Kεν Φόλετ: «Εγινα συγγραφέας επειδή δεν με άφηναν να πάω σινεμά»
socrates zografos
4 Protagon.gr - Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026 στις 15:47
Kεν Φόλετ: «Εγινα συγγραφέας επειδή δεν με άφηναν να πάω σινεμά»
Ο 76χρονος Κεν Φόλετ (Kenneth Martin Follett) είναι βρετανός (ουαλός) συγγραφέας κατασκοπικών μυθιστορημάτων σε ιστορικό φόντο, ο οποίος κυριολεκτικά έχει «ξεπουλήσει» παγκοσμίως. Η Repubblica, που συνομίλησε μαζί του, έγραψε ότι οι πωλήσεις των βιβλίων του έχουν υπερβεί τα 195 εκατομμύρια αντίτυπα και τον χαρακτήρισε «σούπερ σταρ των ιστορικών θρίλερ». Στην Ελλάδα κάποια από τα μυθιστορήματά του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell. Το ραντεβού για τη συνέντευξη δόθηκε στο Παρίσι.
«Ασπρομάλλης με χαμογελαστά μάτια και φιλικό πρόσωπο» ήταν οι πρώτες συστάσεις. Τον ενδιαφέρει να είναι ακριβής και αυθεντικός. «Δεν θέλω να απογοητεύσω τους αναγνώστες μου» λέει. Η πρώτη εξομολόγηση αφορά το πότε και το πώς όσον αφορά την κλίση στη συγραφή ιστοριών. «Δεν θα είχα γίνει αυτός που είμαι αν οι γονείς μου δεν μου είχαν διαβάσει τόσες πολλές ιστορίες όταν ήμουν παιδί». Τίμια κουβέντα. «Ολοι στο σπίτι διάβαζαν, έτσι ήθελα να μάθω να διαβάζω μόνος μου.
»Η μητέρα μου με δίδαξε προτού πάω στο σχολείο, και από τότε δεν έχω σταματήσει ποτέ να διαβάζω, ειδικά μυθιστορήματα. Αλλοι συγγραφείς που γνωρίζω μου έχουν πει ότι το ίδιο ισχύει και για αυτούς. Οταν γίνεσαι 25 ετών και αποφασίζεις να γράψεις ένα μυθιστόρημα, ξέρεις ήδη πολλά: πώς να χωρίζεις ένα κείμενο σε κεφάλαια και παραγράφους, πώς να γράφεις διαλόγους, πώς να περιγράφεις ένα δωμάτιο, ένα τοπίο, έναν χαρακτήρα. Δεν τα ξέρεις όλα, αλλά δεν ξεκινάς από το μηδέν».
– Γεννηθήκατε στο Κάρντιφ της Ουαλίας…
«Ναι. Ημουν 10 ετών όταν οι γονείς μου μετακόμισαν στο Λονδίνο, όμως επέστρεψα στο Κάρντιφ για την πρώτη δουλειά μου, μια θέση στην απογευματινή εφημερίδα South Wales Echo. Στην Ουαλία ως παιδί ήμουν περιτριγυρισμένος από την οικογένεια και από συγγενείς. Σήμερα έχουν απομείνει μόνο λίγα εξαδέλφια, όμως διατηρώ τις αναμνήσεις κάποιου που μεγάλωσε σε μεγάλη οικογένεια».
– Οι γονείς σας ήταν μάλλον αυστηροί χριστιανοί. Δεν μπορούσατε να παρακολουθήσετε τηλεόραση ή να ακούσετε ραδιόφωνο. Σας διάβαζαν τη Βίβλο. Επηρέασε αυτό την ανατροφή σας;
«Πολύ. Διαβάζαμε τη Βίβλο καθημερινώς και σε μετάφραση του 17ου αιώνα. Ηταν πολύ καλογραμμένη, σε πολύ όμορφη γλώσσα. Μου άρεσε αυτή η γλώσσα και αυτές οι ιστορίες. Τα πρωινά του Σαββάτου δεν μπορούσα να πάω σινεμά με τους φίλους μου. Καουμπόικες ταινίες, διαστημόπλοια, κ.λπ., όλα αυτά δεν μπορούσα να τα παρακολουθήσω. Ηταν απαγορευμένα. Ετσι πήγα στη βιβλιοθήκη. Στα επτά χρόνια μου έγινα μέλος. Και για μένα ήταν σαν Χριστούγεννα! Μπορούσα να δανείζομαι ένα βιβλίο κάθε εβδομάδα, ακόμα και δύο ή περισσότερα».
