Na een paar vliegdagen zou je aan de hand van de blauwe plekken die ik
heb, kunnen denken dat ik op karate zat of zo, in plaats van aan
zweefvliegen te doen. Ik ben en niet zo heel sterk en niet zo heel
handig. Daarnaast gebeuren er in het veld ook kleine ongelukjes die je
geheel niet kan voorzien of voorkomen.

Het bestaan op de vliegstrip is redelijk spartaans. Er is eigenlijk
niets. Het is pas sinds een paar jaar dat er een tiental stoelen is,
waarop vliegers en anderen even kunnen zitten tussen hun activiteiten
door zo de hele, lange dag lang. Er is geen drinken te verkrijgen of
snacks. Er is weinig beschutting tegen koude of neerslag of wind of
juist uitzinnige hitte en ongenadig brandende zon. Er is ook geen WC of
een gelegenheid om je even te verfrissen.

Dat leidt er toe dat de mannen zo'n beetje met de rug in de wind aan de
rand van het veld gaan staan, als de natuur dat van ze afdwingt. Als
vrouw ...

Lees verder op:
<URL:http://home.wanadoo.nl/b.de.zoete/_private/2005/08/genoegen.html>