட்சியாளர்கள், படை தலைவர்கள்  புலன் நுகர்ச்சியில் வழுவி குடியராக, பெண் பித்தராக இருந்தனர்.

1.90. The Vaisya to tend cattle, to bestow gifts, to offer sacrifices, to study (the Veda), to trade, to lend money, and to cultivate land.

கால்நடைகளை காத்தல், தானம் கொடுத்தல், வேள்வி  இயற்றலும் வேதம் பயிலலும், வணிகம், வட்டிவினை  செய்தலும், உழவில் ஈடுபடலும் வைசியர் பணிகள் ஆகும்.

1.91. One occupation only the lord prescribed to the Sudra, to serve meekly even these (other) three castes.  

தன் ஆண்டைக்கு பணிவிடை செய்யும் ஒரே கடமையை சூத்திரருக்கு இறைவன் வகுத்தான். இம்மூன்று வர்ணங்களுக்கு பணிவிடை செய்வதை கடைபிடிக்க வேண்டும்.

119 points 

1.100. Whatever exists in the world is, the property of the Brahmana; on account of the excellence of his origin The Brahmana is, indeed, entitled to all

அவனது தோற்றத்தின் சிறப்பால் உலகில் உள்ள சொத்து அனைத்தும் பிராமணருக்கு உரியது; அதே நேரம் பிராமணன் எல்லாருக்கும் உரியவன்.

நடப்பில் 98% அசையும் சொத்துக்கள் அசையா சொத்துகள் அனைத்தும்  பிரமணரல்லாதாரிடம் தான் உள்ளன.    இவ்வரிப்படி இது முரண் அல்லவா? ஆதலினால் மனுஸ்ம்ரிதி சட்டமாக நடைமுறைப்பட வில்லை என்பதே உண்மை. 

2.21. That (country) which (lies) between the Himavat and the Vindhya (mountains) to the east of Prayaga and to the west of Vinasana (the place where the river Sarasvati disappears) is called Madhyadesa (the central region).

 2.22. But (the tract) between those two mountains (just mentioned), which (extends) as far as the eastern and the western oceans, the wise call Aryavarta (the country of the Aryans).

வங்கக் கடலுக்கும் அரபிக் கடலுக்கும் இமயத்திற்கும் விந்தியத்திற்கும் இடையே உள்ள நிலப்பகுதி ஆரிய வர்த்தம் ஆகும். இது  ஸ்ரீ ஹர்ஷ வர்தனர் ஆட்சியால் தான் உறுதியானது. இதனால் இந்நூல் 7 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உருவானது என கணிக்க முடிகிறது.

2.158. As a eunuch is unproductive with women, as a cow with a cow is unprolific, and as a gift made to an ignorant man yields no reward, even so is a Brahmana useless, who (does) not (know) the Rikas.

2.160. He, forsooth, whose speech and thoughts are pure and ever perfectly guarded, gains the whole reward which is conferred by the Vedanta.

வேதாந்தம் என்பது உத்தர, பூர்வ ஆகிய இரு மீமாம்சங்கள் ஆகும். இவற்றின் காலம் 7 ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கப் பகுதி. எனவே வேதாந்தத்தை  குறிப்பிடும் இவ்வரியானது அதன் காலத்தை 7 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி என உறுதி செய்கிறது.

2.168. A twice-born man who, not having studied the Veda, applies himself to other (and worldly study), soon falls, even while living, to the condition of a Sudra and his descendants (after him).

வேதம் கல்லாத இருபிறப்பாளன் அவன் வழிவந்தோர் சூத்திர நிலைக்கு வீழ்வார்.

2.172. (He who has not been initiated) should not pronounce (any) Vedic text excepting (those required for) the performance of funeral rites, since he is on a level with a Sudra before his birth from the Veda.

2.173. The (student) who has been initiated must be instructed in the performance of the vows, and gradually learn the Veda, observing the prescribed rules.

 2.174. Whatever dress of skin, sacred thread, girdle, staff, and lower garment are prescribed for a (student at the initiation), the like (must again be used) at the (performance of the) vows.

 2.175. But a student who resides with his teacher must observe the following restrictive rules, duly controlling all his organs, in order to increase his spiritual merit. 

2.207. Towards his betters let him always behave as towards his teacher, likewise towards sons of his teacher, bom by wives of equal caste, and towards the teacher’s relatives both on the side of the father and of the mother.

2.208. The son of the teacher who imparts instruction (in his father’s stead), whether younger or of equal age, or a student of (the science of) sacrifices (or of other Angas), deserves the same honour as the teacher.
2.209. (A student) must not shampoo the limbs of his teacher’s son, nor assist him in bathing, nor eat the fragments of his food, nor wash his feet.
2.210. The wives of the teacher, who belong to the same caste, must be treated as respectfully as the teacher; but those who belong to a different caste, must be honoured by rising and salutation.
2.21 1. Let him not perform for a wife of his teacher (the offices of) anointing her, assisting her in the bath, shampooing her limbs, or arranging her hair.
2.212. (A pupil) who is full twenty years old, and knows what is becoming and unbecoming, shall not salute a young wife of his teacher (by clasping) her feet.
2.213. It is the nature of women to seduce men in this (world); for that reason the wise are never unguarded in (the company of) females.
2.214. For women are able to lead astray in (this) world not only a fool, but even a learned man, and (to make) him a slave of desire and anger.
2.215. One should not sit in a lonely place with one’s mother, sister, or daughter; for the senses are powerful, and master even a learned man.
249 lines 

Chapter 3

3.1. The vow (of studying) the three Vedas under a teacher must be kept for thirty-six years, or for half that time, or for a quarter, or until the (student) has perfectly leamt them.

3.2. (A student) who has studied in due order the three Vedas, or two, or even one only, without breaking the (rules of) studentship, shall enter the order of householders.

3.4. Having bathed, with the permission of his teacher, and performed according to the rule the Samavartana (the rite on returning home), a twice-born man shall marry a wife of equal caste who is endowed with auspicious (bodily) marks.

3.5. A damsel who is neither a Sapinda on the mother’s side, nor belongs to the same family on the father’s side, is recommended to twice-bom men for wedlock and conjugal union.

தாய் வழி ஊன் தொடர்போ  தந்தை வழி ஊன் தொடர்போ அல்லாத கன்னிப் பெண்ணைத் தான் இருபிறப்பாளன் மணக்கவேண்டும், கூட வேண்டும்.

3.6. In connecting himself with a wife, let him carefully avoid the ten following families, be they ever so great, or rich in kine, horses, sheep, grain, or (other) property,

 3.7. (Viz.) one which neglects the sacred rites, one in which no male children (are born), one in which the Veda is not studied, one (the members of) which have thick hair on the body, those which are subject to hemorrhoids, phthisis, weakness of digestion, epilepsy, or white or black leprosy.

ஆண் குழந்தை இல்லாத குடும்பத்தை தவிர்க்க வேண்டும், உடலில் தடித்த மயிர், மூலம், செரியாமை, தொழுநோய், காசநோய், கால்கை வலிப்பு நோய் உள்ள குடும்பத்தை தவிர்க்க வேண்டும். நோய் எல்லாருக்கும் வருவதே ஒருவருக்கு வந்த நோய் வீட்டில் எல்லாருக்கும் வராது. இப்படி தவிர்த்தால் திருமணம் நடப்பது அரிது.

3.8. Let him not marry a maiden (with) reddish (hair), nor one who has a redundant member, nor one who is sickly, nor one either with no hair (on the body) or too much, nor one who is garrulous or has red (eyes),

3.9. Nor one named after a constellation, a tree, or a river, nor one bearing the name of a low caste, or of a mountain, nor one named after a bird, a snake, or a slave, nor one whose name inspires terror.

3.16. According to Atri and to (Gautama) the son of Utathya, he who weds a Sudra woman becomes an outcast, according to Saunaka on the birth of a son, and according to Bhrigu he who has (male) offspring from a (Sudra female, alone).

சூத்திர பெண் மூலம் ஆண் குழந்தை பெறுபவன் மட்டும் வர்ண நீக்கம் செய்யப்படுவான்.

3.92. Let him gently place on the ground (some food) for dogs, outcasts, Kandalas (Svapak), those afflicted with diseases that are punishments of former sins, crows, and insects.

3.150. Manu has declared that those Brahmanas who are thieves, outcasts, eunuchs, or atheists are unworthy (to partake) of oblations to the gods and manes.

3.156. He who teaches for a stipulated fee and he who is taught on that condition, he who instructs Sudra pupils and he whose teacher is a Sudra, he who speaks rudely, the son of an adulteress, and the son of a widow,

பணம் வாங்கி கற்பிப்பவன், சூத்திர மாணவனுக்கு கற்பிப்பவன், சூத்திரனிடம் கற்றவன், கடுமையாக பேசுபவன், விதவை மகன், நடத்தை கெட்டவள் மகன் ஆகியோரை தவிர்க்க வேண்டும்.

3.166. A shepherd, a keeper of buffaloes, the husband of a remarried woman, and a carrier of dead bodies, (all these) must be carefully avoided.

ஆடு மேய்ப்பவன், எருமை வளர்ப்பவன் விதவையை மணந்தவன், பிணம்  சுமப்பவன் ஆகியோரை கவனமாக தவிர்க்க வேண்டும். இங்கு கைம்பெண் மறுமணம் இருந்துள்ளது தெரிகிறது. பிணம் தீண்டுவோர் தவிர்க்கப்பட வேண்டுகிறது. பிணம் தீண்டாமை ஆப்கானிய பிராமணரால் 8 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவில் புகுத்தப்பட்டது.

3.181. What has been given to a Brahmana who lives by trade that is not (useful) in this world and the next, and (a present) to a Brahmana bom of a remarried woman (resembles) an oblation thrown into ashes.

வணிகத்தால் பிழைக்கும் பிராமணன் இம்மையிலும் மறுமையிலும் பயன்படமாட்டான், மறுமணம் புரிந்த பெண்ணுக்கு பிறந்த பிராமணனுக்கு கொடுத்த கொடை சாம்பலில் வீசிய பூசைப் பொருள் போன்றது. 

I3.232. At a (sacrifice in honour) of the manes, he must let (his guests) hear the Veda, the Institutes of the sacred law, legends, tales, Puranas, and Khilas.

புராணம் கி.பி. 6-7 ஆம் நூற்றாண்டில் தான் எழுதப்பட்டது.

3.239. A Kandala, a village pig, a cock, a dog, a menstruating woman, and a eunuch must not look at the Brahmanas while they eat.

3.266. 1 will now fully declare what kind of sacrificial food, given to the manes according to the rule, will serve for a long time or for eternity.

3.267 . The ancestors of men are satisfied for one month with sesamum grains, rice, barley, masha beans, water, roots, and fruits, which have been given according to the prescribed rule, 

இறந்த முன்னோர்க்கு திவசத்தில் எள்,  அரிசி, வாற்கோதுமை, அவரை, நீர், வேர்கள், பழங்கள் ஆகியவற்றை முறைப்படி கொடுப்பதன் மூலம் ஒரு மாதம் திருப்தி அடைகின்றனர். 

3.268. Two months with fish, three months with the meat of gazelles, four with mutton, and five indeed with the flesh of birds,

திவசத்தில் மீன் கொடுத்தால் இரு மாதமும், மான் கறிக்கு மூன்று மாதமும், ஆட்டுக்கறிக்கு நான்கு மாதமும், பறவை இறைச்சிக்கு ஐந்து மாதமும் திருப்தி அடைகின்றனர். 

சைவ உணவரின் பெற்றோரும் சைவ உணவர் தானே கொடுக்க முடியும் ? எப்படி இந்த புலால் உணவுகளுக்கு திருப்தி அடைவர். இது முரண் அன்றோ?  

3.269. Six months with the flesh of kids, seven with that of spotted deer, eight with that of the black antelope, but nine with that of the (deer called)

3.270. Ten months they are satisfied with the meat of boars and buffaloes, but eleven months indeed with that of hares and tortoises,

திவசத்தில் படைக்கப்படும் காட்டுப் பன்றிக்கறி எருமைக்கறிக்கு பத்து மாதமும், முயல்கள் ஆமைகளை கொடுப்பதால் 11 மாதமும் முன்னோர் திருப்தி அடைகின்றனர். 

3.271. One year with cow-milk and milk-rice; from the flesh of a long-eared white he-goat their satisfaction endures twelve years.

3.272. The (vegetable called) Kalasaka, (the fish called) Mahasalka, the flesh of a rhinoceros and that of a red goat, and all kinds of food eaten by hermits in the forest serve for an endless time.