– Νιώθετε δυσαρέσκεια για τους γονείς σας;
«Οχι, καθόλου. Αν και γύρω στην ηλικία των 15 ετών αμφισβητούσα τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Ανέπτυσσα εκτενώς τις διαφωνίες μου. Ο πατέρας μου και εγώ μαλώναμε, αφού δεν του ήταν αρεστές αυτές οι συζητήσεις. Πίστευε όλα όσα έλεγε η Βίβλος. Γι’ αυτόν κάθε λέξη ήταν αληθινή. Ηταν αποκάλυψη. ‘‘Πώς το ξέρεις αυτό;’’ τον ρωτούσα. Δεν ήμουν καθόλου πεπεισμένος, και αυτό ήταν πρόβλημα για αυτούς».
– Για εκείνους ο Θεός ήταν παντού…
«Απολύτως. Ορά τα πάντα, πρέπει να τον υπακούς. Μετά το σχολείο σπούδασα φιλοσοφία. Νομίζω ότι την επέλεξα επειδή ήλπιζα ότι θα με βοηθούσε να δω τα θρησκευτικά ζητήματα πιο καθαρά. Και έγινα άθεος. Είναι λοιπόν λίγο ειρωνικό το γεγονός ότι το πιο δημοφιλές βιβλίο μου, το μπεστσέλερ μου ‘‘Οι στύλοι της Γης’’, ασχολείται με την κατασκευή καθεδρικών ναών»…
– Εχει επηρεάσει η δημοσιογραφία τη γραφή σας;
«Εγινα δημοσιογράφος μετά το κολέγιο. Αλλά ύστερα από λίγα χρόνια συνειδητοποίησα ότι προτιμούσα να γράφω μυθιστορήματα. Και άρχισα να τα γράφω κάθε βράδυ. Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφόρησε το 1974. Ακολούθησαν και άλλα. Για πολύ καιρό δεν ήταν πολύ επιτυχημένα. Μόνο με το ενδέκατο βιβλίο σημείωσα επιτυχία. Αλλά η δημοσιογραφία μού έδωσε πολλά. Πρώτα απ’ όλα μού επέτρεψε να γράφω κάθε ημέρα. Και αυτό είναι σημαντικό ανεξαρτήτως του τι γράφεις».
– Και μετά ξεκινήσατε μια σπουδαία καριέρα ως συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων.
«Πάντα αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε στην εποχή μας. Πριν από χίλια χρόνια κανείς στον κόσμο δεν ήταν ελεύθερος. Η ελευθερία δεν ήταν καν νοητή. Ολοι είχαν έναν βασιλιά, έναν σάχη ή έναν αυτοκράτορα. Η ιδέα ότι ένας άνδρας ή μια γυναίκα είχε το δικαίωμα να αποφασίζει, ή τουλάχιστον να συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων, δεν υπήρχε. Πώς φτάσαμε εδώ; Αυτό το ταξίδι είναι που με ενδιαφέρει, αυτές οι αλλαγές, αυτή η εξέλιξη. Οι νέοι συχνά λένε ότι δεν τους αρέσει η πολιτική επειδή τίποτα δεν αλλάζει. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Κοιτάξτε τη ζωή των παππούδων σας πριν από 50 ή 100 χρόνια, ήταν εντελώς διαφορετική.
»Ειδικά η σημασία των γυναικών στην Ιστορία είναι μεγάλη. Αλλά επειδή γράφτηκε από άνδρες, παραλείπεται. Λέγεται ότι οι γυναίκες έμεναν στο σπίτι, φρόντιζαν τα παιδιά και έκαναν το καθάρισμα. Φυσικά, κάποιες ακολούθησαν αυτό το μοντέλο, όμως άλλες έπρεπε να εργάζονται για να θρέψουν τα παιδιά τους. Ο Μεσαίωνας είδε πολλές ισχυρές γυναίκες, βασίλισσες, κόμισσες, οι οποίες κυβερνούσαν ενώ οι άνδρες τους έλειπαν στον πόλεμο. Ακόμα και στα μοναστήρια κάθε ηγουμένη έπρεπε να διαχειρίζεται τα έσοδα από εκατοντάδες εκτάρια γης, δηλαδή πολλά λεφτά. Δίνοντας στις γυναίκες εξέχουσα θέση στα μυθιστορήματά μου, έχω αποκαταστήσει την αλήθεια».
