news:f0hdp8tom0k9v3cf5...@4ax.com:
Oke, bedankt.
Over mijn 'onheilsprofetie'.
Ik vind het zelf geen onheilprofetie:-)
Dat we ongelukkig zijn zie ik als een feit. Je moet dan wel begrijpen
dat dat ongeluk vele gezichten heeft. Natuurlijk zijn daar ook momenten
van geluk bij inbegrepen.
Het ongeluk of lijden zit hem in allerlei zaken, van grof en intens naar
subtiel, die zich blijven voordoen bij de mens, zoals onvrede,
ongenoegen, ergernis, gemis, verlies, angst, pijn, ziekte, geboorte,
behoefte, onrust, bestaansdrift of levenslust, verlangen, ontreddering,
wanhoop, vrees, honger, dorst, verveling, gehechtheid, stoornis,
ouderdomskwalen, niet krijgen wat je wilt, gevoegd worden bij wat je
vervelend vindt, onaangename gevoelens en nog vele die me nu niet te
binnen schieten.
Als je dit bekijkt zie je dat er dagelijks dat lijden is, dat het een
realiteit is. Dat niemand er buiten staat.
Lijden of ongeluk bekennen is geen verlies en verlaagt niet je aanzien.
Het kan als feit worden vastgesteld dat er lijden is in de vele vormen.
Het kan zijn dat je vindt dat het leven een feest hoort te zijn. Dan
vindt je misschien de vaststelling van het lijden een soort inbreuk op
de feeststemming. Maar daar kan ik niks aan doen. Dat verandert niks aan
de feiten, het bestaan van het lijden.
De vraag is hoe je omgaat met lijden.Wat je identificeert als de oorzaak
en als de oplossing. Ik vind dat ons een rad voor ogen worden gedraaid.
Maar iedereen moet dat maar zelf onderzoeken. Ik denk zelf dat onze
samenleving het bewijs is dat egocentrisme niet gelukkig maakt.
Ik vind dat religie heel precies is in het identificeren van de kwaal.
De kwaal is egocentrisme. Ongeacht of je dit nu menselijk noemt,
natuurlijk, aangeboren, goed of slecht, aangeleerd of hoe je het duidt.
Hoe sterker het egocentrisme in jezelf is geworden hoe meer onvrede.
Egocentrisme is de weg van de wereld. Diens voorstelling is dat we zo
gelukkig worden. Natuurlijk, als je aangename gevoelens najaagt en die
even hebt, zul je je even goed voelen. Dus natuurlijk werkt dat op die
manier. Maar op lange termijn holt dit jezelf uit. Je gedraagt je in
feite als een verslaafde. Deze afhankelijkheid van de stof is een
evolutie waarvan religie al duizenden jaren onderwijst dat dit niet de
weg is naar verlossing, bevrijding, naar waar geluk. Er is niks mis met
deze voorstelling want een junk vindt geen verlossing van diens lijden.
Dat is gewoon een feit. Het wordt alsmaar erger.
De wereld geeft in zijn benadering van lijden en de oplossing daarvan,
een valse voorstelling van zaken maar brengt dit als daadwerkelijke
bezorgdheid om het lot van het individu en de mensheid. Deze
voorstelling is ondeugdelijk. Een dealer is niet echt begaan met het
welzijn van de junk. Dat is de eenvoudige waarheid. De mythe mag best
benoemd worden als een mythe, een sprookje, een illusie.
Ik vind het belangrijk je eigen plan hierin te trekken. Luister gewoon
niet meer naar praatjes van anderen. Want wat je ook hoort het is vals,
dwz ondeugdelijk. Ja, ouders, vrienden, zijn daarvan, met de beste
bedoelingen, ook niet uitgezonderd.
De kunst voor ons is een weg te vinden temidden van alle illusies, niet
besmet te raken, op koers te blijven. Het vergt veel van mensen om in
een wereld waarin illusies als waarheid worden aangeprezen niet van
koers te raken.
Ik denk dat het goed is zo op zijn tijd dit weer eens te overdenken,
jezelf dit weer wijs te maken. Niet wijsmaken in de zin dat het geen
deugdelijke visie is maar wijsmaken in de zin van jezelf overtuigen van
de koers zolang je verslaafde bent en dus niet vanzelf goede gewoonten
volgt.
De kostbaarheid van dit menselijk leven zit in ons licht, in onze
oorspronkelijke wijsheid, ons vermogen tot grenzeloze liefde, ons
vermogen tot mededogen en wonderbaarlijke daden en de mogelijkheid om te
worden zoals Jezus en Boeddha, werkelijke mensen. Stapje voor stapje
kunnen we in hun voetsporen treden. Hun bedoelingen met ons zijn te
vertrouwen, die van de markt en onze leiders niet.
De ware overwinning die we als mens kunnen behalen is op ons eigen
egocentrisme, op deze onwetendheid, op al het duistere beperkende in
onszelf zodat onze gedeelde natuur van grenzeloze liefde, licht en
mededogen spontaan naar voren treedt en zo toont wat het betekent om een
echt mens te zijn in de wereld.
Siebe