29 Μαΐου 1453- Ο ουρανός της Άλωσης: Τι καιρό έκανε πριν πέσει η Πόλη - kolydas.eu
Για την Έξοδο του Μεσολογγίου, αλλά και για ορισμένες κρίσιμες στιγμές του Ξεσηκωμού του 1821, μπορούμε σήμερα να προσεγγίσουμε το καιρικό σκηνικό με τη βοήθεια των επαναναλύσεων, των γνωστών reanalysis που σας παρουσιάσαμε σε προηγούμενα άρθρα . Στην περίπτωση όμως της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, στις 29 Μαΐου 1453, δεν έχουμε τέτοια δυνατότητα. Βρισκόμαστε πολύ πριν από την εποχή των οργανωμένων μετεωρολογικών παρατηρήσεων και των σύγχρονων ατμοσφαιρικών δεδομένων. Έτσι, η εικόνα του καιρού εκείνων των ημερών μπορεί να αναζητηθεί μόνο μέσα από τις γραπτές μαρτυρίες της εποχής: ημερολόγια, χρονικά και επιστολές ανθρώπων που έζησαν ή κατέγραψαν τα γεγονότα. Από την αρχή, όμως, πρέπει να ειπωθεί καθαρά: ο καιρός δεν «έριξε» την Πόλη. Η Άλωση κρίθηκε από στρατιωτικούς, πολιτικούς και ιστορικούς παράγοντες. Ο καιρός υπήρξε απλώς μέρος του σκηνικού — και, μέσα στο φορτισμένο κλίμα της πολιορκίας, ορισμένα φαινόμενα ερμηνεύθηκαν ως σημάδια μιας μεγάλης καταστροφής που πλησίαζε.
Η Άλωση ήταν αποτέλεσμα στρατιωτικής υπεροχής, εξάντλησης, αριθμητικής ανισορροπίας και ιστορικών συνθηκών. 
Την ίδια την ημέρα της τελικής επίθεσης, 29 Μαΐου 1453, δεν έχουμε καθαρή και αναλυτική περιγραφή καιρού . Οι πηγές όμως μιλούν για μια ακολουθία εντυπωσιακών φαινομένων τις αμέσως προηγούμενες ημέρες: ισχυρή βροχή, χαλάζι, πλημμυρισμένους δρόμους, ασυνήθιστη ομίχλη και έκλειψη Σελήνης.
Αυτά επηρέασαν έντονα την ψυχολογία των πολιορκημένων. Η γνωστότερη αφήγηση, όπως τη συνοψίζει ο Steven Runciman, αναφέρει ότι λίγες ημέρες πριν από την τελική επίθεση σημειώθηκε τόσο ισχυρή καταιγίδα με χαλάζι και καταρρακτώδη βροχή, ώστε η λιτανεία που γινόταν στην Πόλη εγκαταλείφθηκε. Οι δρόμοι πλημμύρισαν και η σκηνή ερμηνεύτηκε ως δυσοίωνο σημάδι.
Την επόμενη ημέρα αναφέρεται ότι η Πόλη καλύφθηκε από πυκνή ομίχλη, κάτι που οι χρονικογράφοι θεώρησαν ασυνήθιστο για την εποχή. Μέσα στην Κωνσταντινούπολη το κλίμα ήταν βαρύ. Ο τουρκικός στόλος στη Θάλασσα του Μαρμαρά και τα μεγάλα κανόνια που πλησίαζαν στα χερσαία τείχη έκαναν τους κατοίκους να αντιλαμβάνονται ότι πλησίαζε η μεγάλη δοκιμασία. Τις ημέρες εκείνες αναφέρονται ελαφρές σεισμικές δονήσεις και ισχυρές καταρρακτώδεις βροχές, φαινόμενα που οι πολιορκημένοι, μέσα στο κλίμα φόβου και θρησκευτικής αγωνίας της εποχής, τα εξέλαβαν ως δυσοίωνα σημάδια. Παρ’ όλα αυτά, η απόγνωση δεν εξάλειψε το θάρρος. Άνδρες και γυναίκες συνέχισαν να εργάζονται για την επισκευή των τειχών και την προετοιμασία της άμυνας.
Ο Runciman δεν λέει πως ο καιρός έκρινε την Άλωση, αλλά ότι τα φαινόμενα εντάθηκαν μέσα στην ψυχολογία των πολιορκημένων ως «σημεία» μιας επερχόμενης καταστροφής.
Υπάρχει επίσης η μαρτυρία για έκλειψη Σελήνηςλίγες ημέρες πριν από την Άλωση. Ο Νικολό Μπάρμπαρο, Βενετός γιατρός που βρισκόταν μέσα στην πολιορκημένη Πόλη και κρατούσε ημερολόγιο, θεωρείται από τις σημαντικότερες αυτόπτες πηγές για την πολιορκία. Η έκλειψη αυτή έχει επιβεβαιωθεί αστρονομικά ως μερική σεληνιακή έκλειψη της 22ας Μαΐου 1453, με μέγιστο γύρω στις 17:15 UT.
Βρήκαμε αυθεντικό κείμενο του Νικολό Μπάρμπαρο στο Giornale dell’assedio di Costantinopoli 1453, όπως εκδόθηκε από τον Enrico Cornet το 1856. Το σχετικό χωρίο είναι για την 22α Μαΐου 1453 και περιγράφει αυτό που σήμερα αναγνωρίζουμε ως μερική έκλειψη Σελήνης. Το χειρόγραφο του Μπάρμπαρο σώζεται στη Biblioteca Marciana της Βενετίας, στον κώδικα Ital. Suppl. VII, 746, και θεωρείται αυτόγραφο, με μεταγενέστερες σημειώσεις του Marco Barbaro. Η έκδοση που χρησιμοποιείται στη Wikisource βασίζεται στο βιβλίο: Nicolò Barbaro, Giornale dell’assedio di Costantinopoli 1453, επιμ. Enrico Cornet, Βιέννη, 1856. Το κρίσιμο αυθεντικό απόσπασμα, στη βενετική/ιταλοβενετική γλώσσα, λέει: «Pur ancora in questo zorno de ventido de mazo, a una hora de note el parse uno mirabel segnal in zielo…» «…a un hora de notte levò la luna… la dovea levar tuta tonda, ma questa luna si levò come quela avesse abudo tre zorni… e iera l’aiere sereno come uno cristalo neto e mundo…»