.– Στα βιβλία σας έχετε την αίσθηση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, ότι δεν μαθαίνουμε ποτέ τα μαθήματά της.
«Εχετε δίκιο. Σήμερα έχουμε ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, στις χώρες μας, και αναρωτιέμαι… Δεν ξέρει ο κόσμος πώς ήταν οι δεκαετίες του 1930 και του 1940; Ενας τρομερός πόλεμος, κατεστραμμένες πόλεις, όπως η Γάζα σήμερα. Δεν ξέρει ο κόσμος πόσο δύσκολο ήταν να ζεις υπό τον φασισμό; Είμαι βαθιά έκπληκτος. Αυτή η απώλεια μνήμης είναι πραγματικά επικίνδυνη».
– Σε τι αποδίδετε την επιτυχία σας;
«Ο αναγνώστης μοιράζεται τα συναισθήματα των χαρακτήρων της ιστορίας, υποφέρει, ελπίζει και αγαπάει μαζί τους, θυμώνει μαζί τους. Οταν ο αναγνώστης σκέφτεται όπως ο χαρακτήρας, τότε τον έχω κερδίσει».
– Σας κάνει η δημοτικότητά σας να νιώθετε υπεύθυνος απέναντι στους αναγνώστες σας;
«Σίγουρα. Για μένα είναι απαραίτητο το μυθιστόρημα να σέβεται την Ιστορία. Τα αληθινά ιστορικά βιβλία πωλούνται κατά χιλιάδες, τα ιστορικά μυθιστορήματα κατά εκατομμύρια. Επομένως, είναι σημαντικό αυτό που γράφω να είναι αυθεντικό, τουλάχιστον όσον αφορά τα σκηνικά και την κοινωνία».
– Γίνατε γάλλος πολίτης τον Νοέμβριο. Γιατί;
«Αγαπώ πολύ τη Γαλλία και μισώ το Brexit. Είναι εν μέρει μια απάντηση στο Brexit και σε εκείνους τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν θέλουν πλέον να ζουν με τους γείτονές τους, ότι δεν τους χρειάζονται. Πιστεύω ακράδαντα ότι στον σημερινό κόσμο είναι απαραίτητο να τα πηγαίνεις καλά με τους γείτονές σου. Αυτό ισχύει οικονομικά, αλλά και πολιτισμικά και πνευματικά».
– Πώς εργάζεστε; Σηκώνεστε κάθε μέρα στις 8 π.μ. για να καθίσετε μπροστά στον υπολογιστή σας;
«Μου αρέσει πολύ να σηκώνομαι νωρίς το πρωί. Γύρω στις 5 ή στις 6. Μετά γράφω για δύο ώρες. Και μετά από αυτό μπορώ να αφιερωθώ σε δραστηριότητες που δεν απαιτούν συγκέντρωση. Στη συνέχεια συνεχίζω να εργάζομαι μέχρι περίπου τη 1 το μεσημέρι. Μετά το γεύμα κοιμάμαι καμιά ωρίτσα και κατόπιν ελέγχω τα email μου και ασχολούμαι με τις μικρές υποθέσεις μου».
– Κάνετε τη δική σας έρευνα για τα βιβλία σας;
«Ναι, επειδή ένας εξωτερικός ερευνητής δεν μπορεί να ξέρει ακριβώς τι χρειάζομαι. Δεν είναι συνηθισμένη έρευνα. Ψάχνω πράγματα που μπορώ να τα χρησιμοποιήσω στην ιστορία. Αλλά αφού ολοκληρώσω το πρώτο προσχέδιο του μυθιστορήματός μου, το εμπιστεύομαι σε ιστορικούς και τους ζητώ να με διορθώσουν. Και τους πληρώνω επειδή είναι πραγματική, σημαντική δουλειά».