காண்டாமிருகத்தின் புலால் இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது. காண்டாமிருகம் நேபாளம், அசாம், வடக்கு வங்காளம் என இந்திய வட கிழக்கு பகுதியில் மட்டுமே இருந்த விலங்கு. எனில் இந்த வரிகள் அந்த இடத்தில் இருந்து தானே வந்திருக்க முடியும்?

286 points 

4.61. Let him not dwell in a country where the rulers are Sudras, nor in one which is surrounded by unrighteous men, nor in one which has become subject to heretics, nor in one swarming with men of the lowest castes.

4.69. The morning sun, the smoke rising from a (burning) corpse, and a broken seat must be avoided. Let him not clip his nails or hair, and not tear his nails with his teeth.

4.70. Let him not crush earth or clods, nor tear off grass with his nails; let him not do anything that is useless or will have disagreeable results in the future.

4.71. A man who crushes clods, tears off grass, or bites his nails, goes soon to perdition, likewise an informer and he who neglects (the rules of) purification.
4.72. Let him not wrangle; let him not wear a garland over (his hair). To ride on the back of cows (or of oxen) is anyhow a blamable act.
4.73. Let him not enter a walled village or house except by the gate, and by night let him keep at a long distance from the roots of trees.
4.74. Let him never play with dice, nor himself take off his shoes; let him not eat, lying on a bed, nor what has been placed in his hand or on a seat.
4.75. Let him not eat after sunset any (food) containing sesamum grains; let him never sleep naked, nor go anywhere unpurified (after meals).
4.76. Let him eat while his feet are (yet) wet (from the ablution), but let him not go to bed with wet feet. He who eats while his feet are (still) wet, will attain long life.
4.77. Let him never enter a place, difficult of access, which is impervious to his eye; let him not look at urine or ordure, nor cross a river (swimming) with his arms.
4.78. Let him not step on hair, ashes, bones, potsherds, cotton-seed or chaff, if he desires long life.
4.79. Let him not stay together with outcasts, nor with Kandalas, nor with Pukkasas, nor with fools, nor with overbearing men, nor with low-caste men, nor with Antyavasayins.

4.79. Let him not stay together with outcasts, nor with Kandalas, nor with Pukkasas, nor with fools, nor with overbearing men, nor with low-caste men, nor with Antyavasayins.

4.80. Let him not give to a Sudra advice, nor the remnants (of his meal), nor food offered to the gods; nor let him explain the sacred law (to such a man), nor impose (upon him) a penance.

4.81. For he who explains the sacred law (to a Sudra) or dictates to him a penance, will sink together with that (man) into the hell (called) Asamvrita.

4.82. Let him not scratch his head with both hands joined; let him not touch it while he is impure, nor bathe without (submerging) it.

4.83. Let him avoid (in anger) to lay hold of (his own or other men’s) hair, or to strike (himself or others) on the head. When he has bathed (submerging) his head, he shall not touch any of his limbs with oil.

4.84. Let him not accept presents from a king who is not descended from the Kshatriya race, nor from butchers, oil-manufacturers, and publicans, nor from those who subsist by the gain of prostitutes.

4.85. One oil-press is as (bad) as ten slaughter-houses, one tavern as (bad as) ten oil-presses, one brothel as (bad as) ten taverns, one king as (bad as) ten brothels.

4.86. A king is declared to be equal (in wickedness) to a butcher who keeps a hundred thousand slaughter- houses; to accept presents from him is a terrible (crime).

4.87. He who accepts presents from an avaricious king who acts contrary to the Institutes (of the sacred law), will go in succession to the following twenty-one hells:

4.88. Tamisra, Andhatamisra, Maharaurava, Raurava, the Kalasutra hell, Mahanaraka,

4.89. Samgivana, Mahaviki, Tapana, Sampratapana, Samghata, Sakakola, Kudmala, Putimrittika,

4.90. Lohasanku, Rigisha, Pathin, the (flaming) river, Salmala, Asipatravana, and Lohakaraka.

4.123. Let him never recite the Rig-veda or the Yagur-veda while the Saman (melodies) are heard; (let him stop all Veda-study for a day and a night) after finishing a Veda or after reciting an Aranyaka. 

சாம வேதம் கேட்கும் போது எல்லா வேத பாடத்தையும் நிறுத்தட்டும்

4.124. The Rig-veda is declared to be sacred to the gods, the Yagur-veda sacred to men, and the Sama-veda sacred to the manes; hence the sound of the latter is impure (as it were). 

சாமவேதம் தூய்மையற்றது என்பதால் இருக்கு, யசுர் வேதங்கள் பாடலாகாது.

4.192. (A man) who knows the law should not offer even water to a Brahmana who acts like a cat, nor to a Brahmana who acts like a heron, nor to one who is unacquainted with the Veda.

பூனையும் கொக்கும் போல அமைதியாய் இருந்து எதிரியை வீழ்த்தும், வேதம் அறியாத பிராமணனுக்கு தண்ணீர் கூட கொடுக்கக் கூடாது.

4.207. Let him never eat (food given) by intoxicated, angry, or sick (men), nor that in which hair or insects are found, nor what has been touched intentionally with the food.

,4.215. By a blacksmith, a Nishada, a stage-player, a goldsmith, a basket-maker, or a dealer in weapons,

 4.216. By trainers of hunting dogs, publicans, a washerman, a dyer, a pitiless (man), and a man in whose house (lives) a paramour (of his wife),

 4.217. Nor (the food given) by those who knowingly bear with paramours (of their wives), and by those who in all matters are ruled by women, nor food (given by men) whose ten days of impurity on account of a death have not passed, nor that which is unpalatable.

 4.253. His labourer in tillage, a friend of his family, his cow-herd, his slave, and his barber are, among Sudras, those whose food he may eat, likewise (a poor man) who offers himself (to be his slave).

தம் பூமியை உழுபவன், அவன் குலநண்பன், மாடு மேய்ப்பவன், தன்  அடிமை, தன் நாவிதன், தனக்கு தன்னை அடிமையாக ஒப்புவித்த ஏழை ஆகியோர் சூத்திரர் என்ற போதும் அவர் தரும் உணவை உண்ணலாம். இது இடைச்செருகல்.

 260 points 

 5.4. Through neglect of the Veda-study, through deviation from the rule of conduct, through remissness (in the fulfilment of duties), and through faults (committed by eating forbidden) food. Death becomes eager to shorten the lives of Brahmanas.’

வேதக் கல்வியை புறக்கணித்ததால், நடத்தை விதிகளில் இருந்து பிறழ்ந்ததால், கடமையில் கவனக்குறை, உண்ணக்கூடாத உணவை உண்டு தவறு இழைப்பதால் பிராமணன் வாழ் நாளை சாவு குறுக்கி விடுகிறது.   

5.5. Garlic, leeks and onions, mushrooms and (all plants), springing from impure (substances), are unfit to be eaten by twice-bom men.

பூண்டு, வெள்ளை காய்கறிகள், வெங்காயம், தூய்மையற்ற பொருள்களில் வளரும் தாவரங்கள் இருபிறப்பாளரான பிராமண சத்திரிய வைசியரால் உண்ணத்தக்கவை அல்ல. இந்த நெறி சத்திரியரால், வைசியரால் மீறப்படுகிறது. எனவே மனுநூல்  நடைமுறையில் இருந்ததில்லை என்பது தெளிவு. 

5.6. One should carefully avoid red exudations from trees and (juices) flowing from incisions, the Selu (fruit), and the thickened milk of a cow (which she gives after calving).

கோந்து, கடும் பால் எச்சரிக்கையுடன் தவிர்க்கப்படவேண்டும். 

5.7. Rice boiled with sesamum, wheat mixed with butter, milk and sugar, milk-rice and flour-cakes which are not prepared for a sacrifice, meat which has not been sprinkled with water while sacred texts were recited, food offered to the gods and sacrificial viands,

5.8. The milk of a cow (or other female animal) within ten days after her calving, that of camels, of one-hoofed animals, of sheep, of a cow in heat, or of one that has no calf with her,

5.9. (The milk) of all wild animals excepting buffalo-cows, that of women, and all (substances turned) sour must be avoided.

 5.14. The Baka and the Balaka crane, the raven, the Khangaritaka, (animals) that eat fish, village-pigs, and all kinds of fishes.

5.15. He who eats the flesh of any (animal) is called the eater of the flesh of that (particular creature), he who eats fish is an eater of every (kind of) flesh; let him therefore avoid fish.

5.16. (But the fish called) Pathina and (that called) Rohita may be eaten, if used for offerings to the gods or to the manes; (one may eat) likewise Ragivas, Simhatundas, and Sasalkas on all (occasions).

5.17. Let him not eat solitary or unknown beasts and birds, though they may fall under (the categories of) eatable (creatures), nor any five-toed (animals).

5.18. The porcupine, the hedgehog, the iguana, the rhinoceros, the tortoise, and the hare they declare to be eatable; likewise those (domestic animals) that have teeth in one jaw only, excepting camels.

முள்ளம் பன்றி, உடும்பு, காண்டாமிருகம், ஆமை, முயல் ஆகியன உண்ணத்தக்கன. அதே போல் வீடு விலங்குகளில் ஒட்டகம் தவிர்த்து ஒரு தாடையில் மட்டும் பல் உள்ள விலங்குகளை உண்ணலாம். இது வங்காளத்து இடைச்செருகல் ஆகலாம்.   

5.19. A twice-born man who knowingly eats mushrooms, a village -pig, garlic, a village-cock, onions, or leeks, will become an outcast.

இருபிறப்பாளர் காளான், கிராம பன்றி, பூண்டு, கிராம சேவல், வெங்காயம், வெள்ளை காய்கறிகள், ஆகியவற்றை தெரிந்தே உண்டால் சாதி நீக்கியவனாக ஆகிடுவான். சத்திரியர், வைசியர் இதை பெரும்பாலும் மீறுவதால் அந்தந்த வர்ணத்தார் இல்லை என்கிறது மனுநூல். எனவே மனுநூல் மதிக்கப்படாததால் அது சட்டமாக  இருந்திருக்க முடியாது எனத் தெரிகிறது.

5.26. Thus has the food, allowed and forbidden to twice-bom men, been fully described; I will now propound the rules for eating and avoiding meat.

 5.27. One may eat meat when it has been sprinkled with water, while Mantras were recited, when Brahmanas desire (one’s doing it), when one is engaged (in the performance of a rite) according to the law, and when one’s life is in danger.

மந்திரம் ஓதும் போது புனித நீர் தெளித்த புலாலை பிராமணர் உண்ணலாம். விதிப்படி வேதச் சடங்கு ஆற்றுகையில் புலாலை உண்ணலாம், ஒருவரது உயிருக்கு கேடு உண்டாகும் போது புலால் உண்ணலாம்.  

5.47. He who does not injure any (creature), attains without an effort what he thinks of, what he undertakes, and what he fixes his mind on.

5.48. Meat can never be obtained without injury to living creatures, and injury to sentient beings is detrimental to (the attainment of) heavenly bliss; let him therefore shun (the use of) meat.

அத்தியாயம் 5.27 க்கு முரணாக புலாலை தவிர்க்க சொல்கிறது. ஏனெனில் உயிர்களுக்கு தீங்கு இல்லாமல் புலாலை எடுக்க முடியாது. அது சொர்க்க பேரின்பத்திற்கு கேடாகும்.

5.49. Having well considered the (disgusting) origin of flesh and the (cruelty of) fettering and slaying corporeal beings, let him entirely abstain from eating flesh.

புலாலின் மூலம் கருதி, உடம்புள்ள உயிர்களுக்கு கொடுமை இழைப்பதை கருதி புலால் உண்பதில் இருந்து விலகி இருக்க வேண்டும். 

5.51. He who permits (the slaughter of an animal), he who cuts it up, he who kills it, he who buys or sells (meat), he who cooks it, he who serves it up, and he who eats it, (must all be considered as) the slayers (of the animal).

விலங்கை கொல்ல அனுமதிப்பவர், அதை வெட்டுபவர், அதை கொல்லுபவர், அதை வாங்குபவர் விற்பவர், அதை சமைப்பவர், அதை பரிமாறுபவர், அதை உண்பவர் ஆகியோர் விலங்கு கொலைகாரர்களாக கருதப்பட வேண்டும். அத்தியாயம் 3.267- 3.271திவச புலால் படையலுக்கு முரணாக அன்றோ இக்கருத்து உள்ளது? என்றால் முன்னோர்கள் திருப்தி பட்டால் என்ன படாவிட்டால் என்ன என்ற மனப்பான்மை தானே? இதில் தான் ஆரியப்பூசகருக்கும் பிராமணருக்கு உள்ள வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.

