வம்பு ‘Bamboo' (& How did Sanskrit get vaMsha?)
51 views
Skip to first unread message
N. Ganesan
Sep 22, 2014, 10:32:58 AM9/22/14
to santhav...@googlegroups.com, vallamai, housto...@googlegroups.com, tiruva...@googlegroups.com, mintamil, thami...@googlegroups.com
வம்பு என்ற தொன்மையான தமிழ்ச்சொல் bambu, bamboo என்றெல்லாம் ஆகியுள்ளது. இச் சொல் தமிழ் நூல்களில் வழங்கும் இடங்களை ஆராயவேண்டும். தற்கால உரைகளில் அனேகமாக மணம் (அ) புதுமை என்று மட்டுமே சொல்லியிருப்பர். ஆனால், பாடல்களில் மூங்கில் என்று பொருள் தருகின்ற இடங்களும் இருக்கின்றன.
வம்பு என்றால் அடிப்படையான பொருள் வளைதல். கன்றுகாலி, தென்னைபனை, ஆடுமாடு ... என்று ஒரு இனத்தைக் குறிப்பதுபோல் வம்புதும்பு என்கிறோம். தும்பு - கயிறு, வம்பு - வளையும் பொருள் (உ-ம்: மூங்கில்) பல்லக்கு தூக்க மூங்கிலை வளைப்பதால் “வம்பு” என்ற பெயர். முதிய மரம் வளையாமல் stiff ஆக இருக்கும். ஆனால், அதுவே இளம்பருவத்தில் வளைந்துகொடுக்கும் (flexible). எனவே தான் வம்பு என்றால் புதுமை, புதுமலரின் மணம் என்றாகியிருக்கலாம்.
வஞ்சி (கரூர் - சேரர் தலைநகர் - சங்க காலத்தில். எனவேதான், இளங்கோ அடிகள் ஊர் எனக் கருத இடமுண்டு.) வஞ்சிக் கொடி, வஞ்சுளம் - வளையும் வள்ளைக்கொடி. வஞ்சி மரம் வஞ்சிக் கொடியினின்றும் வேறு (கலித்தொகை). வஞ்சி மூங்கிலைப் போல வளையும். வஞ்சிக் கரூரின் பொருநை நதிக் கரையில் வஞ்சி மரம் நின்றதாம். ’புல்லிலை வஞ்சிப் புறமதில் அலைக்கும் கல் என் பொருநை’ - புறம் 387. ஆ கெழு கொங்கரின் நாட்டுத் தலைநகர் ஆனதால் ஆன்பொருநை. தன் ஊரை வாடா வஞ்சி, பூவா வஞ்சி எனப் புகழ்கிறார் இளங்கோ அடிகள். சங்கம் மருவிய காலத்தில் கொங்கின் தலைநகராய் தாராபுரம் ஆனது, அது கொங்கின் 2-ஆம் வஞ்சி. திருத்தக்க தேவர் விருத்தங்களால் காவியம் படைத்த ஊர் அது. சிந்தாமணி ஊர் எனப் புகழ் பெற்றது (புலவர் செ. இராசு, கொங்குநாட்டில் சமணம்). அதனால்தான் வஞ்சி மரத்தை‘rattan’ ஒரு மூங்கில் சாதியோ என மயங்குவதும் உண்டு. அரத்தத்தின் நிறத்தில் காய்ப்பதால் மலாய் மொழியில் ரத்தன் (அரதனம்) ஆங்கிலத்தில் வஞ்சியின் பெயரானது. தங்குமிடம் - தஞ்சம், மங்கும் நிறம் - மஞ்சள், இவை போலவே, வங்கு, வங்கி - வஞ்சம் (வளைவது என்ற பொருள்). வஞ்சம் - மூங்கிலுக்கொரு பெயர். ஏன் வம்சம், வம்சாவளி என்று வடமொழிச் சொற்கள் தோன்றியுள்ளன என்பது ஆராயத் தக்கது. வஞ்சிக்குத் தொடர்புடைய வங்கு என்னும் தமிழ்ச் சொல்லும் வேதத்தில் உண்டு. வஞ்சம் - என்ற சொல்லை வம்’சம் என்று வடமொழியின் லிபியில் எழுதுவதால் வம்’சம் என்ற சொல் தோன்றியுள்ளது. வம்’சம்: இங்கே, ம்’ - அனுஸ்வாரம். VaMsha is an Agricultural term from ancient India due to the observation of farmers about the long life-cylcle of Bamboo trees, almost like the life span of humans. Just like timira/timila of Indian Zebu bulls before neutering have the black humps givig rise to Sanskrit's "timira" which means black in Sanskrit. See:
வம்பு சம்ஸ்கிருதம் வம்ப என்று தமிழில் இருந்து பெற்றுள்ளது:
DEDR 5253 Ta. vampu curved bamboo pole of a palanquin; pampu-mūṅkil a variety of bamboo. Ma. vampu a bamboo, chiefly as a measure of palm-wine. Ka. bambu, bombu a large, hollow bamboo. Tu. bambu bamboo. / Cf. Skt. (lex.) vambha- bamboo; Mar. bã̄bū id. DED(S) 4294.
