rzecz o przebaczeniu

[jacek]

całodzienne spraw urobki
okazały się na próżno
bo pamietasz że te diabły
oszukały cię za późno

wilki stoją w wiatrołomach
zasyczeniom dając skowyt
tylko ta niezłomna jedna
że się kiedyś to wyrówna

każde słowo, każde drgnienie
jest pisaniem wśród strun głosu
każdy znak, każde czynienie
jakby prośbą na swój sposób

całodzienne spraw urobki
okazały się na próżno
przebacz diabłom, przebacz wilkom,
że to zrozumieją później

te swe życie we dwa palce
bierzesz i unosisz lekko
całkiem jakby w każdej pralce
można było stać z przyczepką

całodzienne spraw urobki
okazały się na próżno
przebacz także dobrym duchom
wszystkim służąc jak jałmużną

pozdrawiam,
jacek