5.52. There is no greater sinner than that (man) who, though not worshipping the gods or the manes, seeks to increase (the bulk of) his own flesh by the flesh of other (beings).

5.53. He who during a hundred years annually offers a horse-sacrifice, and he who entirely abstains from meat, obtain the same reward for their meritorious (conduct).

5.54. By subsisting on pure fruit and roots, and by eating food fit for ascetics (in the forest), one does not gain (so great) a reward as by entirely avoiding (the use of) flesh.

5.55. Me he (mam sah)’ will devour in the next (world), whose flesh I eat in this (life); the wise declare this (to be) the real meaning of the word ’flesh’ (mamsah).5.56. There is no sin in eating meat, in (drinking) spirituous liquor, and in carnal intercourse, for that is the natural way of created beings, but abstention brings great rewards.

சில இடங்களில் புலால் உண்பதை ஆதரிக்கிறது சில இடங்களில் முரண்பட்டு தவிர்க்க சொல்கிறது.

5.85. When he has touched a Kandala, a menstruating woman, an outcast, a woman in childbed, a corpse, or one who has touched a (corpse), he becomes pure by bathing.

தீட்டுபட்டால் குளிக்க வேண்டும். குறிப்பாக தமோ குண பிணத்தை தீண்டுவது ஆகாது என்பது சாகத்வீப (ஆப்கான்) பிராமணரால் இந்தியாவில் அறிமுகமானது. இவர்கள் 7 ஆம் நூற்றாண்டில் இசுலாமிய படையெடுப்பிற்கு அஞ்சி இந்தியா வந்தனர். இவர்கள் தம்மில் தமோ குணப் பிணம் தீண்டாமையை ஆதரிக்கும் புத்த மதத்தவரை ஏற்று பிணம் தீண்டாமையை இந்தியாவில் பரப்பினர். இனி,  புலால் செத்த விலங்கின் சதை தானே? பிராமணன் புலால் உண்ணலாம் என்று மனுநூலில் சில வரிகள் சொல்கின்றன. புலாலைத் தீண்டுவது தீட்டு என்றால் பிராமணன் எப்படி புலாலை உண்ணமுடியும்? அந்த தீட்டை கழிக்க முடியும். இது முரண் அல்லவா ?

5.87. A Brahmana who has touched a human bone to which fat adheres, becomes pure by bathing; if it be free from fat, by sipping water and by touching (afterwards) a cow or looking at the sun.

5.129. The hand of an artisan is always pure, so is (every vendible commodity) exposed for sale in the market, and food obtained by begging which a student holds (in his hand) is always fit for use; that is a settled rule.

கைவினைஞன் கை  தூய்மையானது அதே போல அவனால் விற்கப்படும் எல்லாப் பொருளும் தூய்மையானதே என்றால் அவன் சூத்திரன் இல்லையன்றோ?

5.139. Let him who desires bodily purity first sip water three times, and then twice wipe his mouth; but a woman and a Sudra (shall perform each act) once (only). 

உடல் தூய்மை வேண்டுபவன் முதலில் மூன்று முறை நீர் உறிஞ்சட்டும் பின்பு இருமுறை தன் வாயை துடைக்கட்டும். ஆனால் உடல் தூய்மை விரும்பும்  பெண்ணும், சூத்திரனும் இதை ஒரு முறை மட்டும் செய்தால் போதும். 169 points 

5.155. No sacrifice, no vow, no fast must be performed by women apart (from their husbands); if a wife obeys her husband, she will for that (reason alone) be exalted in heaven.

5.156. A faithful wife, who desires to dwell (after death) with her husband, must never do anything that might displease him who took her hand, whether he be alive or dead.

5.157. At her pleasure let her emaciate her body by (living on) pure flowers, roots, and fruit; but she must never even mention the name of another man after her husband has died.

பூக்கள்,வேர்கள், பழங்களை தின்று தன் உடலை அவள் மெலிக்கட்டும் ஆனால் அவள் தன் கணவன் இறப்பிற்கு பின் இன்னொரு ஆடவன் பெயரை கூட சொல்லக் கூடாது.

5.158. Until death let her be patient (of hardships), self-controlled, and chaste, and strive (to fulfil) that most excellent duty which (is prescribed) for wives who have one husband only.

விதவைகளுக்கு சொல்லப்பட்ட நெறிகளோடு அவள் கட்டுப்பாடுடன் கற்புடன் வாழட்டும்.

5.159. Many thousands of Brahmanas who were chaste from their youth, have gone to heaven without continuing their race.

5.160. A virtuous wife who after the death of her husband constantly remains chaste, reaches heaven, though she have no son, just like those chaste men.

நற்குணமுள்ள பெண் தன் கணவன் இறப்பிற்கு பின் கற்புடன் இறந்தால் நடத்தை கெடாத ஆண்களை போல சொர்க்கம் புகுவாள்.

5.161. But a woman who from a desire to have offspring violates her duty towards her (deceased) husband, brings on herself disgrace in this world, and loses her place with her husband (in heaven).கணவனை இழந்த பெண் கற்பு மீறி பிள்ளை பெறுவலானால் இவ்வுலகில்  அவமானம் அடைவாள் சொர்க்கத்தில் தன் கணவனுடன் இருப்பதை இழப்பாள் . 

5.162. Offspring begotten by another man is here not (considered lawful), nor (does offspring begotten) on another man’s wife (belong to the begetter), nor is a second husband anywhere prescribed for virtuous women

பிறிதொரு ஆடவனுடன் சேர்ந்து பிள்ளை பெறுவது நீதிக்கு புறம்பானது. நற்குணமுள்ள பெண்ணிற்கு இரண்டாம் கணவன் பரிந்துரைக்கப்படவில்லை.ஆனால் இதற்கு முரணாக சொல்லும் அத்தியாயம் 

9.190. (If the widow) of (a man) who died without leaving issue, raises up to him a son by a member of the family (Sagotra), she shall deliver to that (son) the whole property which belonged to the (deceased).

பிள்ளையில்லாமல் இறந்த ஆடவனின் விதவை அதே குடும்பத்து ஆடவனிடம்  இருந்து ஒரு பிள்ளையை  பெற்றடுத்தால்   அவள் அந்த மகனுக்கு இறந்தவரின் முழு சொத்தையும் கொடுக்கலாம் என்கிறது. இது முரண் அன்றோ?

மேற்கண்ட 5.156 - 5.160 வரிகளில் இருந்து வடநாட்டில் எளிய மக்களிடம் இருந்த உடன்கட்டை ஏறுதல் என்னும் சதி இங்கே குறிக்கப்படவில்லை என்பதை  நன்றாக உணர முடிகிறது. கைம்பெண் துறவி போல காய்கனி, கிழங்குகளை மட்டுமே உண்ண வேண்டும் என்கிறதே!!! மனுநூல் ஒரு சட்டம் நூல் என்றால் அது தான் இந்தியா முழுவதும் அமலில் இருந்தது என்றால் உடன்கட்டை ஏறுதல் இல்லாமல் ஒழிக்கக்கப்பட்டிருக்கும் அன்றோ? ஏனென்றால் மனுநூலில் உடன்கட்டை பற்றிய கருத்தே அறவே இல்லையே. கைம்பெண்ணாய் வாழ்தல் பற்றிய கருத்து தான் இருக்கிறது !!! இதில் இருந்து மனுநூல் ஒரு ஏட்டுச்சுரைக்காய் தான் அது ஒருபோதும் அமலில் இருந்தது இல்லை என்று தெரிகின்றது அல்லவா? 

 6.2. When a householder sees his (skin) wrinkled, and (his hair) white, and. the sons of his sons, then he may resort to the forest.

6.3. Abandoning all food raised by cultivation, and all his belongings, he may depart into the forest, either committing his wife to his sons, or accompanied by her

6.29. These and other observances must a Brahmana who dwells in the forest diligently practise, and in order to attain complete (union with) the (supreme) Soul, (he must study) the various sacred texts contained in the Upanishads, 

உபநிடதம் குறிக்கப்படுகிறது. 

6..31. Or let him walk, fully determined and going straight on, in a north-easterly direction, subsisting on water and air, until his body sinks to rest.

6.32. A Brahmana, having got rid of his body by one of those modes practised by the great sages, is exalted in the world of Brahman, free from sorrow and fear.

6.33. But having thus passed the third part of (a man’s natural term of) life in the forest, he may live as an ascetic during the fourth part of his existence, after abandoning all attachment to worldly objects.

6.34. He who after passing from order to order, after offering sacrifices and subduing his senses, becomes, tired with (giving) alms and offerings of food, an ascetic, gains bliss after death. துறவு வாழ்க்கை உயிர் துறத்தல் பற்றி கூறுகிறது.

6.50. Neither by (explaining) prodigies and omens, nor by skill in astrology and palmistry, nor by giving advice and by the exposition (of the Sastras), let him ever seek to obtain alms.

6.51. Let him not (in order to beg) go near a house filled with hermits, Brahmanas, birds, dogs, or other mendicants.

6.52. His hair, nails, and beard being clipped, carrying an alms-bowl, a staff, and a water-pot, let him continually wander about, controlling himself and not hurting any creature.

6.65. By deep meditation let him recognise the subtile nature of the supreme Soul, and its presence in all organisms, both the highest and the lowest.

தியானம் குறித்து சொல்கிறது.

 6.68. In order to preserve living creatures, let him always by day and by night, even with pain to his body, walk, carefully scanning the ground.

சமணம் போல் உரைக்கிறது.

6.75. By not injuring any creatures, by detaching the senses (from objects of enjoyment), by the rites prescribed in the Veda, and by rigorously practising austerities, (men) gain that state (even) in this (world).  

தவம் வாழ்வு பற்றி பேசுகிறது . இது சட்டமா? அல்லது ஒழுக்க விதியா? தவம் எனில் இந்நூல் எப்படி சட்ட நூல் ஆகும்?

6.89. And in accordance with the precepts of the Veda and of the Smriti, the housekeeper is declared to be superior to all of them; for he supports the other three.

மற்ற மூன்று வாழ்க்கை பிரிவினரை ஆதரிப்பதால் குடும்பத்தானே இவர்களினும் உயர்ந்தோன்.

6.90. As all rivers, both great and small, find a resting-place in the ocean, even so men of all orders find protection with householders.

மூன்று பிரிவு ஆடவரும் குடும்பஸ்தனிடம்  பாதுகாப்பு பெறட்டும்.

6.83. Let him constantly recite (those texts of) the Veda which refer to the sacrifice, (those) referring to the deities, and (those) which treat of the Soul and are contained in the concluding portions of the Veda (Vedanta).

 வேதாந்தம் மீமாம்சம் ஆகும். இது 7 ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றியது. ஜைமினி இதில் ஒருவர்.   

7.35. The king has been created (to be) the protector of the castes (varna) and orders, who, all according to their rank, discharge their several duties.

7.36. Whatever must be done by him and by his servants for the protection of his people, that I will fully declare to you in due order7.46. For a king who is attached to the vices springing from love of pleasure, loses his wealth and his virtue, but (he who is given) to those arising from anger, (loses) even his life.

 7.47 . Hunting, gambling, sleeping by day, censoriousness, (excess with) women, drunkenness, (an inordinate love for) dancing, singing, and music, and useless travel are the tenfold set (of vices) springing from love of pleasure.

7.48. Tale-bearing, violence, treachery, envy, slandering, (unjust) seizure of property, reviling, and assault are the eightfold set (of vices) produced by wrath.

அரசர்கள் இந்த மேற்சொன்ன ஒழுக்கத்தை கடைபிடிக்காமல் வாழ்ந்தனர் என்பதே உண்மை.

7.54. Let him appoint seven or eight ministers whose ancestors have been royal servants, who are versed in the sciences, heroes skilled in the use of weapons and descended from (noble) families and who have been tried.

அமைச்சர்கள் உயர் குடியினராக இருக்க வேண்டும் என்கிறது. இவர்களும் அரச குடியினரே என்பதை நோக்க வேண்டும்.

 7.59. Let him, full of confidence, always entrust to that (official) all business; having taken his final resolution with him, let him afterwards begin to act.

7.62. Among them let him employ the brave, the skilful, the high-born, and the honest in (offices for the collection of) revenue, (e.g.) in mines, manufactures, and storehouses, (but) the timid in the interior of his palace.