இந்தியா முழுதும் மூங்கிலுக்கு உள்ள வம்பு என்னும் சொல் தமிழ் இலக்கியத்தில் இல்லாதிருக்குமா? பொறுமையாக, வம்பு என்ற சொல் பயிலும் இடங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கவேண்டும். தென்படுகிற சில பாடல்களைத் தருகிறேன். நீர்க்கரை மணலில், - ஆறு, ஏரி, கடல் எக்கர் மணலில் - வம்ப மரங்கள் (bamboo) வளர்தலைத் தமிழகம், இந்தியா, ஆசியா முழுக்கப் பார்க்கலாம். வடகிழக்கு இந்தியா, தென்கிழக்கு ஆசியா, சீனா, ஜப்பான், கொரியா - வாழ்க்கையில் வம்பும் (bamboo), வஞ்சியும் (rattan) வாழ்க்கையில் இரண்டறக் கலந்துள்ளன. கல்காலத் தொல்லியலில் இதனை Bamboo Line (வம்புக்கோடு) என்றழைப்பதுண்டு (http://en.wikipedia.org/wiki/Movius_Line
ஒரு தேவாரம்:
கொம்பியல் கோதைமுன் அஞ்சக் குஞ்சரத்
தும்பிய துரிசெய்த துங்கர் தங்கிடம்
வம்பியல் சோலைசூழ் வைகல் மேற்றிசைச்
செம்பியன் கோச்செங்க ணான்செய் கோயிலே.
வம்பு மரங்கள் ஆகிய மூங்கில்கள் வளர்கின்ற சோலை.
ஒரு நாலாயிரம்:
உம்பருல கேழுகட லேழுமலை யேழுமொழி யாமை முனநாள்,
தம்பொன்வயி றாரளவு முண்டவையு மிழ்ந்ததட மார்வர் தகைசேர்,
வம்புமலர் கின்றபொழில் பைம்பொன்வரு தும்பிமணி கங்குல் வயல்சூழ்,
நம்பனுறை கின்றநகர் நந்திபுர விண்ணகரம் நண்ணு மனமே.
வம்பு மலர்கின்ற பொழில் - மூங்கில்கள் பூக்கும் பொழில்.
மூங்கில்களில் 50, 60, 100, 120 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை
பூக்கும் இனங்கள் உள்ளன. அவ்வாறு பூத்ததும் அவை மடியும்,
ஆனால், அதன் வமிசம்/வங்கிசம் விதைகளால் உருவாகும். மடிந்த
வம்பு மரங்களே உரமாகிவிடும். நீண்ட காலம் வாழும் மூங்கில்
வம்சம் மடிய, அடுத்த தலைமுறை பிறக்க, இந்தச் வாழ்க்கைச்
சுழற்சியை அறிந்த பண்டைப் பாரத மக்கள் வம்சம், வமிசாவளி
என்று வம்ப/வஞ்ச மரத்தின் வாழ்க்கைச் சக்கரத்தால் பெயரை
அமைத்துள்ளனர். வஞ்சம் - என்ற தமிழ்ச் சொல்லை வம்’சம்
என்று வடமொழியின் லிபியில் எழுதுவதால் வம்’சம் என்ற சொல்
தோன்றியுள்ளது. வம்’சம்: இங்கே, ம்’ - அனுஸ்வாரம்.
