Binlerce renk renk çiçegin açtigi, bitkilerin bittigi, sürü
sürü kuslarin geçtigi, piril piril sularin aktigi,
çesit çesit hayvanlarin barindigi bir dagin yamacinda
güzeller güzeli Dilara adinda bir kiz yasarmis.
Dilara her sabah uyandiginda daglara bakip yüregini bin çesit
renkle nakis nakis isler, günesin rengiyle sevgisini, umudun
mavisiyle umudunu süsler, çaglayan sulara, esen rüzgarlara
türküler söylermis...
Henüz bakir dogasi insanlar tarafindan kirletilmemis,
bozulmamis; yalanin, dolanin, kokusmuslugun hiç ugramadigi
bir yermis burasi...
Dilara her sabah erkenden kalkar çiçeklerle koklasir, kuslarla,
kelebeklerle konusur, dag tepe demeden günese gülümseyerek mutlu
bir sekilde kuzularinin pesinde dolasir dururmus... Her seher
bereket tohumlari ekilirmis daglarin doruklarina, umut umut
yeserip halaya dururmus çiçekler her bahar...
Bir gün hiç beklemedigi bir anda karsisina genç bir adam
çikivermis, siirler okumus ay isiginda, sarkilar
söylemis, masallar anlatmis Dilara ya. Sik sik bulusmuslar...
Sevdalanmis sonra Dilara, birakmis kendini kollarina genç
adamin hiç bir kötülük düsünmeden, baslamis rüyalarda,
masallarda yasamaya...
Çiçekleri, kuslari, kelebekleri birakip gece gündüz genç
adamin hayaliyle yasamaya baslamis... Sevdasi yeryüzüyle,
gökyüzünün sevdasi kadar büyük; suyla, çiçegin aski kadar
da masum ve temizmis... Sonra sevdasini açmis büyüklerine
Dilara, hos karsilamislar kizlarinin sevdasini, evlenmelerine
izin vermisler... Davul zurna esliginde üç gün üç gece dügün
olmus, halaylar çekilmis, inlemis dag tas...
Bir sabah uyandiginda canindan bir parça eksilmis gibi irkilmis
Dilara, o cani gibi sevip baglandigi adam buralardan
sikildigini, kendisini unutmasini isteyip bir kagit parçasi
birakarak çikip gitmis... Oysa ayni adam her sabah uyanir
uyanmaz ;sen dünyanin en güzel varligisin, seni ölümüne
seviyorum;diye övgüler dizermis Dilara;nin gözlerinin içine
bakarak... O zaman bütün yeryüzü, gökyüzü Dilara;nin
olurmus...
Çünkü dünyada ki; tek güzel Dilara degilmis, her yerde
kandirilacak dünya güzeli yüzlerce Dilara bulunurmus yalancilar,
sahtekarlar için...
O gün ilk kez aglamis Dilara, mavi mavi pinarlar akmis
gözlerinden. Ceylan gözleri o gün ilk kez üzgün bakmis
daglara... Aylarca belki döner umuduyla uçan kustan, esen yelden
haber beklemis, dalgin dalgin bakmis sulara... Ama ne gelen olmus
ne de giden...
Daraldikça çikip bir dag basina haykirmis içindeki atesi
yankili kayalara... Bazen sessizce solumus bir hazan yapragi gibi,
içi kanamis her baktiginda daglarin doruklarina...
Gözpinarlarindan akan damlalar bir nehir gibi süzülerek munzur
suyunun esrarengizligine karismis.... Kanadi kirilmis yavru
bir kus gibi uçmak istemis masmavi gökyüzüne ama uçamamis...
Bir zamanlar tan kizilligi yamaçlara vurdugunda rüzgarin
sarkisini söylermis, daglar, pinarlar, kayalar Dilara;nin
yüreginde. Bir dag çiçegi gibi yapragina siginirmis
üsümemek için Dilara...
Yagmurun gözyaslarina karistigi bir gece dönmüs yüzünü
ve birakmis kendini kayalardan asagi ölmek istemis...
Yalancilarin, sahtekarlarin, acilarin var oldugu bir dünyada
yasamak istememis...
Sonra zaman geçmis, gözyaslari betonlasmis, çiçekler kokusunu
yitirmis, o güzelim daglar kötülüklere esir düsmüs... Kayalar
aglamaya baslamis her gece... Ay ve yildizlar dogmamis bir
daha o kayalarin üstüne, kuslar uçmamis, her gece rüzgar esmis
çiglik çigliga. O gün bu gündür ;Çiglik kayasi; olarak
kalmis ismi...
O günden bu güne sevginin, masumlugum,
temizligin timsali olarak hala onun sevgisi konusulur oralarda. Kimi
kez onu ;Çiglik kaya;nin basinda sevgilisini seslerken
geyiklerin içinde görüldügünü söylerler, kimileri bir pinarin
basinda geyiklere su içirirken.
Herkes yok olmus, yalan olmus, masal olmus ama o hep var olmus,
dünya döndükçe de var olacak daglar kizi Dilara...
Iste böyle olmus, böyle anlatilmis yillar yilli bu dag
masali...
Yazar...Nuri CAN
|
