Lowlands 1200; Gerrit: 13-17 juli (deel 3)
Gerrit Schotman
Ik ga proberen wat te slapen en graag of ze me na 2 uur weer willen wakker maken. Ik dommel af en toe wel wat weg, maar echt slapen doe ik niet meer dan een half uur. Ik vertrek rond half drie voor de terugreis. Ook Wim gaat weer mee. In Maastricht pinnen we eerst nog wat geld en gaan dan noordwaarts. Het wil nog niet echt vlotten en beiden hebben we last van slaperigheid. We pauzeren regelmatig en onafhankelijk van elkaar. Bij daglicht blijkt de ravage van het noodweer eens te meer en we zien diverse ontwortelde bomen.
Kort voor de volgende controle bij Oirlo/Castenray (C8) fiets ik verkeerd en moet een aantal extra kilometers maken. Op de controle zijn diverse ander deelnemers aanwezig en de meesten nemen in het AC-restaurant aldaar een ontbijt.
Ik vertrek alleen en duik Duitsland in. Meteen gaat het mis als ik een afslag vergeet, maar kan dat redelijk goed met een paar extra kilometers extra oplossen. Verderop bij Wesel overkomt me dit nog een keer en als ik dan op de route terug ben, kan ik weer aansluiten bij wat andere deelnemers.
Hoewel ik nu wel een track kan laden in de GPS, gaat het toch niet altijd goed. Op de een of andere manier wordt de track na een tijdje corrupt en is dan niet meer te gebruiken. Het levert geen probleem op, want ik ken vanaf Wesel de volledige route uit het hoofd en heb dan ook geen beschrijving of GPS nodig.
In de loop van de middag komen we in Rhade (C9). Wim en ik gaan bij de McDonald’s aan de patat en cola. Als we weer vertrekken komen er net een aantal racefietsers voorbij en we sluiten aan. Niet voor lang dit keer want het wordt heuvelachtig en ik raak al snel achterop. De Granatsberg bij Klein Reken kent een echte beklimming met dito afdaling. Ik kom er tot een top van 90,2. De hoogste snelheid van de rit. Op het vlakke stuk na de Granatsberg haal ik Wim weer in, maar de heuvels tussen Rorup en Billerbeck doe ik weer solo. De afdaling naar Billerbeck is wat link, want er is fijn grind gestrooid en ik voel het achterwiel wat wegtrekken. In Billerbeck achterhaal ik het groepje racefietsers weer.
Na Billerbeck is het relatief vlak en schiet ik lekker op. Wel heb ik al een tijdje het gevoel dat het achterwiel wat zwabbert. Nu had ik net voor vertrek geconstateerd dat er twee spaken in het achterwiel kapot waren en ik vrees dat dat er meer geworden zijn. Als ik een tijdje later het achterwiel controleer blijkt gelukkig dat het aantal nog steeds twee is. Geen zorgen dus.
Kort voor Asbeck zie ik in een flits op een afdaling Maarten Klijnstra aan de kant van de weg staan. Mogelijk wacht hij op zijn vader Jan, die ook mee doet. Ik vermoed echter dat hij al een tiental uren achter ligt.
Na Ahaus weer terug naar Nederland en 25 kilometer later ben ik in Hengelo op de 9e controlepost. Het wordt een korte stop, want ik wil door om bijtijds in Zwolle terug te zijn.
Ergens in de buurt van Holten krijg ik weer gezelschap van Wim. Samen gaan we de Holterberg over.
Na afloop van de rit heb ik aan diverse buitenlandse deelnemers gevraagd wat ze het mooiste stuk vonden en iedereen zei dat ze het Nationale Park “de Holterberg” het mooist en meest verrassend vonden. Na de Holterberg en Hellendoornseberg ga ik bij Luttenberg even bellen met het thuisfront om te zeggen dat ik over ongeveer een uur in Zwolle ben.
In Heino gaat een fotosessie en interview met de plaatselijke krant de mist in omdat er geen fotograaf gevonden kan worden.
Als de zon net onder is, komen we om kwart over 10 op de controle in Zwolle (C11).
Het is hier een drukte van belang. We runnen als team de hele sporthal en er lopen een stuk of 4 vrijwilligers rond, waaronder Ineke en Rick. Iris Boersbroek zit aan de controletafel en geeft me het 11e stempel.
Als ik een kwartiertje binnen ben loopt de spanning op. Anco de Jong kan ieder ogenblik binnen komen want hij is al klaar met de tweede lus. Er wordt een spandoek met finish opgehangen en om 22:30 (50 en een half uur na de start) gaat Anco over de finish.