குலாப் பத்து - மாணிக்கவாசகர் மூங்கில் வளர்ந்து முதிர்ந்து,
மலர்ந்து, காய்த்துப் பழுத்து மடிதலை மனித வாழ்வுடன் ஒப்பிட்டுப்
பாடியுள்ளார்:
கொம்பில் அரும்பாய்க் குவிமலராய்க் காயாகி
வம்பு பழுத்து உடலம் மாண்டிங்ஙன் போகாமே
நம்புமென் சிந்தை நணுகும்வண்ணம் நானணுகும்
அம்பொன் குலாத்தில்லை ஆண்டானைக் கொண்டன்றே.
சங்கப் பாடல்களிலே நீர்க்கரை மணலில் பசிய வம்புகள் (bamboo) வளர்தலை
அழகாக வர்ணித்துள்ளனர்.
கருவிளமும், தோன்றிக் கொடிகளும் புதர்களிலே இருக்க,
பொன் சொரிவது போலப் பூத்த சரக்கொன்றை மலர்கள்
அம் மரக் கொம்புகள் எல்லாவற்றிலும் தொங்க,
செம்மையான நிறமுடைய செங்காட்டுக் கரைகளில்
பச்சையான வம்பு (பாசு மூங்கில்கள்) மரங்கள் விரிவாகப் பரந்து
அடர்ந்து வளரும் நீர்க்கரை ஓரமாகச் செல்லும் பெருவழியில்.
நற்றிணை 221
மணிகண் டன்ன மாநிறக் கருவிளை
ஒண்பூந் தோன்றியொடு தண்புதல் அணியப்
பொன்தொடர்ந் தன்ன தகைய நன்மலர்க்
கொன்றை ஒள்ளிணர் கோடுதொறும் தூங்க
வம்புவிரித் தன்ன செம்புலப் புறவின்
நீரணிப் பெருவழி நீளிடைப் போழச்
கமம் என்றால் நிறைதல், அடர்தல், முழுமை
”கமம் நிறைந்து இயலும்" - தொல்காப்பியம் 2-8-58
”கமஞ்சூல் மாமழை" - திருமுருகாற்றுப்படை 7
காதலர் உள்ளத்தில் நிறைதல் காமம். காமத்துப்பால் தந்தார் வள்ளுவர். இந்தத் தமிழ்ச் சொல்
வடமொழியிலும் உள்ளது. அணங்கன் (> அனங்கன்), காமன் - இரண்டும் தமிழ்ச் சொற்கள்.
மகர வாகனனாம் காமன் பெருமாளின் மகன் என்பது கலித்தொகை. காமன் வருணனுக்கு உள்ள
லக்ஷணங்கள் முழுதும் சிற்ப சாத்திரத்தில் உடையவன். மணல் மேடுகள் எங்கும்
கம்மென நிறைந்து வளரும் வம்ப மர வர்ணனை அகநானூற்றில் கண்கிறோம்.
”கயந்துகள் ஆகிய பயந்தபு கானம்
எம்மொடு கழிந்தன ராயின் கம்மென
வம்புவிரித் தன்ன பொங்குமணற் கான்யாற்றுப்
படுசினை தாழ்ந்த பயிலிணர் எக்கர்”
மூங்கில்கள் மணற்பாங்கான நிலங்கள் முழுதும் நிறைந்து வளர்தலை
ஒரு மரபுத் தொடராகவே (stock phrase), உவமையாகச் சங்கப் புலவர்கள்
பயன்புடுத்துகின்றனர் போலும்: ‘கம்மென வம்பு விரித்தன்ன’.