– Ο Κεν Φόλετ είναι σωστή επιχείρηση. Πόσους ανθρώπους απασχολεί;
«Είκοσι έξι άτομα. Φροντίζουν για τις μεταφράσεις μου, την επιμέλεια, την οργάνωση των συνεντεύξεών μου και των ταξιδιών μου, τις πτήσεις και τα ξενοδοχεία, την προώθηση. Οχι όμως και για τη συγγραφή. Για τη συγγραφή υπάρχω μόνο εγώ».
– Για εσάς η συγγραφή είναι δουλειά, αλλά και ευχαρίστηση;
«Είναι δύσκολο να περιγραφεί. Αυτή η ευχαρίστηση δεν είναι σαν την ευχαρίστηση ενός κρασοπότηρου ή της λιακάδας. Με συνεπαίρνει απόλυτα. Και δεν είναι ποτέ εύκολο. Πρέπει να σκέφτομαι. Εντονα. Λειτουργεί αυτή η σκηνή; Είναι συναισθηματική; Είναι ρεαλιστική; Θα γυρίσουν σελίδα οι αναγνώστες, ανυπόμονοι να μάθουν τι θα συμβεί στους χαρακτήρες; Οχι, δεν είναι εύκολο. Για μένα, είναι πολύ σοβαρή δουλειά».
– Είστε 76 ετών. Σκέφτεστε τη σύνταξη;
«Ω, όχι, όχι! Το να μπορώ να γράφω αυτά τα μυθιστορήματα είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μου έχει συμβεί στη ζωή. Και δεν μου αρέσει να παίζω γκολφ».
– Τι θα γινόταν αν ζητούσατε από την Τεχνητή Νοημοσύνη να γράψει τις ιστορίες σας;
«Το ChatGPT είναι εξαιρετικό για έρευνα. Αλλά κάποτε του ζήτησα να γράψει το πρώτο κεφάλαιο ενός μυθιστορήματος. Και μου έδωσε μια ιστορία με έναν κόμη σε ένα χωριό, ο οποίος συγκεντρώνει τους χωρικούς, με έναν πόλεμο να συμβαίνει κάπου… Αυτά είναι σίγουρα στοιχεία που υπάρχουν σε μερικά από τα βιβλία μου, όμως ήταν πολύ κακό, η γραφή στερείται αγωνίας, είναι γεμάτη κλισέ. Είπα στον εαυτό μου ότι θα μπορούσα να συνεχίσω να κάνω αυτή τη δουλειά για μερικά χρόνια ακόμα».
– Εχετε άλλες δουλειές;
«Παίζω μπάσο σε μια μπάντα μπλουζ που ονομάζεται Damn Right I Got the Blues, με τον αδερφό μου και μερικούς φίλους. Μου αρέσει πολύ, είναι σημαντικό για μένα, με κάνει να ξεχνάω όλα τα άλλα».
– Παίζετε και τάβλι με τη γυναίκα σας, την Μπάρμπαρα;
«Κάθε μέρα αν είμαστε και οι δύο σπίτι, γύρω στις 5 το απόγευμα. Σταματάμε τη δουλειά, φτιάχνω τσάι, καθόμαστε και παίζουμε περίπου 45 λεπτά. Και μετά φτιάχνω δείπνο».
– Με κρασί Petrus;
«Είναι το καλύτερο. Αλλά, δυστυχώς, και το πιο ακριβό. Ακόμα και για μένα είναι πολύ ακριβό. Ξέρετε, είμαι πλούσιος, δεν είμαι δισεκατομμυριούχος».
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
Chrysella Lagaria
10 Ιαν 2026, 20:53, ο χρήστης «socrates zografos <zsocr...@gmail.com>» έγραψε:
--
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας μπορείτε να το στείλετε την διεύθυνση:
or...@googlegroups.com
Για το αρχείο της λίστας μπορείτε να επισκεφθείτε τον σύνδεσμο:
https://www.mail-archive.com/or...@googlegroups.com/maillist.html
---
Λάβατε αυτό το μήνυμα επειδή έχετε εγγραφεί στην ομάδα "orasi" των Ομάδων Google.
Για να απεγγραφείτε απ' αυτή την ομάδα και να σταματήσετε να λαμβάνετε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απ' αυτή, στείλτε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση orasi+un...@googlegroups.com.
Για να δείτε αυτή τη συζήτηση, επισκεφτείτε το https://groups.google.com/d/msgid/orasi/046F1E9F-8EBB-4488-BA19-A35C35C93CF4%40gmail.com.