7.63. Let him also appoint an ambassador who is versed in all sciences, who understands hints, expressions of the face and gestures, who is honest, skilful, and of (noble) family.

7.64. (Such) an ambassador is commended to a king (who is) loyal, honest, skilful, possessing a good memory, who knows the (proper) place and time (for action, who is) handsome, fearless, and eloquent.

7.69. Let him settle in a country which is open and has a dry climate, where grain is abundant, which is chiefly (inhabited) by Aryans, not subject to epidemic diseases (or similar troubles), and pleasant, where the vassals are obedient and his own (people easily) find their livelihood.

7.70. Let him build (there) a town, making for his safety a fortress, protected by a desert, or a fortress built of (stone and) earth, or one protected by water or trees, or one (formed by an encampment of armed) men or a hill-fort 

தந்வ துர்கம் - பாலைநில கோட்டை என்பது இந்திய வடமேற்கில் தார் பாலைவனத்தில் தான் இருக்க முடியும். அதைப்பற்றி கூறுகிறது என்றால் இந்த பா வரி அந்த நிலத்தது ஆகலாம்.

7.71. Let him make every effort to secure a hill-fort, for amongst all those (fortresses mentioned) a hill-fort is distinguished by many superior qualities.

7.138. Mechanics and artisans, as well as Sudras who subsist by manual labour, he may cause to work (for himself) one (day) in each month. 

கருவிக்காரர், கைவினைஞர் அதோடு உடலுழைப்பு சூத்திரர் என்று தனித்து காட்டுகிறது. இவர்களுக்காக மாதம் ஒரு நாள் அரசன் கடமை ஆற்றவேண்டும். கருவிக்காரரும், கைவினைஞரும் சூத்திரர் அல்லர். 

7.141. When he is tired with the inspection of the business of men, let him place on that seat (of justice) his chief minister, (who must be) acquainted with the law, wise, self-controlled, and descended from a (noble) family.

அரசனின் தலைமை அமைச்சர் அரச குடும்பத்தவராக இருக்க வேண்டும்.

7.149. At the time of consultation let him cause to be removed idiots, the dumb, the blind, and the deaf, animals, very aged men, women, barbarians, the sick, and those deficient in limbs.

7.150. (Such) despicable (persons), likewise animals, and particularly women betray secret council; for that reason he must be careful with respect to them.

7.193. (Men bom in) Kurukshetra, Matsyas, Pankalas, and those bom in Surasena, let him cause to fight in the van of the battle, as well as (others who are) tall and light.  

மன்னன் பஞ்சாபின்  குருசேத்திரம், இராஜஸ்தானின் மத்சய தேசம், யமுனையின் சூரசேன வீரர்களையும் பிற இடத்து உயரிய மெலிந்த வீரர்களையும் படையில் சேர்க்க சொல்கிறது. இந்த பகுதிகளில் தான் இராசபுத்திரர், ஜாட்டுகள் உள்ளனர். எனவே இதுவும் இடைசெருகலாக இருக்க வேண்டும். 

226 points 

8.20. A Brahmana who subsists only by the name of his caste (gati), or one who merely calls himself a Brahmana (though his origin be uncertain), may, at the king’s pleasure, interpret the law to him, but never a Sudra

வேத நூல்களை கல்லாத ஒரு பிராமணனை பிற பிராமணர் அவனை பிராமணனாகவே ஏற்கமாட்டார். பிறவி ஊமை, செவிடு தான் வேதம் கற்க முடியாது. எனவே வேதம் கல்லாதவன் எவனும் இருக்கப்போவதில்லை. இதில் இருந்து பிராமணர் எவரும் தீர்ப்பாளராக இருக்கவில்லை என்பதை இந்த வரிகள் சுட்டுகின்றன. கிரேக்க தூதுவர் மேகத்தனிசு சொன்னது போல தீர்ப்பு சொல்வதற்கு என்று ஒரு தனி சாதியே  இருந்தது. தமிழகத்தில் அம்பலக்காரர் என்போர் தீர்ப்பு சொல்பவர்.

8.21. The kingdom of that monarch, who looks on while a Sudra settles the law, will sink (low), like a cow in a morass.

 8.22. That kingdom where Sudras are very numerous, which is infested by atheists and destitute of twice-bom (inhabitants), soon entirely perishes, afflicted by famine and disease.8.28. In like manner care must be taken of barren women, of those who have no sons, of those whose family is extinct, of wives and widows faithful to their lords, and of women afflicted with diseases.

8.29. A righteous king must punish like thieves those relatives who appropriate the property of such females during their lifetime.

8.40. Property stolen by thieves must be restored by the king to (men of) all castes (varna); a king who uses such (property) for himself incurs the guilt of a thief.

8.62. Householders, men with male issue, and indigenous (inhabitants of the country, be they) Kshatriyas, Vaisyas, or Sudras, are competent, when called by a suitor, to give evidence, not any persons whatever (their condition may be) except in cases of urgency.

8.63. Trustworthy men of all the (four) castes (varna) may be made witnesses in lawsuits, (men) who know (their) whole duty, and are free from covetousness; but let him reject those (of an) opposite (character)

8.65. The king cannot be made a witness, nor mechanics and actors, nor a: Srotriya, nor a student of the Veda, nor (an ascetic) who has given up (all) connexion (with the world), 

இவர்கள் சாட்சியாக நிறுத்தப்படக்கூடாது என்பதால் இது மதப் புனித நூல் அல்ல ஏனென்றால் இறைவன் தண்டிப்பான் என்பதற்கு பதிலாக நரகத்திற்கு போவார் என்று மிரட்டுகிறது. 

8.83. 'By truthfulness a witness is purified, through truthfulness his merit grows, truth must, therefore, be spoken by witnesses of all castes (vama).

சாட்சிக்கு எல்லா சாதியும் அனுமதிக்கப்படுகிறது.

8.102. Brahmanas who tend cattle, who trade, who are mechanics, actors (or singers), menial servants or usurers, the (judge) shall treat like Sudras.

கால்நடை மேய்க்கும், வணிகம் செய்யும், நடிக்கும் பாடும், எடுப்பு வேலை செய்யும் அல்லது செய்வோரை அமர்த்தும்  பிராமணரை நீதியாளர் சூத்திரர் ஆக நடத்த வேண்டும்.

8.104. Whenever the death of a Sudra, of a Vaisya, of a Kshatriya, or of a Brahmana would be (caused) by a declaration of the truth, a falsehood may be spoken; for such (falsehood) is preferable to the truth.

உண்மை பேச்சால் சூத்திரர், வைசியர், சத்திரியர், பிராமணர் ஒருவர் இறக்க நேரிட்டால் அந்த இடத்தில பொய் பேசலாம். உண்மைக்கு பொய்யே நன்று என்றால் வழக்கையே  நிறுத்தியதாக அன்றோ ஆகிறது? 

8.105. Such (witnesses) must offer to Sarasvati oblations of boiled rice (karu) which are sacred to the goddess of speech, (thus) performing the best penance in order to expiate the guilt of that falsehood. 

அரிதாக புராண தெய்வம் சரசுவதி இங்கே குறிக்கப்படுகிறாள். 

8.267. A Kshatriya, having defamed a Brahmana, shall be fined one hundred (panas); a Vaisya one hundred and fifty or two hundred; a Sudra shall suffer corporal punishment.

8.268. A Brahmana shall be fined fifty (panas) for defaming a Kshatriya; in (the case of) a Vaisya the fine shall be twenty-five (panas); in (the case of) a Sudra twelve.

8.269. For offences of twice-bom men against those of equal caste (vama, the fine shall be) also twelve (panas); for speeches which ought not to be uttered, that (and every fine shall be) double.

8.270. A once-bom man (a Sudra), who insults a twice-born man with gross invective, shall have his tongue cut out; for he is of low origin.

8.271. If he mentions the names and castes (gati) of the (twice-bom) with contumely, an iron nail, ten fingers long, shall be thrust red-hot into his mouth.

8.272. If he arrogantly teaches Brahmanas their duty, the king shall cause hot oil to be poured into his mouth and into his ears.

8.279. With whatever limb a man of a low caste does hurt to (a man of the three) highest (castes), even that limb shall be cut off; that is the teaching of Manu.

8.280. He who raises his hand or a stick, shall have his hand cut off; he who in anger kicks with his foot, shall have his foot cut off.

8.281. A low-caste man who tries to place himself on the same seat with a man of a high caste, shall be branded on his hip and be banished, or (the king) shall cause his buttock to be gashed.

8.282. If out of arrogance he spits (on a superior), the king shall cause both his lips to be cut off; if he urines (on him), the penis; if he breaks wind (against him), the anus.

8.335. Neither a father, nor a teacher, nor a friend, nor a mother, nor a wife, nor a son, nor a domestic priest must be left unpunished by a king, if they do not keep within their duty. எல்லோரும் அரசனால் தண்டிக்கப்படவேண்டும்.

8.337. In (a case of) theft the guilt of a Sudra shall be eightfold, that of a Vaisya sixteenfold, that of a Kshatriya two-and-thirtyfold,

8.338. That of a Brahmana sixty-fourfold, or quite a hundredfold, or (even) twice four-and-sixtyfold; (each of them) knowing the nature of the offence.

எல்லோரையும் விட பிராமணனுக்கே அதிக தண்டனை.

8.348. Twice-bom men may take up arms when (they are) hindered (in the fulfilment of their duties, when destruction (threatens) the twice-born castes (vama) in (evil) times,

பிராமணன் ஆபத்து காலத்தில் ஆயுதம் ஏந்தலாம் 

8.349. In their own defence, in a strife for the fees of officiating priests, and in order to protect women and Brahmanas; he who (under such circumstances) kills in the cause of right, commits no sin.

8.352. Men who commit adultery with the wives of others, the king shall cause to be marked by punishments which cause terror, and afterwards banish.

8.353. For by (adultery) is caused a mixture of the castes (vama) among men; thence (follows) sin, which cuts up even the roots and causes the destruction of everything.

8.354. A man formerly accused of (such) offences, who secretly converses with another man’s wife, shall pay the first (or lowest) amercemen

8.356. He who addresses the wife of another man at a Tirtha, outside the village, in a forest, or at the confluence of rivers, suffer (the punishment for) adulterous acts (samgrahana).

8.357. Offering presents (to a woman), romping (with her), touching her ornaments and dress, sitting with her on a bed, all (these acts) are considered adulterous acts (samgrahana).

8.358. If one touches a woman in a place (which ought) not (to be touched) or allows (oneself to be touched in such a spot), all (such acts done) with mutual consent are declared (to be) adulterous (samgrahana).

8.359. A man who is not a Brahmana ought to suffer death for adultery (samgrahana); for the wives of all the four castes even must always be carefully guarded.

8.360. Mendicants, bards, men who have performed the initiatory ceremony of a Vedic sacrifice, and artisans are not prohibited from speaking to married women.

8.361. Let no man converse with the wives of others after he has been forbidden (to do so); but he who converses (with them), in spite of a prohibition, shall be fined one suvarna.

மணமான பெண்ணுடன் ஒரு ஆண் தொடர்பு கொள்ளலாகாது.

 8.370. But a woman who pollutes a damsel shall instantly have (her head) shaved or two fingers cut off, and be made to ride (through the town) on a donkey.

பெண் கழுதை ஏற்றப்படுத்தல் 

8.374. A Sudra who has intercourse with a woman of a twice-bom caste (varna), guarded or unguarded, (shall be punished in the following manner): if she was unguarded, he loses the part (offending) and all his property; if she was guarded, everything (even his life).

கள்ள உறவு, கற்பழிப்புக்கு தண்டனை.

8.385. A Brahmana who approaches unguarded females (of the) Kshatriya or Vaisya (castes), or a Sudra female, shall be fined five hundred (panas); but (for intercourse with) a female (of the) lowest (castes), one thousand. 

8.410. (The king) should order a Vaisya to trade, to lend money, to cultivate the land, or to tend cattle, and a Sudra to serve the twice-bom castes.

ஒரு வைசியனை அரசன் வணிகம் செய்யவும், வட்டிக்கு விடவும், நிலம் உழவும், கால்நடை மேய்க்கவும் அரசன்  ஆணையிடலாம். அதே நேரம் சூத்திரன் இம்மூவருக்கும் அடிமை செய்ய வேண்டும். இங்கு  தாஸ்யம் சூத்திரம், இதாவது அடிமை ஏவலன் என்று தெளிவாக சூத்திரனுக்கு அடிமை என விளக்கம் கூறுகிறது இந்த வரி.