மேலும் பார்ப்போம்,
நா. கணேசன்
[1] சங்க காலச் சேரர் தலைநகர் - கொங்குநாட்டின் வஞ்சி (இன்றைய கரூர்):
வஞ்சி மாநகர்
ஸேதுஸமஸ்தானவித்வான் ரா. இராகவையங்கார் எழுதியது.
மதுரை: தமிழ்ச்சங்கமுத்திராசாலையிற் பதிப்பிக்கப்பெற்றது. 1917.
பின்னர், தொல்லியல் காடிவிட்டது. அஃதறிய, அறிஞர் ரா. நாகசாமி எழுதிய Roman Karur படிக்கவும்.
கொங்கரத்தை வம்பநாரணப் பெருமாள் பற்றிப் பேசுகையில்,
சொ. வினைதீர்த்தான் அவர்கள் சொன்னார்கள்:
2014-09-21 6:38 GMT+05:30 N. Ganesan <naa.g...@gmail.com>:
>வம்பய்யன் என்று மக்கள் கொங்கரத்தி பெருமாளை வழிபடுகிறார்கள்.
>ஊரும், பெயரும் பொருத்தமாக உள்ளது.
>வண்புகழ் நாரணன் திண்கழல் சேரே - என்ற ஆழ்வார் பாசுரத்துக்காக
>இப்பொழுது சொல்வதாயினும், வம்பய்யன் என்று வம்புலாம் சோலையில்
>16 அரத்தை மலர்கள் மலரும் இடத்தில் சொல்வது பொருத்தம். பரிமளரங்கன்
>என்பது போல், வம்பய்யன் கொங்கரத்தியில்.
*வம்பையா கோவில் என்று வம்பாக மக்கள் நாவில் மாறிய சொல்லுக்கும் இலக்கியம் காட்டும் நண்பர் திரு *கணேசன் வியக்கவைக்கிறார். வாழ்க!
*நன்ரி. சொ.வினைதீர்த்தான்.
2014-09-21 19:22 GMT+05:30 N. Ganesan <naa.g...@gmail.com>:
>வம்பு என்றால் மணம், மலரின், மலர்க்காவின் வாசனை.
>வம்பு என்றால் காட்டில் வளரும் மூங்கில் என்ற பொருளும் உண்டு.
>இந்த திராவிடச்சொல் தான் வம்பு தான் ஆங்கிலத்தில் bamboo என்றாகியது.
சொ. வி.: அப்படியா!
ஆர்ட் பர்னல் போன்றோர் வம்பு என்னும் தமிழ்ச்சொல் Bamboo என்றானது என விளக்கி
நூற்றாண்டுக்கு மேலாகிவிட்டது. இந்தியா முழுதும் உள்ள வம்பு ’Bamboo’ தமிழ் இலக்கியத்தில்
உளதா? - என ஆராயவே இம் மடல் எழுதினேன். ஹாப்ஸன் ஜாப்ஸன் பதிவு (19-ஆம் நூற்றாண்டு):
Hobson Jobson entry on Bamboo & its origins:
BAMBOO , s. Applied to many gigantic grasses, of which Bambusa arundinacea and B. vulgaris are the most commonly cultivated; but there are many other species of the same and allied genera in use; natives of tropical Asia, Africa, and America. This word, one of the commonest in Anglo-Indian daily use, and thoroughly naturalised in English, is of exceedingly obscure origin. According to Wilson it is Canarese bănbŭ [or as the Madras Admin. Man. (Gloss. s.v.) writes it, bombu, which is said to be "onomatopaeic from the crackling and explosions when they burn"]. Marsden inserts it in his dictionary as good Malay. Crawfurd says it is certainly used on the west coast of Sumatra, as a native word, but that it is elsewhere unknown to the Malay languages. The usual Malay word is buluh. He thinks it more likely to have found its way into English from Sumatra than from Canara. But there is evidence enough of its familiarity among the Portuguese before the end of the 16th century to indicate the probability that we adopted the word, like so many others, through them. We believe that the correct Canarese word is baṇwu. In the 16th century the form in the Concan appears to have been mambu, or at least it was so represented by the Portuguese. Rumphius seems to suggest a quaint onomatopoeia: "vehementissimos edunt ictus et sonitus, quum incendio comburuntur, quando notum ejus nomen Bambu, Bambu, facile exauditur."-<-> (Herb. Amb. iv. 17.) [Mr. Skeat writes: "Although buluh is the standard Malay, and bambu apparently introduced, I think bambu is the form used in the low Javanese vernacular, which is quite a different language from high Javanese. Even in low Javanese, however, it may be a borrowed word. It looks curiously like a trade corruption of the common Malay word samambu, which means the well-known 'Malacca cane,' both the bamboo and the Malacca cane being articles of export. Klinkert says that the samambu is a kind of rattan, which was used as a walkingstick, and which was called the Malacca cane by the English. This Malacca cane and the rattan 'bamboo cane' referred to by Sir H. Yule must surely be identical. The fuller Malay name is actually rotan samambu, which is given as the equivalent of Calamus Scipionum, Lour. by Mr. Ridley in his Plant List (J.R.A.S., July 1897).]
