TOPRAK DOĞUMDUR

[davut arslantürk]

 

TOPRAK DOĞUMDUR

utancın acıları
güzelliğe gölge gibi düşüyor
en görkemli taşlara kazınmış
yazılar bu

yürek parçalayan sancılar
savaşçıların mızraklarında
düşünce çürür

mahmuzlar ve naralar
yaşamak susmaksa eğer
ölüp de nal seslerinde

soğur elleri
sararır gökte ay
cehennem yaratanlar
çığlıklarda kulaksız bir göz

yüreklerini ateşe vuranlar
sonsuzluğun özleminde
renklere dönüşür
gözlerinde aydınlık
ruh kaynar

dilsizleşen bir yaşam
boğuyor kendini
hayaletlerdir savaşan
sancılardır
kurulur ordular üstüne

toprak doğumdur
acıkmadıkça

içimizden biri

asla umutsuzluğu değil