8.411. (Some wealthy) Brahmana shall compassionately support both a Kshatriya and a Vaisya, if they are distressed for a livelihood, employing them on work (which is suitable for) their (castes).செல்வ பிராமணன் சத்திரியர் வைசியர் பிழைப்பிற்கு துன்புறும் போது அவரது வர்ண தொழிலுக்கு தக்கவாறு அவர்களை பணியில் அமர்த்த வேண்டும்.

8.412. But a Brahmana who, because he is powerful, out of greed makes initiated (men of the) twice-bom (castes) against their will do the work of slaves, shall be fined by the king six hundred (panas).

சத்திரியர் வைசியருக்கு பொருந்தாத அடிமையின் வேலையை அவர்களை பிராமணன் செய்யச் சொன்னால் அரசன் பிராமணனை 600 பணம் கட்டும்படி தண்டிக்க வேண்டும் என்கிறது. இதில் இருந்து மீண்டும் சூத்திரன் என்பது அடிமை என்பத்தையே குறிக்கிறது அது வேறு எந்த சாதி மக்களையும் அடிமை என்று குறிக்கவில்லை என்பது இங்கு  தெளிவாகிறது.  

8.413. But a Sudra, whether bought or unbought, he may compel to do servile work; for he was created by the Self-existent (Svayambhu) to be the slave of a Brahmana.

விலை கொடுத்தோ விலை கொடுக்காமலோ வாங்கப்பட்ட சூத்திரன் கொத்தடிமை பணி (சூத்ரம் து காரயேது தாஸ்யம்) செய்யவேண்டும். ஏனெனில் அவன் பிராமணனுக்கு அடிமை செய்யவே சுயம்புவால் படைக்கப்பட்டான். 

8.414. A Sudra, though emancipated by his master, is not released from servitude; since that is innate in him, who can set him free from it?

பிராமண ஆண்டை விடுவித்தாலும் அவனை அடிமை தொழில்  செய்வதில் இருந்து விடுவிக்க முடியாது  ஏனெனில் அவன் பிறப்பிலேயே அடிமைத்தனம் அமைந்ததை யார் அதில் இருந்து விடுவிக்க முடியும் என்று சூத்திரனை தெள்ளத் தெளிவாக பிறவி அடிமை என்கிறது.

8.415. There are slaves of seven kinds, (viz.) he who is made a captive under a standard, he who serves for his daily food, he who is born in the house, he who is bought and he who is given, he who is inherited from ancestors, and he who is enslaved by way of punishment.

இதில் அடிமைகள்  எழுவகைப்படும் என்று தான் சொல்கிறதே ஒழிய தேவடியாள் மகன் என்றோ வைப்பாட்டி என்றோ எந்த சொல்லையும் குறிக்கவில்லை. ஏவலன் என்ற சொல்லும் இவ்வரியில் இல்லை. அடிமை என்ற சொல் தான் உள்ளது.

8.416. A wife, a son, and a slave, these three are declared to have no property; the wealth which they earn is (acquired) for him to whom they belong.

அடிமைக்கும் , அவன் மனைவி, மக்களுக்கும்  சொத்துகள் இருக்கலாகாது. அந்த சொத்து அவனை கொண்டவனுக்கே  சேரும்.

8.418. (The king) should carefully compel Vaisyas and Sudra to perform the work (prescribed) for them; for if these two (castes) swerved from their duties, they would throw this (whole) world into confusion.

அரசன் கட்டாயப்படுத்தியாவது வையனையும் சூத்திரனையும் அவரவர்க்குரிய தொழிலைச் செய்விக்க வேண்டும். இந்த இரு வர்ணத்தாரும் தமது கடமையில் இருந்து தீ மாறினால் இந்த உலகை குழப்பத்தில் ஆழ்த்திடுவார். இது தொழில் சம நிலை பேணுவதற்காக இருக்கலாம். இல்லாகின் இன்று வடநாட்டவரை கீழ்நிலை பணிக்கு அமர்த்த வேண்டிய நிலா போல இக்கட்டான நிலை உருவாகும்.

1.90. குறிப்பு வைசியர் கடமைக்கு இது முரண் 

420 points 

9.1. 1 will now propound the eternal laws for a husband and his wife who keep to the path of duty, whether they be united or separated.

9.2. Day and night woman must be kept in dependence by the males (of) their (families), and, if they attach themselves to sensual enjoyments, they must be kept under one’s control.

9.3. Her father protects (her) in childhood, her husband protects (her) in youth, and her sons protect (her) in old age; a woman is never fit for independence.

9.4. Reprehensible is the father who gives not (his daughter in marriage) at the proper time; reprehensible is the husband who approaches not (his wife in due season), and reprehensible is the son who does not protect his mother after her husband has died.

9.5. Women must particularly be guarded against evil inclinations, however trifling (they may appear); for, if they are not guarded, they will bring sorrow on two families.

பெண் கற்புள்ளவளாக இருக்க வேண்டும் என்பதே மேல்கண்ட குறிப்புகள் உணர்த்துகின்றன. பெண் எவரும் கெடாதவராக இருந்தால் ஆண்களின்   ஒழுக்கமும் அதன் வழி தூக்கி நிறுத்தப்படும் என்ற மறைமுக நோக்கம் இதில் இருக்கலாம். குற்றம் புரிவதற்கு எந்த ஆணுக்கும் எந்த பெண்ணும் கிடைக்காவிட்டால் எல்லா ஆணும் ஒழுக்கமானவர்களே, குற்றமற்றவர்களே என்பது தான் இதன் கருத்து. மேலும், அக்கால் வட மேற்கு இந்தியாவில் வந்தேறிய சாகர், சித்திய திராவிடர், பகலவர் போன்ற இந்தோ ஈரானிய, இந்தோ கிரேக்க ஆண் பெண்  ஒழுக்கத்தில் பிறழ்ந்ததால் அதை சீர்திருத்த இவ்வாறு ஒரு நடைமுறையை ஏற்படுத்தி இருக்கலாம். இவர்கள் பின்னர் இராசபுத்திரராக அறிவிக்கப்பட்டனர். இவர்களுக்கு அறிவுறுத்தவே இந்நூல் உருவாகியிருக்க வேண்டும். காண்க அத்தியாயம் 10.44

.9.7. He who carefully guards his wife, preserves (the purity of) his offspring, virtuous conduct, his family, himself, and his (means of acquiring) merit.

கணவனே தன் மனைவியின் கற்பிற்கு காவல். எல்லோரது நற்பேருக்கும் காவல்

.9.13. Drinking (spirituous liquor), associating with wicked people, separation from the husband, rambling abroad, sleeping (at unseasonable hours), and dwelling in other men’s houses, are the six causes of the ruin of women.

பெண் குடிப்பழக்கம், தீயோர் கூட்டு, கணவனை பிரிதல், வாய்பேச்சு, நேரம்  தவறி உறக்கம், பிற ஆடவர் வீட்டில் உறங்குதல் ஆகியவற்றால் கெடுவாள்.   

9.14. Women do not care for beauty, nor is their attention fixed on age; (thinking), ’(It is enough that) he is a man,’ they give themselves to the handsome and to the ugly.

9.24. These and other females of low birth have attained eminence in this world by the respective good qualities of their husbands.

தம் கணவனின் நற்குணத்தால் கீழான குடியில் பிறந்த பெண்களும் கூட இவ்வுலகில் சிறப்பு எய்தினர்.  

9 . 21 . The production of children, the nurture of those bom, and the daily life of men, (of these matters) woman is visibly the cause.

9.45. He only is a perfect man who consists (of three persons united), his wife, himself, and his offspring; thus (says the Veda), and (learned) Brahmanas propound this (maxim) likewise, The husband is declared to be one with the wife.’

9.48. As with cows, mares, female camels, slave-girls, buffalo-cows, she-goats, and ewes, it is not the begetter (or his owner) who obtains the offspring, even thus (it is) with the wives of others.

9.49. Those who, having no property in a field, but possessing seed-corn, sow it in another’s soil, do indeed not receive the grain of the crop which may spring up.

9.50. If (one man’s) bull were to beget a hundred calves on another man’s cows, they would belong to the owner of the cows; in vain would the bull have spent his strength.

9.55. Know that such is the law concerning the offspring of cows, mares, slave-girls, female camels, she-goats, and ewes, as well as of females of birds and buffalo-cows.

இவற்றின் உரிமையாளருக்கே குட்டிகள் சொந்தம்.

9.58. An elder (brother) who approaches the wife of the younger, and a younger (brother who approaches) the wife of the elder, except in times of misfortune, both become outcasts, even though (they were duly) authorised.

9.59. On failure of issue (by her husband) a woman who has been authorised, may obtain, (in the) proper (manner prescribed), the desired offspring by (cohabitation with) a brother-in-law or (with some other) Sapinda (of the husband).

9.60. He (who is) appointed to (cohabit with) the widow shall (approach her) at night anointed with clarified butter and silent, (and) beget one son, by no means a second

மைத்துனனிடம் கைம்பெண் பிள்ளை பெறுவதை ஏற்கிறது மனுநூல்.

 9.79. But she who shows aversion towards a mad or outcast (husband), a eunuch, one destitute of manly strength, or one afflicted with such diseases as punish crimes, shall neither be cast off nor be deprived of her property.பெண்ணின் மீது குற்றம் இல்லா செயற்பாடு.

9.90. Three years let a damsel wait, though she be marriageable; but after that time let her choose for herself a bridegroom (of) equal (caste and rank).

9.91. If, being not given in marriage, she herself seeks a husband, she incurs no guilt, nor (does) he whom she weds.

மணமாகாத கன்னிப் பெண் தானே கணவனை தேர்ந்தெடுத்தால் அவளிடமோ அவளை மணப்பவனிடமோ குற்றம் காணமுடியாது. இப்படி ஒரு உரிமையை பெண்ணிற்கு தருவது ஒரு பெண் சுதந்திரமாக செயற்படக்கூடாது அவள் பிறந்த  போது தந்தையின் காப்பிலும் பின் கணவனின் காப்பிலும் இறுதிக் காலத்தில் மகனது காப்பிலும் இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டுப்பாட்டிற்கு முரணாக அல்லவா உள்ளது?

9.94. A man, aged thirty years, shall marry a maiden of twelve who pleases him, or a man of twenty-four a girl eight years of age; if (the performance of) his duties would (otherwise) be impeded, (he must marry) sooner.

குழந்தை மணம் புழக்கத்தில் இருந்ததால் இப்படி ஒரு ஏற்பாடு போலும்.

9.98. Even a Sudra ought not to take a nuptial fee, when he gives away his daughter; for he who takes a fee sell his daughter, covering (the transaction by another name).

மணமகனிடம் அடிமைப் பெண்வீட்டார் கூட வரதட்சணை  வாங்கலாகாது.

9.104. After the death of the father and of the mother, the brothers, being assembled, may divide among themselves in equal shares the paternal (and the maternal) estate; for, they have no power (over it) while the parents live.

பெற்றோர் உயிர்த்துள்ள வரை உடன்பிறந்த சகோதரர் சொத்துக்களை பிரித்துக்கொள்ள அதிகாரம் இல்லை.

9.105. (Or) the eldest alone may take the whole paternal estate, the others shall live under him just as (they lived) under their father.

அல்லது மூத்த மகனுக்கே சொத்தில் உரிமை உண்டு. மற்ற பிள்ளைகள் தந்தையிடம் வாழ்ந்தது போல அண்ணனுடன் வாழ வேண்டும்.

9.126. And with respect to the Subrahmanya (texts) also it is recorded that the invocation (of Indra shall be made) by the first-born, of twins likewise, (conceived at one time) in the wombs (of their mothers) the seniority is declared (to depend) on (actual) birth.

சுப்ரமணிய என்ற பெயர் ஆந்திர தேசத்தை மூலமாக உடையது. ஆதிசங்கரின் நூல் சுப்பிரமணிய புஜங்கம் இப்பெயரை முதன் முதலாக இலக்கியத்தில் பதிக்கிறது. ஆக 9 ஆம் நூற்றாண்டு சொல் சுப்பிரமணிய என்பது. எனவே இது இடைச்செருகலாக இருக்க வேண்டும்.

9.175. If a woman abandoned by her husband, or a widow, of her own accord contracts a second marriage and bears (a son), he is called the son of a re-married woman (Paunarbhava)

கைம்பெண் மறுமணம் அல்லது இரண்டாம் மணம் புரியும் பெண் பற்றி கூறுவதால் மறுமண வழக்கம் அக்காலத்தே இருந்துள்ளது.

9.201. Eunuchs and outcasts, (persons) bom blind or deaf, the insane, idiots and the dumb, as well as those deficient in any organ (of action or sensation), receive no share.

அலிகள், மனநோயர், முட்டா,ள் குருடு செவிடு ஊமை ஆகிய ஊனமுற்றோருக்கு சொத்தில் பங்கு இல்லை.

9.237. For violating a Guru’s bed, (the mark of) a female part shall be (impressed on the forehead with a hot iron); for drinking (the spirituous liquor called) Sura, the sign of a tavern; for stealing (the gold of a Brahmana), a dog’s foot; for murdering a Brahmana, a headless corpse

நெற்றியில் இடப்படவேண்டிய தண்டனைக்குறிகள் 

9.238. Excluded from all fellowship at meals, excluded from all sacrifices, excluded from instruction and from matrimonial alliances, abject and excluded from all religious duties, let them wander over (this) earth.

9.239. Such (persons) who have been branded with (indelible) marks must be cast off by their paternal and maternal relations, and receive neither compassion nor a salutation; that is the teaching of Manu.

9.240. But (men of) all castes who perform the prescribed penances, must not be branded on the forehead by the king, but shall be made to pay the highest amercement.

336 points 

10.43. But in consequence of the omission of the sacred rites, and of their not consulting Brahmanas, the following tribes of Kshatriyas have gradually sunk in this world to the condition of Sudras;

தமக்கான புனித கடமைகளை ஆற்றாமலும்  பிராமணர்களை கலவாமலும்  இருந்ததால் பின்வரும் சத்திரிய சாதிகள் மெல்ல மெல்ல தரம் கெட்டுப்போயின. இந்த வரியில் சூத்திர என்ற சொல்லாட்சி இல்லை. ஆனால் சூத்திரர் ஆகினர் என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்ளது.

10.44. (Viz.) the Paundrakas, the Kodas, the Dravidas, the Kambogas, the Yavanas, the Sakas, the Paradas, the Pahlavas, the Kinas, the Kiratas, and the Daradas.பௌண்டரர், சௌடர், திராவிடர் (சித்தியர்),

காம்போஜர், யவனர், சாகர், பாரதர், பஹலவர், சீனர், கிராதர், தரதர், கசர் என்போரே அவ்வாறு கெட்டுப்போயினவர். இந்திய வடமேற்கில் ஆட்சி புரிந்த இந்தோ ஈரானியர், இந்தோ கிரேக்கரான இவர்கள் குப்தர் ஆட்சியில் அயலவர் என்று கூறி  தாக்கி அழிக்கப்பட்டு நிலைகுலைந்த பின்பு இராத்தான் அபு மலையில் குப்தர் ஆட்சி வீழ்ச்சிக்கு பின்பு 7 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ஒரு வேள்வி மூலம் இராசபுத்திரர் என்று அறிவிக்கப்பட்டனர். ஆப்கானித்தான், கசாகத்தான், அசர்பைசான், உசுபேகித்தான், துருக்குமேனித்தான்  ஆகிய இடங்களை சேர்ந்தவர்களே இவர். இராசபுத்திரர் ஆக்கப்பட்ட இவர்களுக்காகவே இந்த மனுநூல் கோட்பாடுகள் இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று ஐயுற வேண்டியுள்ளது. ஏனெனில் இவர்தம் மொழி, உடை, உணவு, ஆண் பெண் தனிமனித ஒழுக்கம் ஆகியன இந்தியரிடம் இருந்து வெகுவாக  மாறுபட்டினருந்தன.

It is believed that Saint Vashishth performed a sacred “Yagna” to create four Rajput clans of fire named as Agnikula in Mount Abu .

10.62. Dying, without the expectation of a reward, for the sake of Brahmanas and of cows, or in the defence of women and children, secures beatitude to those excluded (from the Aryan community, vahya.)
10.64. If (a female of the caste), sprung from a Brahmana and a Sudra female, bear (children) to one of the highest caste, the inferior (tribe) attains the highest caste within the seventh generation.

பிராமணனுக்கு சூத்திர பெண்ணுக்கும் பிறந்த மகள் உயர் வர்ண ஆடவனை மணந்து பிள்ளை பெற்றால் இது ஏழு தலைமுறைக்கு தொடர்ந்தால் அந்த சூத்திர வர்ணம் பிராமண வர்ணம் ஆகும்.

10.65. (Thus) a Sudra attains the rank of a Brahmana, and (in a similar manner) a Brahmana sinks to the level of a Sudra; but know that it is the same with the offspring of a Kshatriya or of a Vaisya

மேல் வர்ண பிராமணன் பெண் சூத்திரனை அது ஏழு தலைமுறை தொடர்ந்தால் அந்த குடி சூத்திர குடியாகிவிடும். இதுவே  சத்திரியர் வைசியர் வர்ணத்துக்கும் பொருந்தும். 

10.81.But a Brahmana, unable to subsist by his peculiar occupations just mentioned, may live according to the law applicable to Kshatriyas; for the latter is next to him in rank.

10.82. If it be asked. How shall it be, if he cannot maintain himself by either (of these occupations?’ the answer is), he may adopt a Vaisya’s mode of life, employing himself in agriculture and rearing cattle.

 10.83. But a Brahmana, or a Kshatriya, living by a Vaisya’s mode of subsistence, shall carefully avoid (the pursuit of) agriculture, (which causes) injury to many beings and depends on others.

ஆனால் வைசிய முறைப்படி வாழும் பிராமணன் அல்லது சத்திரியன் கவனமாக பிற உயிரிகளுக்கு தீங்கு செய்யும் உழவை தவிர்க்க வேண்டும் என்பது சமண சமய கருத்தை ஒத்துள்ளது. பிறரை சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்கிறது. இது ஒரு வகையில் ஒருதுறையில் ஆள் இல்லாமல் போவதை தவிர்க்க, சமநிலையை பேண முயல்வது போலத் தெரிகிறது. இன்று நாம் வேலைக்கு ஆள் இன்மையால் வடநாட்டு கூலிகளை அமர்த்த நேரிடவில்லையா? இது சமனற்ற நிலை தானே? அப்படி ஒரு நிலையை தவிர்க்கவே இந்த கொள்கை!!

 10.84. (Some) declare that agriculture is something excellent, (but) that means of subsistence is blamed by the virtuous; (for) the wooden (implement) with iron point injuries the earth and (the beings) living in the earth.

10.85. But he who, through a want of means of subsistence, gives up the strictness with respect to his duties, may sell, in order to increase his wealth, the commodities sold by Vaisyas, making (however) the (following) exceptions.

131 points 

11.223. Let him bathe three times each day and thrice each night, dressed in his clothes; let him on no account talk to women, Sudras, and outcasts.

https://ta.quora.com/%E0%AE%AE%E0%AE%A9%E0%AF%81%E0%AE%B8%E0%AF%8D%E0%AE%AE%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%BF-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%AE%E0%AF%87%E0%AE%B2%E0%AF%8B%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AE%AA%E0%AF%8D/answers/405014251?prompt_topic_bio=1

[seshadri sridharan]

// இருக்கு வேதத்தில் உள்ள புருஷ சூக்தம் ஒரு கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு இடைச்செருகல் ஆகும்.//

வேத தேவதைகள்  இந்திரன்,  சோமன், வருணன், மித்திரன், வாயு, அக்கினி, சவித்திரா ஆகியவற்றுக்கு உருவம் கிடையாது. அவற்றுக்கு உருவ வழிபாடும் கிடையாது. மக்கள் அவற்றை வேள்விச் சடங்கின் வாயிலாகவே வணங்கினர்.  Iishvarasya pratimá násti அதே போல வேதம் குறிக்கும் பிரம்மன் என்பது பரம்பொருள் ஆகும். அதற்கும் உருவமில்லை. உருவம் இல்லை என்னும் போது தலையில் பிறந்தவர்,தோளில் பிறந்தவர், வயிற்றில் பிறந்தவர், காலில் பிறந்தவர் என்பது அதன் தன்மையை குலைப்பதாக அன்றோ உள்ளது? எனில் நான்கு தலை பிரம்மன் என்பது உருவமுள்ள புராண தெய்வம் ஆகும். கிபி. 6 ஆம் நூற்றாண்டு தெய்வம் இவருக்கு வேதத்தில் என்ன வேலை? எனவே தான் புருஷ சூக்தம் ஒரு இடைச்செருகல் எனப்படுகிறது. 

--
--
உங்கள் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள thiru-th...@googlegroups.com
மின்வரிக்கு அனுப்புக. தங்களால் இக்குழுவில் தொடர இயலா நிலை இரு்பபின், thiru-thoazham...@googlegroups.com
மின்வரிக்குத் தெரிவிக்கவும். தோழமை பற்றி அறிய
http://groups.google.com/group/thiru-thoazhamai?hl=ta காண்க.
தோழமையுடன்

---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "தோழமை" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to thiru-thoazham...@googlegroups.com.
To view this discussion on the web visit https://groups.google.com/d/msgid/thiru-thoazhamai/CAHwwLPSL0Y_sBnL%2B37Rx_CD6kOm6aMZ%2BYjE%2BeXc2yP16D_5SSA%40mail.gmail.com.

[Oru Arizonan]

சேஷாத்திரி ஸ்ரீதரன்,

எதைச் சொல்லும்போதும், உருவகம், உவமையுடன் கூறுவது மக்கள் மனதில் பதியும்.  அதைப்போலத்தான் புருஷசூக்தம்.   பரம்பொருளை புருஷனாக உருவகப்படுத்தி அந்தப் புருஷனுக்குத் தலை, கை, தொடை கால் என்பது உவமை.

ஒரு நாட்டை, ஊரை, உலகத்தை, சூரியமண்டலத்தை, ஏன், இந்த அண்டத்தயே அவ்வாறு புருஷனாகவோ, தாயாகவோ, தந்தையாகவோ, உருவகப்படுத்தலாம்.  இதுபற்றி மின்தமிழில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் விளக்கம் கொடுத்துள்ளேன்.

பத்துத் தலை இராவணன் என்றால் அவன் பத்து வெவ்வேறு விதமான செயல்களைச் செய்யக்கூடியவன் என்று பொருள்

அதைப்போலத்தான் ஆறுமுகக் கடவுள், கடவுளரின் நான்கு, அதற்கு மேற்பட்ட கைகள், அவர்களிடம் உள்ள ஆயுதங்கள்.

எனவே, நீங்கள் புருஷசூக்தம் இடைச்செருகல் என்று கூறுவதை நான் மறுக்கிறேன்.

மேலும், உருவமில்லை எனின், மிகவும் குறைந்த திறமையுள்ள நம்மால் (கண் பார்வை - உட் சிவப்புக்கு அப்பால், வெளி ஊதாவுக்குள்; கேட்கும் திறன் - 20 லிருந்து 20000 அதிர்வுகள்; அதுவும் அனைவரிடமும் இல்லை;  இப்படிப் பலப்பல).

நம்மால் காணமுடிந்தால், நினைக்க முடிந்தால், நமது ஐந்தறிவினால் நிறுவ இயலுமானால், அது கடவுள் இல்லை என்பதே உட்கருத்து.  அதனால்தான் உள்ளத்தைக் கடந்த ஒன்று என்று பரம்பொருளைக் கூறுகிறோம்.

இல்லை, உண்டு என்பதே குறைவான அளவுதான்; எனவே, நமது சிற்றறிவுக்குத் தெளிவாக ஒன்றை உருவமில்லை என்று சொன்னாலும், அப் பரம்பொருளைத் தியானம்செய்ய ஒரு உருவம், ஒலி வேண்டும்.  அதைத்தான் மனிதர்களாகிய நாம் உருவாக்கி வணங்குகிறோம்.

மனப் பரிமாண வளர்வுக்கு ஏற்றபடிக் கடவுளை உருவகப்படுத்தி வணங்குவதில் தவறேதுமில்லை;  அதைக் குறைகூறுவது மனித வளர்ச்சியைத் தடைசெய்வதற்கு ஒப்பாகும்.  இதை வேதங்களும், தமிழ்மறைகளும் எடுத்துரைக்கின்றன.

பணிவன்புடன்,

ஒரு அரிசோனன்

https://tamizhtharakai.wordpress.com/ -- தாரகை 

[வேந்தன் அரசு]

ஒரு காலத்திலும் கடைப்பிடிக்கப்படாத நூலை தீயிட்டு கொளுத்துங்கள்.