The term applied to ṭābāshīr (Taba- sheer), a siliceous concretion in the bamboo, in our first quotation seems to show that bambu or mambu was one of the words which the Portuguese inherited from an earlier use by Persian or Arab traders. But we have not been successful in finding other proof of this. With reference to sakkarmambu Ritter says: "That this drug (Tabashir), as a product of the bamboocane, is to this day known in India by the name of Sacar Mambu is a thing which no one needs to be told" (ix. 334). But in fact the name seems now entirely unknown.
It is possible that the Canarese word is a vernacular corruption, or development, of the Skt. vaṇśa [or vambha], from the former of which comes the H. bāṇs. Bamboo does not occur, so far as we can find, in any of the earlier 16th-century books, which employ canna or the like.
In England the term bamboo-cane is habitually applied to a kind of walking-stick, which is formed not from any bamboo but from a species of rattan. It may be noted that some 30 to 35 years ago there existed along the high road between Putney Station and West Hill a garden fence of bamboos of considerable extent; it often attracted the attention of one of the present writers.
1563. -- "The people from whom it (taba- shir) is got call it sacar-mambum . . . . because the canes of that plant are called by the Indians mambu." -- Garcia, f. 194.
1578. -- "Some of these (canes), especially in Malabar, are found so large that the people make use of them as boats (embarcaciones) not opening them out, but cutting one of the canes right across and using the natural knots to stop the ends, and so a couple of naked blacks go upon it . . . each of them at his own end of the mambu [in orig. mãbu] (so they call it), being provided
with two paddles, one in each hand . . . . and so upon a cane of this kind the folk pass across, and sitting with their legs clinging naked." -- C. Acosta, Tractado, 296.
Again:
". . . and many people on that river (of Cranganor) make use of these canes in place of boats, to be safe from the numerous Crocodiles or Caymoins (as they call them) which are in the river (which are in fact great and ferocious lizards)" [lagartos].-<-> Ibid. 297.
These passages are curious as explaining, if they hardly justify, Ctesias, in what we have regarded as one of his greatest bounces, viz. his story of Indian canes big enough to be used as boats.
1586. -- "All the houses are made of canes, which they call Bambos, and bee covered with Strawe." -- Fitch, in Hakl. ii. 391.
1598. -- ". . . a thicke reede as big as a man's legge, which is called Bambus."-<-> Linschoten, 56; [Hak. Soc. i. 195].
1608. -- "Iava multas producit arundines grossas, quas Manbu vocant." -- Prima Pars Desc. Itin. Naxalis in Indiam (Houtman's Voyage), p. 36.
c. 1610. -- "Les Portugais et les Indiens ne se seruent point d'autres bastons pour porter leurs palanquins ou litieres. Ils l'appellent partout Bambou." -- Pyrard, i. 237; [Hak. Soc. i. 329].
