> 4 ஜூலை, 2009 3:27 pm அன்று, jmms <jmmsan...@gmail.com> எழுதியது:

> குழந்தையின் சேட்டையும் அடிபடுதலும்.

>> சொன்னா கேளும்மா கீழே இறங்கு..!!!- தினமும் 100 முறையாவது சொல்லியாகணும்...

>> காலங்காத்தாலே ஷாபிங் போய்விட்டு அடுத்த 3 நாள் விடுமுறை என்பதால் வெளியூர்
>> போகலாம் , காரை செர்வீஸ் பண்ணவிட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்து சாப்பாடு
>> கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் சென்று காரை எடுத்து வரலாம் னு பெரியவனை அங்கே
>> விட்டுவிட்டு சின்னவரை கூட்டி வீடு வந்தேன்..

>> கிரில்லில் சிக்கனை புரட்டிக்கொண்டிருந்த சமயம், தடால் னு சத்தம்.. தொடர்ந்து
>> வீல் என்ற அழுகை...

>> சோபாவில்  ஏறியவன் சோபாவோடு சாய்ந்து கீழே விழுந்து நாடி பிளந்து ரத்தம்
>> கொட்டுது.. உடனே ஐஸ் பேக் வைத்து டாக்ஸியை அழைத்து மருத்துவமனை ஓடினேன்...
>> சட்டையெல்லாம் ரத்தம்..

>> இதில் அந்த இடத்தில் ஐஸ் பேக் வைக்க விடாமல் ஒரே அழுகையும் பிடிவாதமும்...

>> எமெர்ஜென்ஸி சென்றதும் தயாராய் டீம் ( 10 பேருக்கும் மேல் ) அவனை படுக்க
>> தூக்கி செல்ல, அவனோ என் கையை விடாமல் பற்றிக்கொள்ள... அவன் காயத்தை துடைக்க,
>> அங்கு ஊசி போட... கையை காலை துணி வைத்து இருக சுற்ற...அப்பப்பா

>> எனக்கே மயக்கம் வந்துடும் போல.ரத்தத்தை பார்த்து. என்னை ஒரு நர்ஸ் ஆறுதல்
>> படுத்தி அழைத்து சென்று தண்ணீர் கொடுத்து  உட்கார சொல்ல...குழந்தையி ஒவ்வோரு
>> அழுகையும் நம்மை மீறி கண்ணீர் பொங்குதே.. அடக்க நினைத்தாலும் அடங்குதா
>> என்ன..?..

>> அப்ப கொஞ்சம் வெளில வேணா இருங்க ன்னு சொன்னா அம்மா அம்மா னு பிள்ளை
>> கத்துறான்.. அவனிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தேன் திரைக்கு பின்னால்..

>> இப்படி என்றாவது நடக்கும் என தெரிந்ததுதான்.. பள்ளியில் ஜிம்னாஸ்டிக்
>> கட்டாயம்,.. அதை படித்துவிட்டு வீட்டில் தரையில் நடப்பதே இல்லை.. மேசை அடுத்து
>> சோபா அடுத்து ஊஞ்சல் அடுத்து சருக்கு.. படுக்கையறைக்குள் வந்தாலும் ஒரே
>> குட்டிக்கரணம் தான்.. விளிம்பில் விழுந்து பலமுறை என்னை அலற வைத்துள்ளான்...

>> எப்பத்தான் பயம் வருமோ.. எப்படித்தான் பிள்ளை வளர்த்தார்களோ என் மாமியாரும் (
>> 8) அன்னையும்.. ( 6 ).   ( அவர்களைப்போல்  பெற்றோருக்கு சமர்ப்பணம் இந்த
>> பதிவு..)

>> கணவனுக்கு அழைத்தால் மீட்டிங்காம்.. ( போன் ஆஃப் )நண்பரிடம் சொல்ல
>> சொல்லிவிட்டு, மருத்துவமனையிலேயே காத்திருக்க ஓடி வந்தார்..அதற்குள் தூங்கி
>> விட்டான் குழந்தை..

>> திரும்ப வீட்டுக்கு வந்து லஞ்சமாக அவன் விரும்பிய சாக்லேட் சிப்ஸ் ( நார்மல்
>> நாள்களில் தடா செய்யப்பட்டவை இவையெல்லம் ) கண்ட பானங்கள் வாங்கி கொடுத்து ஒரு
>> வழியா தூங்குறார் ...

>> இத இப்ப கண்டிப்பா பதிவு  போட்டாகணுமான்னு கேட்டா, " அதுக்காக இந்தியாவுக்கு
>> போன் போட்டு சொந்தங்களை கலங்கடிக்க முடியாதேன்னு  தான் இங்க கொட்டிட்டேன்.. "
>> மனசு லேசாச்சுல்ல..

>> All Growing pains... உங்க அனுபவம் இருந்தா பகிருங்க..

>> நாளைக்கு போட்ட ட்ரிப் கேன்சலாகுமா ஆகாதான்னு பெரியவன் வந்து அப்பப்ப பாவமா
>> பார்த்துட்டு போறான்.. :)

>> பெரியவனை வளர்க்கும்போது இவ்வளவு சேட்டையில்லை..

>> இப்ப அந்த பேண்டேஜை எப்ப பிரிக்கலாம்னு கேட்டு ஒரே தொந்தரவு..அது ஆகும் ஒரு
>> வாரம்.. தண்ணி படாம பாத்துக்கணும்...

>> வீட்டுக்கு வந்துமே இம்புட்டு சொல்லியும் மேசை மேல் ஏறி அவன் ஜூஸை
>> எடுக்கிறான்.. ஒரு நிமிஷம் கூட உட்காரமுடியாது அவனால்..என்னத்த சொல்ல..????..

>> சாதாரணமாகவே போர் பற்றிய வலி நீங்கவில்லை.. இப்படியான வலி வேதனை, ரத்தம்,
>> அதன் நியாபகத்தை அதிகப்படுத்தி ஆறுதல் தருது நம் வேதனை ஒன்றும் பெரிதல்ல
>> என்றே...

>> --
>> சாந்தி
>> தன்னைப்போல் பிறரையும் நேசி..
>> http://punnagaithesam.blogspot.com/ =============================