ஞாயி., 18 டிச., 2022, முற்பகல் 11:58 அன்று, seshadri sridharan <ssesh...@gmail.com> எழுதியது:

You received this message because you are subscribed to the Google Groups "வல்லமை" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to vallamai+u...@googlegroups.com.
To view this discussion on the web visit https://groups.google.com/d/msgid/vallamai/CAHwwLPSmBWy%3DkCk79Obe6v-BoSJ03N%3Dn05szt-75PvGSv-JJNw%40mail.gmail.com.

--

வேந்தன் அரசு

வள்ளுவம் என் சமயம்

[seshadri sridharan]

https://groups.google.com/g/vallamai/c/2BrwisOAHUU

 https://groups.google.com/g/vallamai/c/2BrwisOAHUU

பாடலில் உருவக விளக்க இடைச்செருகல் இப்போது அதன் மீது பழியைத் தானே கொண்டு வந்தது?

[seshadri sridharan]

On Mon, 19 Dec 2022 at 08:11, வேந்தன் அரசு <raju.ra...@gmail.com> wrote:

ஒரு காலத்திலும் கடைப்பிடிக்கப்படாத நூலை தீயிட்டு கொளுத்துங்கள்.

உமக்கு இராமி சிவன் விடை அளிக்கிறார்.click https://groups.google.com/g/vallamai/c/H6uBrxjkUcA

[Oru Arizonan]

வேந்தரே,

நீங்கள் சொல்வதைப் போலச் செய்தால், ஒரு நீதி நூலும் மிச்சமின்றிக் கொளுத்தவேண்டியதுதான்.

நீர் நீக்கிப் பாலைக் கொள்ளும் அன்னப் பறவையைபோல இக்காலத்திற்குப் பொருத்தமானவற்றை ஏற்று

மீதியைப் புறம் தள்ளுங்கள். இந்திய அரசியல் சட்டத்திலேயே 75  ஆண்டுகளில் 105 திருத்தங்கள் வந்துவிட்டன.  அதற்காக இந்திய அரசியல் சட்டத்தைக் கொளுத்தவா

சொல்வீர்கள்? 

அதுசரி, ஆராய மனுநீதி மட்டும்தானா? 

மற்ற சமய நூல்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அக்குவேறு ஆணிவேராக அலசுங்களேன்?

துணிவிருக்கிறதா?

பணிவன்புடன்,

ஒரு அரிசோனன்

https://tamizhtharakai.wordpress.com/ -- தாரகை 

[வேந்தன் அரசு]

செவ்., 20 டிச., 2022, முற்பகல் 5:00 அன்று, Oru Arizonan <oruar...@gmail.com> எழுதியது:

வேந்தரே,

நீங்கள் சொல்வதைப் போலச் செய்தால், ஒரு நீதி நூலும் மிச்சமின்றிக் கொளுத்தவேண்டியதுதான்.

நீர் நீக்கிப் பாலைக் கொள்ளும் அன்னப் பறவையைபோல இக்காலத்திற்குப் பொருத்தமானவற்றை ஏற்று

மீதியைப் புறம் தள்ளுங்கள். இந்திய அரசியல் சட்டத்திலேயே 75  ஆண்டுகளில் 105 திருத்தங்கள் வந்துவிட்டன.  அதற்காக இந்திய அரசியல் சட்டத்தைக் கொளுத்தவா

சொல்வீர்கள்? 

அதுசரி, ஆராய மனுநீதி மட்டும்தானா? 

மற்ற சமய நூல்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அக்குவேறு ஆணிவேராக அலசுங்களேன்?

துணிவிருக்கிறதா?

இலக்கண நூல்களும் காலம்தோறும் எழுதப்பட்டுவந்தன.  

[Oru Arizonan]

செவ்., 20 டிச., 2022, முற்பகல் 5:00 அன்று, Oru Arizonan <oruar...@gmail.com> எழுதியது:

//வேந்தரே,

நீங்கள் சொல்வதைப் போலச் செய்தால், ஒரு நீதி நூலும் மிச்சமின்றிக் கொளுத்தவேண்டியதுதான்.

நீர் நீக்கிப் பாலைக் கொள்ளும் அன்னப் பறவையைபோல இக்காலத்திற்குப் பொருத்தமானவற்றை ஏற்று

மீதியைப் புறம் தள்ளுங்கள். இந்திய அரசியல் சட்டத்திலேயே 75  ஆண்டுகளில் 105 திருத்தங்கள் வந்துவிட்டன.  அதற்காக இந்திய அரசியல் சட்டத்தைக் கொளுத்தவா

சொல்வீர்கள்? 

அதுசரி, ஆராய மனுநீதி மட்டும்தானா? 

மற்ற சமய நூல்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அக்குவேறு ஆணிவேராக அலசுங்களேன்?

துணிவிருக்கிறதா?//

On Tue, Dec 20, 2022 at 5:37 PM வேந்தன் அரசு <raju.ra...@gmail.com> wrote:

 

//இலக்கண நூல்களும் காலம்தோறும் எழுதப்பட்டுவந்தன.  //

என் கேள்விக்கென்ன பதில்?  மழுப்பலா?

மற்ற சமய நூல்களை ஆராய்ந்து அவற்றிலிருக்கும் .... எழுத உங்களுக்குத் துணிவிருக்கிறதா?  வள்ளுவம் என் சமயம் என்னும் உங்களின் சமய நூலைச் சில ஆண்டுகள் முன்னர் ஒருவர் மின் தமிழில் பழித்து எழுதினாரே, அவரைக்கூட நீங்கள் எதிர்த்து ஒருசொல் எழுதவில்லையே! 

இதுதான் தங்களின் நிலைப்பாடா? 

இந்திய அரசியல் சட்டத்திலேயே 75  ஆண்டுகளில் 105 திருத்தங்கள் வந்துவிட்டன.  அதற்காக இந்திய அரசியல் சட்டத்தைக் கொளுத்தவாசொல்வீர்கள்?

எனது இக்கேள்விக்கு என்ன பதில்?  ஒற்றைச் சொல்லாட எனக்கும் தெரியும்.  அது என்னிடம் செல்லாது.  சான்றுடன் பதிலிருக்க வேண்டும்.

சேஷாத்திரி ஸ்ரீதரனின் நிலைப்பாட்டில் சிலவற்றையும் மறுத்து எதிர்மொழி வைத்துள்ளேன். அவரும் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை.

மனு நீதியை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் எப்பொழுதும் சொன்னதில்லை, அது இக்காலத்திற்கு முழுவதும் பொருந்தாது என்றுதான் எழுதி வந்துள்ளேன்.  அதில் இக்காலத்துக்குப் பொருந்துவதும் உள.  அப்படியிருக்கும் ஒன்றை ஏன் தீயிட்டுக் கொளுத்தவேண்டும்?

வரலாற்றை அறிய வைத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்பது எனது நிலைப்பாடு. 

[seshadri sridharan]

 நூல் என்பது மொழிக்கு, நிகழ்விற்கு அடையாள பதிவாக உள்ளது.  

இதில் சுப்ரமண்யா என்ற சொல் பற்றிய கருத்து உள்ளது.  இன்னும் வேதாந்தம், ஆரண்யம், உபநிடதம்  யுகம் போன்ற கருத்துகள் உள்ளன.  திராவிட என்ற சொல்லாட்சி கூட இந்நூலில் உள்ளது. இந்நூலை கொளுத்திவிட்டால் பின் சொல்லாராய்ச்சிக்கு எங்கே தேடிப் போவது

[seshadri sridharan]

நான் ஒரு ஆயிரம் பேருக்கு இந்த மனுநூல் கருத்தை அனுப்பி இருந்தேன். அதில் இருவர் கருத்தை இங்கே பகிர்கிறேன்.

santhanam nagarajan

Read fully.   Many points are wrong. Dravidian model review ???? Who has written this?!!!

மதவாத கருத்துள்ளவர் வரலாற்று பார்வை அற்றவராக உள்ளனர்.  இன்னும் யுகங்களின் காலம் பல லட்சம் ஆண்டுகள் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அதனால் நடுநிலையான பார்வையை கூட அவர்களால் ஏற்க முடியவில்லை சந்தானம் நாகராஜன் போல.

Dear Seshadri,

After a long break I am receiving this mail from you.

Excellent presentation. The paras highlighted in red are giving a true picture of questions and the answers to many hidden facts of the past.

Thanks a lot.

Best Regards.

Jeyaram 

On Sat, 17 Dec 2022 at 16:35, seshadri sridharan <ssesh...@gmail.com> wrote:

--

[seshadri sridharan]

இதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு கீழே. தேவைப்படுபவர் ஆங்கிலம் அறிந்தவருக்கு இதை பகிர்ந்து கொள்ளவே இங்கே இடுகிறேன்.

Manusmriti and the questions that arise over a look at Manusmriti? How do politicians and historians react to those questions?

Manusmriti is not like the law of a country or an administration but rather a set of moral rules and principles like Yama and Niyama (dos and don'ts) for individual conduct in yoga. It consists of 2,685 verses in 12 chapters. 

It describes how to spend four elements of life viz Brahmacharya, Grihasthashrama, Vanaprastha and Sannyasa. Describes the rules of conduct for each of the four varnas. 

Chronology of the book: Chronologizing the period of a book is like a rein that shall never allow distraction from its period . Non-chronologizing has led to so many controversies about this text today as its period was mistakenly determined with religious motive earlier. Now let us examine the chronology of this book. Earlier there were only three Vedas namely Rik, Yajur and Atharvana. Sama Veda was composed as the fourth Veda at a later time as a combination of these three Vedas. This was done by Maharishi Jaimini. Since this book refers to the Sama Veda in some verses, this book must have been written after its composition by Jaimini. As this book also tells about Puranas, Aranyakas, Upanishads, Vedanta - Mimamsa in some of the verses this book should be dated after Vadarayana Vyasa who composed Bhagavata purana and his student Jaimini who lived during AD. 550-650. So it is not a mistake to determine the date of the text as late 7th or early 8th century AD. How is vyasa's date determined? As the mythological deities of Vyasa have four arms and the idols of the Gupta period have only two arms. So the period of Vyasa should be after Gupta's rule between late 6th or early 7th century AD. It is generally believed that Vadarayana Vyasa, who wrote the Puranas, was not just satisfied with it and composed the Aranyakas later. It was his disciples who composed the Upanishads too. References to the Puranas, Aranyakas, Upanishads, and Vedanta greatly help in determining the chronology of this text.

It is strange that there is no mention of other mythological deities like Shiva, Vishnu, Murugan, Ganapati and their temples in this text except for Saraswati and Yama. However, Vedic deities are mostly represented in this text. The fact that there is no reference to any of  the Puranic deities in it suggests that no devotional movement was started in the 7th century like the Alvar and Nayanmars to make them worshipable deities. Alvar and Nayanmars bhakti movement started only in 8 th century.

A common charge is that it is an unjust text as it pronounces different justice on the basis of varna and discriminates between high and low caste. The comments to say so can be found in this text. This book focuses highly on the Vedas and is vedic centric. It imposes strict morals on Brahmins who have to learn it. It also lays down morals for theKshatriyas and the Vaisyas as well. The book proposes to a Vedic Brahmin greater privilege, exemption or special status than another for the sake of Vedic education or Vedic ritual. Next the book proposes more privileges, exemptions or special status for the Kshathriyas than for the Vaisyas and for the Shudras. The book proposes greater privileges, exemptions or special status for a Vaisya than a Shudra. This concession is because the vaisyas produce food and other goods and drive the global economic cycle. Shudra is not given any privilege because he is a slave worker under these three varnas. In today's view it is seen as demeaning the Sudras. If we look at the morals imposed on the Brahmin, no Brahmin can live like that in the time before this book or in the time after this book appeared to be composed. It is so difficult to be so. Also, the temple worship of Puranic deities that arose in South India in the 8th - 9th centuries has changed the routine life of Brahmins from the Vedic to Puranic faith. Temple worship of Puranic gods spread to the north of India simultaneously. Therefore, according to the recommendation of this book for deviation from vedas Brahmins become Shudras. 

Since this book contains verses composed from different parts of the country and at different times, it seems that this book must have been compiled as a book by taking what is needed from another original book and omitting the rest. The various manuscripts of the Manusmriti discovered in India contradict with each other, and within themselves their credibility is broken. There are also accusations of interpolations made in the text. So it is certain that it is not observed as a law in any part of this country. It was the crime of the British East India Company that  created the Hindu Law on the basis of  these scriptures. Supporters of Dalitism, Ambedkarism, Dravidianism etc. select only those verses they need for controversy and omit other verses of this book, in such a case no one can come to any neutral conclusion about this book. On the contrary, one will get the wrong idea.

Who are Sudras?

The so-called Shudra is related to the quality of mind and there is no such caste in reality. The truth is that it is impossible to say who is a Shudra among the current castes according to Manusmriti. In South India, till the independence of the country, Brahmins were one group and non-Brahmins as Shudras were another group. Blamers underline Purusha Sukta verse 90 in chapter 10 in Rig Vedas, "A Sutra should not acquire knowledge. It is a crime to educate him. A Sutra should not accumulate wealth. A Sutra should not hold a government position."  As per Manusmriti's chapter 8.410 to 8.418, if all non-Brahmins were considered as Shudras and if they are not allowed to own property, would there be land-owning castes that originated from the royal lineage exist today? Shouldn't Brahmins hold 100% of the land then? In reality it is not so, then why are lands possessed by land owning castes till today? Shouldn't all cattle be owned by Brahmins only? But cattle herding castes own it, how? If all property belongs to Brahmins, then the merchant community could not have lived in luxury with big houses etc? So it is understood that Manusmriti was never a law?

Vedic deities Indra, Soma, Varuna, Mitra, Vayu, Agni and Savithra have no form. They have no idolatry. People worshiped them through sacrificial rites only. Iishvarasya pratimá násti. Similarly the Brahman which the Vedas refer to is the Supreme Being. It also has no form or idolatry. When there is no form to vedic Brahman, how can people born from the head, born from the shoulder, born from the stomach, born from the foot of a formless being? Won't this  disturb its formless nature? If it is a four-headed Brahma a mythical deity in form. Then what is the business of this 6th century A.D. god with age old vedas? That is why this versein Purusha Sukta is deemed to be an interpolation of the 8th century A.D.. Apart from the Purusha Sukta, there is no mention of varnas born out of the body of Lord Brahma anywhere in Vedas. 

If sudras were not allowed to study, of the 25% of European educated people in the last century only 1.5% are Brahmin men, and the remaining 23.5% of the educated are non-Brahmin Shudras? No! NO!! they are not Shudras but Kshatriyas and Vaisyas if said so, then who is Shudra? That is the question. According to Manusmriti non-kshatriyas are included in the Vaisyas. 

In one of the Saraswati Bandara inscriptions of the Sundara Pandyan period in the Chidambaram temple, TamilNadu 1/4 land grant is given in the name of Sudra Vritti. Here the question arises why Manusmriti is not followed in Chidambaram if a Shudra should not have property. Does this by itself confirm that Manusmriti is not a law?

Note, Chapter 7.138 of Manusmriti clearly separates toolmaker and artisan from Shudras and does not mark them as Shudras.

In Tamil translations of Manusmriti the word Dasya was wrongly interpretedned as low, attender, servant, bastard, son of bitch etc. But in Chapter 8.415, direct words that mean bastard or son of bitch are not mentioned in this line. It is in George Buhler's English translation that sudra is clearly marked as a slave. Chapter 8.410 Dasyam Sudra refers to the Sudra as the servant of slavery. Chapter 8.413 Sudra du karayetu dasyam- sudra is to do servile work. Chapter 8.414 says that even if the Brahmin owner frees him from slavery, he will not be freed because he is born a slave by birth, confirming the word as slave. In Chapter 8.416 all the property of a slave, his son and his wife belong to the master of that slave. A slave at birth would have no property because his master would have already taken it. Then where will his wealth come from? When a person sells himself as a slave without means of livelihood, when he is captured in a war, the slave gets wealth through his wife and ancestors. That is what the master can take. For a clear explanation of this refer to the mention of seven types of slaves in Chapter 8.415. It does not refer to the Son of bitch.

In contrast  Chapter 4.253  says he can eat food from the one who tills his land, his family friend, his cow herd, his  slave, his barber and the poor who surrendered himself as a slave  even if they are among sudras. This contradicts with the verses in Chapters 1.90 &  5.410 describing the duties of herding cattle and ploughing which belong to Vaisyas, as sudras. This line must be an interpolation. 

Slavery first started with the Sumerian civilization in West Asia and then followed by the Indo-Greeks, Indo-Iranian Scythian Dravidians, Pahlavas, Huns, and Kambojas of Central Asia who used their vanquished as slaves in their invasions and used them for menial jobs. It was they who introduced slavery in North West India too. The Greek ambassador Megathanese in his book Indica mentions only seven castes in India namely Brahmin, Farmer, Herder, Artisan / trader, warrior, Overseer and judicial legislators. It is worth noting that he does not mean anything about the slave Sudra or about untouchability.

Nowhere in the Manusmriti is there any mention of untouchability or untouchable castes. There is a reference only to outcast. But for the past 350 - 500 years there have been more than 1,000 untouchable castes across India. If the Manusmriti was the law throughout India before British rule, how did the custom of untouchability not mentioned in the Manusmriti come about? Does this mean that no one respected the text ? So is it wrong to call it a law book of India?

Who is a Ksatriya? 

According to the Manusmriti's definition, a Ksathriya cannot be searched for in castes. It has no clear meaning. In northern India the Jats who engaged in ploughing and the herding Abirs took part in the war. According to the manusmriti ploughing and cattle rearing belong to the Vaisyas, then how can they participate in the war as Kshatriyas ? How are these people called Kshatriyas or Vaishyas? The question arises. Mutharaiyars, a Vaduka fisherman community in the south, invaded and captured northern Tamil Nadu by force. Similarly, the goat herding vaduka Banas  invaded and captured northern Tamil Nadu under pallavas and later spread all over Tamilnadu. It is clear from this that there is no single person called a Kshatriya by caste. At the same time hilly land tribes also took part in the war. Dry desert land robbers have also taken part in the war. Kshatriya really means the character of valour of a person. But they were from ordinary people and not pure warriors as per Manusmriti. Because in times of no war, they did the Vaisya duties of raising the cattle and engaging in ploughing, as indicated in lines of chapter 4.253 & 8.410. Does n't this confuse the classification of Varna?

Merchants maintained a separate army to protect themselves and their merchandise from the  robbers on their way. There is some Tamil inscriptional evidence for this. Is the merchant a Kshatriya or a vaisya because of this martial nature? There will be confusion. 

When the soldiers go to another place and stay there after winning the war, it is normal for there to be a mixture of varnas due to marrying women of different varnas. So, was the Manusmriti written with the realization that varna mixing and mixed caste cannot be prevented? However, contrary to this, it mentions several mixed varna names.

Status of Women 

It is true that Chapter 2.213 - 2.215 on the status of women makes a critical comment on the behavior of women. But the behavior of Indo-Iranian Scythian Dravidian, Indo-Greek and Mongolian foreigners living in North West India was very different from Indian culture. They from Afghanistan, Kazakhstan, Azerbaijan and Uzbekistan invaded and captured and ruled the north west part of the country. It can be assumed that this book was written to show how they should behave after they were declared as Rajputs in the late 7th century (see Chapter 10.44).

At the same time, Chapter 8.352 - 8.361 condemns men for misbehaving with women and says that such people should be punished. 

The Manusmriti says that Brahmins should not impart Vedic education to women and Shudras, but there is no prohibition to get non-vedic worldly education from Kshatriyas and Vaisyas . What Vedic education did royal women, rich women and Devadasis learn? They got only worldly education.

Chapter 5.155 - 5.162 asks widows for chastity, morality, and goodness. But there is no mention that a chaste woman should enter the funeral pyre along with her husband's dead body anywhere in Manusmriti. But sati, a mention not found in Manusmriti, was kept as a custom throughout North India until British rule banned it. Does it mean that no one respects Manusmriti? If so, is it not wrong to call it the law book of India? Some people foolishly call Manusmriti a book which is unrespected, interpolated (tampered) as a holy book!! Are there any omissions, corrections or interpolations in the holy books of other religions? Are there any omissions, corrections or interpolations in Divya Prabandham and 12 Thirumurais? Nope. Then how can Manusmriti with omissions, correction and interpolation be a holy book?

Support and Refusal to meat

Chapter 5.49 states clearly that one should refrain from eating meat because of its harmfulness to living beings. Chapter 5.51 states that whoever allows an animal to be killed, slaughters it, kills it, buys it, sells it, cooks it, serves it, and eats it should be considered as animal killers. Is this not contrast to the shraddha offerings to ancestors referred to in chapters 3.267-3.271? It is here that the difference between the  Aryan priest and the Brahmin emerges. Is it not confusing as the concept of two groups of people having a place in the text? Thus, in the late 8th century A.D. a Brahmin conference held at Prayag declared Bengali Brahmins and some Bihari Brahmins as non brahmins and all Brahmins who ate meat and fish became outcast from then. After that five Gauda brahmins in the north and five Dravidian brahmins in the south were identified as real brahmins. 

Place related verses

Mentions Rhinoceroses meat in chapter 3.272 & 5.18. For the past  1,500 years, the rhinoceros was an animal that existed only in the north eastern region of India, namely Nepal, Assam, and  Bengal. So could these lines have come from that place?

Chapter 7.70 says that a king should build a city and erect a fort in it, it refers to Tanva Durgam – a desert fort. Desert forts can only exist in the Thar Desert in the north-west of India. If this line refers to desert, this line may belong to that land. 

Chapter 7.193 advises a king to select people from Kurusetra of Punjab, Matsya Desa of Rajasthan, Surasena of Yamuna as soldiers and other tall and lean warriors from other places in the army. It should be observed that there are Rajaputs and Jats in those areas. 

Chapter 9.126 cites a book in the name of Subramanya. The name Subramania is derived from the state of Andhra Pradesh. Adi Shankara's book Subramanya Bhujangam is the first to mention this name in literature. So it is a 9th century word and it must be an interpolation. 

There are 17 Smritis besides Manusmriti. But it is political talk to say that only Manusmariti was the law of the land. What is the need for other Smritis when there is Manusmriti? The Manusmriti was set aside as that did not conform to the culture, customs, and morals of their country and enacted a law by name Daya baga in Bengal. Also passed a separate law in Mithila too. What is the truth of these? That the Manusmriti was not the law of the land?

The book manusmriti published by George Buhler in 1886 as The Laws of Manu.

https://archive.org/details/ManuSmriti_201601/page/n185/mode/2up

Kaushal Kishore

Obviously Buhler translated highly polluted manuscript of Manusmriti. However, referring to Purush Shukta wrongly need not be copied by anyone. No where the Rigveda gives any guidance regarding the do & donot for the Varnas & the feet - Padas of Param Purush is not considered disrespectful.

[seshadri sridharan]

On Fri, 30 Dec 2022 at 11:53, Chandni Bi

இதையே என்னுடைய சில ஆய்வுகளும் சொல்கின்றன. அதாவது சோழர் காலத்தில் இருந்த குற்றங்களையும் அப்போது வழங்கப்பட்ட தண்டனை மற்றும் நீதி முறையை ஆராய்ந்து மனுநீதிக்கும் சோழர் கடைப்பிடித்து வந்த சட்ட திட்டங்களுக்கும் தொடர்பு இல்லை என்று தானே சொல்லி இருக்கிறேன் இதையே தான் நான் முன்னர் கூட என்னுடைய கல்வெட்டுக்களின் மூலம் சாதி என்பது இல்லை அது கற்பிக்கப்பட்ட ஒன்று என்று சொன்னேன் அப்பொழுது நீங்கள் கோபம் கொண்டீர்கள் இப்பொழுது புரிந்து கொண்டீர்கள் நன்றி

நான் பிடாகை பற்றிய உமது கருத்தை தான் கடிந்து கொண்டேன். ஆனால் நீர் மாற்றி சொல்கிறீர். சோழர் கல்வெட்டுகளில் மனுநீதி பற்றிய குறிப்பு இருந்தாலும் மனுநீதி என்னென்ன என்ற கல்வெட்டோ செப்பேடோ இதுவரை அறியப்பட இல்லை.

 https://www.quora.com/Manusmriti-and-the-questions-that-arise-over-a-look-at-Manusmriti-How-do-politicians-and-historians-react-to-those-questions/answer/Seshadri-Sridharan-1?prompt_topic_bio=1

[seshadri sridharan]

எனது முயற்சி வீண் போகவில்லை. திராவிடர் மிலேச்சர் , இதாவது நாகரிகமற்ற அயலவர் என்கிறது மனுஸ்ம்ரிதி. கைபர் கணவாய் வழியாக வந்த  இந்த செய்தி உள்வாங்கப்பட்டு பரப்பப்படுகிறது.

https://youtu.be/N03Xu6LKrmg