1615. -- "These two kings (of Camboja and Siam) have neyther Horses, nor any fiery Instruments: but make use only of bowes, and a certaine kind of pike, made of a knottie wood like Canes, called Bambuc, which is exceeding strong, though pliant and supple for vse." -- De Monfart, 33.
1621. -- "These Forts will better appeare by the Draught thereof, herewith sent to your Worships, inclosed in a Bamboo."-<-> Letter in Purchas, i. 699.
1623. -- "Among the other trees there was an immense quantity of bambù, or very large Indian canes, and all clothed and covered with pretty green foliage that went creeping up them." -- P. della Valle, ii. 640; [Hak. Soc. ii. 220].
c. 1666. -- "Cette machine est suspendue à une longue barre que l'on appelle Pambou." -- Thevenot, v. 162. (This spelling recurs throughout a chapter describing palankins, though elsewhere the traveller writes bambou.)
1673. -- "A Bambo, which is a long hollow cane." -- Fryer, 34.
1727. -- "The City (Ava) tho' great and populous, is only built of Bambou canes." -- A. Hamilton, ii. 47.
1855. -- "When I speak of bamboo huts, I mean to say that post and walls, wallplates and rafters, floor and thatch and the withes that bind them, are all of bamboo. In fact it might almost be said that among the Indo-Chinese nations the staff of life is a Bamboo. Scaffolding and ladders, landing-jetties, fishing apparatus, irrigationwheels and scoops, oars, masts and yards, spears and arrows, hats and helmets, bow, bow-string and quiver, oil-cans, water-stoups and cooking-pots, pipe-sticks, conduits, clothes-boxes, pan - boxes, dinner - trays, pickles, preserves, and melodious musical instruments, torches, footballs, cordage, bellows, mats, paper, these are but a few of the articles that are made from the bamboo." -- Yule, Mission to Ava, p. 153. To these may be added, from a cursory inspection of a collection in one of the museums at Kew, combs, mugs, sun-blinds, cages, grotesque carvings, brushes, fans, shirts, sails, teapots, pipes and harps.
Bamboos are sometimes popularly distinguished (after a native idiom) as male and female; the latter embracing all the common species with hollow stems, the former title being applied to a certain kind (in fact, a sp. of a distinct genus, Dendrocalamus strictus), which has a solid or nearly solid core, and is much used for bludgeons (see LATTEE) and spearshafts. It is remarkable that this popular distinction by sex was known to Ctesias (c. B.C. 400) who says that the Indian reeds were divided into male and female, the male having no E)NTERW/NHN.
One of the present writers has seen (and partaken of) rice cooked in a joint of bamboo, among the Khyens, a hillpeople of Arakan. And Mr Markham mentions the same practice as prevalent among the Chunchos and savage aborigines on the eastern slopes of the Andes (J. R. Geog. Soc. xxv. 155). An endeavour was made in Pegu in 1855 to procure the largest obtainable bamboo. It was a little over 10 inches in diameter. But Clusius states that he had seen two great specimens in the University at Leyden, 30 feet long and from 14 to 16 inches in diameter. And E. Haeckel, in his Visit to Ceylon (1882), speaks of bamboo-stems at Peridenia, "each from a foot to two feet thick." We can obtain no corroboration of anything approaching 2 feet. -- [See Gray's note on Pyrard, Hak. Soc. i. 330.]
Oru Arizonan
Sep 22, 2014, 6:56:29 PM9/22/14
to mint...@googlegroups.com
நல்ல விளக்கம்.
--
--
"Tamil in Digital Media" group is an activity of Tamil Heritage Foundation. Visit our website: http://www.tamilheritage.org; you may like to visit our Muthusom Blogs at: http://www.tamilheritage.org/how2contribute.html To post to this group, send email to minT...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to minTamil-u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/minTamil
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "மின்தமிழ்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to mintamil+u...@googlegroups.com.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
N. Ganesan
Sep 23, 2014, 12:34:44 AM9/23/14
to mint...@googlegroups.com, vallamai, tiruva...@googlegroups.com, housto...@googlegroups.com
On Monday, September 22, 2014 3:56:29 PM UTC-7, oruarizonan wrote:
நல்ல விளக்கம்.2014-09-22 7:32 GMT-07:00 N. Ganesan <naa.g...@gmail.com>:வம்பு என்ற தொன்மையான தமிழ்ச்சொல் bambu, bamboo என்றெல்லாம் ஆகியுள்ளது. இச் சொல் தமிழ் நூல்களில் வழங்கும் இடங்களை ஆராயவேண்டும். தற்கால உரைகளில் அனேகமாக மணம் (அ) புதுமை என்று மட்டுமே சொல்லியிருப்பர். ஆனால், பாடல்களில் மூங்கில் என்று பொருள் தருகின்ற இடங்களும் இருக்கின்றன.
நன்றி, அரிசோனன்.
வம்பு என்ற சொல் இரண்டுவிதமாகத் தோன்றியுள்ளது:
(1) வம்பு = வன்பு (வல்+பு)
(2) வம்பு = வண்பு (வள்+பு)
இரண்டுக்கும் வேறுபாடு தெளிவாக உள்ளது.
(1) வம்பு (= வன்பு = வல்+பு)
DEDR 5252 Ta. vampu instability, uselessness, worthlessness, idle talk, gossip, scandal, evil word, falsity, base conduct, indecent language, deceit, quarrel; vampaṉ worthless person, gossip-monger, mischievous, wanton person, illegitimate son; fem. vampi. Tu. bambè flattery, false praise, prattling; bammana slander, backbiting; bamana backbiting; bamanipuni to backbite. Te. vammu destruction, ruin; useless, vain; vammu-vōvu to become useless, wasted, be lost. / ? Cf. Pali vambheti to despise, revile, scorn. DED (S) 4293.
இப் பொருள்களில் உள்ள வம்பு என்பதன் மூலச்சொல்லாம் வன்பு என்பதைப்
பாரதிதாசனார் பயன்படுத்தியுள்ளார். துன்பம் நேர்கையில் ....
வம்பும் ஏழ்மையும் சூழும் நாட்டிலே என்ற பொருளில்
“வன்பும் எளிமையும் சூழும் நாட்டிலே” என்று பாடியுள்ளார்.
துன்பம் நேர்கையில் யாழ் எடுத்து நீ
இன்பம் சேர்க்கமாட் டாயா? -- எமக்
கின்பம் சேர்க்கமாட் டாயா? -- நல்
அன்பிலா நெஞ்சில் தமிழில் பாடிநீ
அல்லல் நீக்கமாட் டாயா? -- கண்ணே
அல்லல் நீக்கமாட் டாயா? துன்பம்...
வன்பும் எளிமையும் சூழும் நாட்டிலே
வாழ்வில் உணர்வு சேர்க்க -- எம்
வாழ்வில் உணர்வு சேர்க்க -- நீ
அன்றை நற்றமிழ்க் கூத்தின் முறையினால்
ஆடிக் காட்டமாட் டாயா? -- கண்ணே
ஆடிக் காட்டமாட் டாயா? துன்பம்...
ஆண்டாள் திருப்பாவை புகழைச் சொல்லும்
வெண்பாவில் இந்த வம்பு (< வன்பு) வருகிறது:
ஐயைந்தும் ஐந்தும் அறியாத மானிடரை
வையம் சுமப்பதும் வம்பு
thiru=5&Song_idField=5001&padhi=001
அன்னம் பாலிக்குந் தில்லைச்சிற் றம்பலம்
பொன்னம் பாலிக்கு மேலுமிப் பூமிசை
என்னம் பாலிக்கு மாறுகண் டின்புற
இன்னம் பாலிக்கு மோஇப் பிறவியே.
”அன்பு என்பது அம்பு என மருவிற்று. தென்பு - தெம்பு. வன்பு - வம்பு. ( வீண்பு - வீம்பு.) காண்பு - காம்பு. பாண்பு - பாம்பு முதலிய சொற்களால் வல்லெழுத்துக்கேற்ப மெல்லெழுத்துத் திரிதல் காண்க. என் நம்பு எனப் பிரித்து என் விருப்பம் எனலுமாம். ` நம்பும் மேவும் நசையாகும்மே ` (தொல்காப்பியம் சொல். 329.) ”
இன்னொன்று:
தொல்காப்பியத்தில் உள்ள (நன்பு >)நம்பு சொல்முதல் ந் இழந்து அன்பு/அம்பு என ஆயிற்று எனலாம்
(Cf. நுண்ணி > உண்ணி, நீர் > ஈரம், ...)
(2) வம்பு (= வண்பு = வள்+பு) = வளையும் மூங்கில், ....
துள் (துளை); துள்+பு = தும்பு (தூம்பு), தும்பி
தெள்+பு = தெண்பு = தெம்பு,
அதுபோல், வளைவது வள்+பு = வண்பு = வம்பு.
தெலுங்கில்,
page=1119&table=brown&display=utf8
వంపు [ vampu ] vampu. [Tel. from వంగు.] n. Crookedness; a bend, curve. వక్రత్వము, వంకర. తలవంపులు hanging the head; shame, disgrace. adj. Bent, crooked, వంగిన, వంకరైన.
వంబతాడు [ vambatāḍu ] vamba-tāḍu. [Tel.] n. A certain rope belonging to a waterlift. కపిలకువేసే ఒక తాడు.
தாடு = கயிறு. மூங்கில் கழையில் கமலையைக் கயிற்றில் கட்டி கிணற்றில் சேந்துது, எனவே,
கமலை இறைத்தற் கயிறு வம்ப-தாடு (தெலுங்கு). இதேபோல, வம்ப-கோடு: http://en.wikipedia.org/wiki/Movius_Line என்க.
வம்பு என்றால் வளைகிற கச்சு.
வம்பு இழை கொங்கை வஞ்சி வனத்திடைத் தமியள் வைக,
கொம்பு இழை மானின் பின் போய், குலப் பழி கூட்டிக் கொண்டீர்! - கம்பன்
வள்ளுவன் வாரை விசித்துக் கட்டும் முரசம் வள் வார் முரசம்.
வள்+பு > வண்பு > வம்பு என்றால் கச்சு என்று பொருள்.
(1) அரைக் கச்சை, (2) நகிற் கச்சை, யானைக்கு குஞ்சங்களுடன் கூடிய
முகபடாம் (cf. குஞ்சரம்) அணிந்து அதை நிலைநிறுத்த கழுத்தில் அணியப்படுவதும்
(3) வம்பு என்னும் யானைக்கச்சு. இவை மூன்றனுக்கும் வள்- வளைதல்
என்பதே தாதுவேர் என்பது தெளிவு. வம்பு அணிந்த யானைகள் பற்றி
சங்கப் பாடல்களில் பல செய்திகள் பார்க்கலாம்.
ஆக
(1) வம்பு < வன்பு (வல்-) (2) வம்பு < வண்பு (வள்- வளைதல்)
இரண்டும் வெவ்வேறு தாதுக்கள். எனவேதான் பொருள் வேறுபாடு.
நா. கணேசன்
N. Ganesan
Sep 23, 2014, 1:04:05 AM9/23/14
to santhav...@googlegroups.com, vall...@googlegroups.com, housto...@googlegroups.com, tiruva...@googlegroups.com, mint...@googlegroups.com, thami...@googlegroups.com
தண்+செய் = தஞ்செய் = தஞ்சை
N. Ganesan
Sep 23, 2014, 8:25:12 AM9/23/14
to mint...@googlegroups.com, vall...@googlegroups.com, housto...@googlegroups.com, tiruva...@googlegroups.com
வல்+பு = வன்பு; நல்+பு = நன்பு > நம்பு (பின்னர், அன்பு > அம்பு),
மேலும்,
என்பு:- (எல் + பு) வல் + பு, வன்பு. மெல் + பு = மென்பு.
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages